جواد رحمانی، قدرت اله عباسی،
دوره 29، شماره 1 - ( 1-1405 )
چکیده
مقدمه: این پژوهش با هدف بررسی رابطه ساختاری تنانگاره و اضطراب قرار ملاقات در نوجوانان مبتلا به آکنه ولگاریس با نقش میانجی شفقت به خود و تحریف شناختی بینفردی انجام شد.
روش کار: این مطالعه از نوع همبستگی و مدلسازی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل مراجعهکنندگان به درمانگاههای پوست شهر قائمشهر در نیمه دوم سال ۱۴۰۲ بود. از بین آنان، ۱۰۰ نوجوان ۱۳ تا ۲۱ ساله مبتلا به آکنه ولگاریس به روش هدفمند انتخاب شدند. شرکتکنندگان پرسشنامه های تنانگاره، شفقت به خود، تحریف شناختی بینفردی و اضطراب قرار ملاقات را تکمیل کردند. دادهها با استفاده از روش مدلسازی معادلات ساختاری با حداقل مربعات جزئی تحلیل شدند.
یافتهها: یافتهها نشان داد که مدل پیشنهادی از برازش قابل قبولی برخوردار است. تنانگاره منفی هم به صورت مستقیم و هم به صورت غیرمستقیم و از طریق مکانیسمهای میانجی، با اضطراب قرار ملاقات رابطه دارد. بهطور خاص، تنانگاره منفی با کاهش شفقت به خود (0/775- = β) و افزایش تحریف شناختی بینفردی (0/663 = β) مرتبط بود. به نوبه خود، شفقت به خود پایین (0/311- = β) و تحریف شناختی بینفردی بالا (0/288 = β) منجر به افزایش معنادار اضطراب قرار ملاقات شدند. اثر غیرمستقیم کل تنانگاره بر اضطراب قرار ملاسی نیز معنادار بود (0/432 = β).
نتیجهگیری: نتایج نشان داد که نارضایتی از تنانگاره در نوجوانان مبتلا به آکنه، هم مستقیماً و هم با تضعیف شفقت به خود و تشدید تحریفهای شناختی منفی در روابط بینفردی، موجب افزایش اضطراب در موقعیتهای قرار ملاقات میشود. این یافتهها بر اهمیت مداخلاتی که بر بهبود تن انگاره، تقویت شفقت به خود و اصلاح شناختهای ناسازگار متمرکز هستند، تأکید میکند.
