fa تعیین ارتباط بین سطح هموگلوبین A1C و افسردگی اساسی در افراد مبتلا به دیابت نوع 2 مراجعه کننده به بیمارستان ولیعصر (عج) اراک عمومى General مقدمه: افسردگی یکی از اختلالات شایع خلقی است که علاوه بر نوروترانسمیترها و رویدادهای مختلف زندگی، استرسورهای مختلف درونی چون کلسترول، تری گلیسرید، قند و سایر فاکتورهای خونی نیز در ایجاد آن نقش دارند. با توجه به مطرح بودن هایپرگلیسمی به عنوان یکی از عوامل محتمل در ایجاد این ارتباط و با توجه به تناقض در مطالعات انجام گرفته در این زمینه، ما در این مطالعه بر آن شدیم تا به تعیین ارتباط بین سطوح متفاوت بیوشیمیایی HbA1C (هموگلوبین A1C) و افسردگی اساسی بپردازیم. روش کار: این مطالعه از نوع مقطعی - تحلیلی است که در آن 134 نفر به صورت تصادفی ساده از میان افراد مبتلا به دیابت نوع 2 مراجعه کننده به بیمارستان ولیعصر(عج) اراک انتخاب شدند. این بیماران براساس نتیجه HbA1C بدو ورود به مطالعه به دو گروه تقسیم شدند: گروهی که HbA1C کمتر از 7 درصد داشتند (نفر 55 = A) و گروهی که HbA1C بیشتر و مساوی 7 درصد داشتند (نفر 79 = B). سپس میزان افسردگی این افراد ارزیابی شده و این نتایج با استفاده آزمون‌های کای دو و من- ویتنی‌ یو مورد مطالعه آماری قرار ‌گرفتند. نتایج: نتایج نشان دادند که 40 درصد از افراد افسرده، HbA1C زیر7 درصد و 60 درصد آنها HbA1C بیشتر و مساوی 7 درصد داشتند و بین HbA1C و افسردگی ارتباط معنی‌دار به دست نیامد. این در حالی است که بین طول مدت ابتلاء به دیابت، مصرف انسولین و ابتلاء هم‌زمان به هایپرتانسیون با افسردگی اساسی ارتباط معنی‌داری وجود داشت. نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج مطالعه به نظر می‌رسد که عدم کنترل دیابت و در نتیجه افزایش قند خون، به عنوان عامل زمینه‌ای در ایجاد افسردگی در افراد مبتلا به دیابت نوع 2 شرکت کننده در مطالعه حاضر مطرح نمی‌باشد. Introduction: Depression is one of the most common affective disorders, and in addition to different neurotransmitters and life events, various internal stressors such as blood glucose, cholesterol, triglyceride and other factors are responsible for it. Considering hyperglycemia as a possible risk factor of this disorder and inconsistency in results of previous studies, we decided to assess the relationship between different levels of HbA1C and major depression. Materials and Methods: This is a cross-sectional analythical study that is carried out on 134 samples. They were chosen randomly among patients with type2 diabetes reffering to Vali-e-Asr hospital. The patients were divided into 2 groups on the basis of their HbA1C test results patients with HbA1C less than 7% (group A), consisting 55 persons and patients with HbA1C more than 7% and equal to it (group B), including 79 persons. Participants were assessed by Hamilton scale of depression. The relation between HbA1C levels and major depression in these 2 groups was assessed using Chi square and Mann Whitney U tests. Results: We found that 40% of depressed patients had HbA1C level lower than 7% and 60% of them had HbA1C level higher than 7%. No significant correlation was found between HbA1C and major depression. But the duration of disease, using Insulin and being hypertensive simultaneously was correlated to major depression in this study. Conclusion: This study indicates that uncontrolled diabetes and high level of blood glucose is cosidered of less importance as an undelying mechanism of depression in patients with type 2 diabetes. دیابت شیرین، افسردگی، هموگلوبینA1C Diabetes mellitus, depression, HbA1C 58 65 http://jams.arakmu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-44-1&slc_lang=fa&sid=1 Bahman Salehi بهمن صالحی Basalehi@yahoo.com 460031947532846009067 460031947532846009067 Yes Mohammad reza Rezvanfar محمد رضا رضوانفر 460031947532846009068 460031947532846009068 No Faeze Shirian فائره شیریان 460031947532846009069 460031947532846009069 No