4 نتیجه برای اوتیسم
مریم منصوری، غلامرضا چلبیانلو، علی اکبر ملکی راد، سید علی اصغر مسدد،
دوره 13، شماره 4 - ( 11-1389 )
چکیده
زمینه و هدف: نظریه ذهن همانند چتری عمل می کند که درک کودکان از حالات ذهنی دیگران را تحت لوای خود قرار می دهد و زمینه شناخت اجتماعی کودک را فراهم می سازد. پژوهش حاضر به منظور مقایسه تاثیر متغیرهای مختلف هوش بهر، جنسیت، سن و توانایی نگهداری بر سطوح تحول توانایی نظریه ذهن در کودکان مبتلا به اختلال اوتیسم و بهنجار انجام گرفت. مواد و روش ها: در این مطالعه مورد- شاهدی تعداد 19 کودک مبتلابه اختلال اوتیسم و 19 کودک بهنجار به صورت نمونهگیری در دسترس انتخاب شد و ضمن همتاسازی براساس سن، آزمونهای مختلف هوش وکسلر کودکان، نظریه ذهن استیممن و تکلیف نگهداری ذهنی را تکمیل نمودند. یافته ها: آزمون های صورت گرفته نشان داد که کودکان مبتلا به اوتیسم در مقایسه با کودکان بهنجار، نقص بارزی در تحول سطوح مختلف نظریه ذهن دارند، ولی سن در این خصوص تاثیری ندارد. در مقابل هوش بهر و جنسیت هر دو، بر تحول نظریه ذهن تاثیر معنیداری دارند. نگهداری ذهنی نیز به تنهایی، در بروز نقص درنظریه ذهن نقش دارد. نتیجه گیری: با توجه به وجود حالات اولیه مربوط به توانایی نظریه ذهن در مبتلایان به اوتیسم، میتوان در اوائل کودکی و در مراحل نخستین تشخیص بیماری، با ارائه آموزشهای لازم و راهکارهای توان بخشی مربوط به پرورش استعدادهای ذهنی و هوشی ، برخی از جنبههای مربوط به نظریه ذهن را جبران نمود.
زهرا زارع بیدکی، محمد مهدی جهانگیری،
دوره 21، شماره 7 - ( 11-1397 )
چکیده
زمینه و هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر انعطافپذیری روان شناختی مادران دارای کودکان مبتلا به اختلال اوتیسم انجام شد.
مواد و روشها: پژوهش حاضر نیمه آزمایشی از نوع پیشآزمون–پسآزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش حاضر، مادران مراجعهکننده به انجمن اوتیسم شهر قم در سال 1396 بود. با توجه به نیمه آزمایشی بودن طرح، نمونهای به حجم 30 بیمار (هر گروه 15 نفر) با توجه به معیارهای شمول از بین افراد جامعه آماری به صورت داوطلبانه انتخاب شدند. اعضای نمونه به صورت جایگزینی تصادفی ساده در دو گروه آزمایش و گواه قرار گرفتند. برای گروه آزمایش، 8 جلسه «درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد» اجرا شد. ابزار گردآوری اطلاعات شامل مقیاس پذیرش و عمل نسخه دوم (AAQ-II) بود. دادهها توسط نرم افزار SPSSبا روش تحلیل کوواریانس تجزیه و تحلیل شدند.
ملاحظات اخلاقی: این مطالعه با کد اخلاق IR.IAU.ARAK.REC.1396.39 در کمیته اخلاق پژوهشی دانشگاه آزاد اسلامی محلات به تصویب رسیده است.
یافتهها: نتایج نشان داد «درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد» بر انعطافپذیری روانشناختی مادران دارای کودکان مبتلا به اوتیسم تأثیر معناداری دارد (001/0 > p).
نتیجهگیری: به نظر میرسد این مداخله درمانی برای سلامت روانی مادران دارای کودک اوتیسم موثر باشد.
نسرین بطحائیان، علی حیدریان پور، محمد بطحائیان، لیلا وصالی اکبر پور،
دوره 25، شماره 4 - ( 6-1401 )
چکیده
مقدمه: اثرات مفید فعالیت بدنی در درمان اختلالات مغزی-حرکتی مبتلایان به اوتیسم مورد توجه بیشتری قرار گرفته است، هرچند که اثرات ورزش بر روی ارزیابی فاکتورهای حرکتی (آمادگی جسمانی)، و امواج مغزی کمتر مورد بررسی بوده است.
روش کار: در این مطالعه 11 کودک مبتلا به اوتیسم بین سنین 12-7 سال شرکت داشتند، که پس از معاینات پزشکی و ارزیابی روانی تحت 8 هفته برنامهی ورزشی در آب (2 جلسه در هفته) قرار گرفتند. پیش و پس از مداخلهی ورزش، نوارمغزی (قدرت و ارتباطات درون مغزی، و موج آلفای مغزی)، ارزیابی حرکتی (برحسب آزمون یوروفیت) سنجیده شده، و به روش تی همبسته مورد مقایسه قرار گرفتند (05/0 = P). پژوهش حاضر با کد اخلاق IR.UMSHA.REC.1394.107 در کمیته اخلاق پژوهشی دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه بوعلی سینای همدان به ثبت رسیده است.
یافتهها: در این مطالعه قدرت مطلق موج آلفای مغزی و نیز کوهرنس آن در نواحی فرونتال و اکسی پاتال سنجیده شد، که تنها افزایش در قدرت موج آلفای مغزی از لحاظ آماری معنادار بود (05/0 = P). آمادگی جسمانی در فاکتورهای (قدرت و استقامت عضلانی، انعطاف، تعادل و هماهنگی) بهبود معناداری مشاهده شد (05/0>P).
نتیجه گیری: این نتایج نشان داد که اجرای تمرین ورزشی در آب احتمالاً باعث بهبود وضعیت بدنی، و اختلالهای ذهنی در کودکان مبتلا به اوتیسم میگردد.
محمد بطحائیان، علی حیدریان پور، نسرین بطحائیان، آزاده نادری،
دوره 28، شماره 6 - ( 11-1404 )
چکیده
زمینه و هدف: کودکان مبتلا به اوتیسم عموما دارای ترکیب بدنی دارای اضافه وزن و چاق، مقادیر بالای ضربان قلب استراحت و سطوح بالای استرس و کورتیزول هستند، و با توجه به تاثیر ورزش بر بهبود ترکیب بدنی و آمادگی قلبی تنفسی، هدف از این مطالعه بررسی اثر ورزش آبی بر شاصهای ترکیب بدن، شاخصهای قلبی و سطح کورتیزول کودکان مبتلا به اوتیسم میباشد.
روشها: این مطالعه ی نیمه تجربی با طرح پیش آزمون , پس آزمون وبا افراد در دسترس انجام شد. تعداد 11 کودک مبتلا به اوتیسم با میانگین سنی (63/0 ±
6/9) سال شرکت داشتند، که پس از معاینات پزشکی و ارزیابی روانی مدت 8 هفته برنامهی ورزشی در آب (2 جلسه در هفته) را انجام دادند. قبل و بعد از مداخلهی ورزش، شاخصهای ترکیب بدنی (وزن، شاخص توده بدنی ، توده چربی و شاخصهای قلبی (ضربان قلب استراحت ، فشار خون سیستولی و دیاستولی، حداکثر اکسیژن مصرفی) و سطوح کورتیزول ادراری اندازه گیری شد. برای طبیعی بودن داده ها از آزمون شاپیرو ویلک و برای مقایسه پیش آزمون و پس آزمون از آزمون تی همبسته استفاده شد.آنالیز داده ها با نرم افزار spss21 انجام شد.
ملاحضات اخلاقی: پژوهش حاضر با کد کمیته اخلاق IR.UMSHA.REC.1394.106 در دانشکده علوم ورزشی دانشگاه بوعلی سینای همدان به تصویب رسید.
یافته ها: اجرای هشت هفته ورزش آبی بطور معناداری باعث کاهش وزن، شاخص توده بدنی، توده چربی، ضربان قلب استراحت ،فشار خون سیستولی، و سطح کورتیزول و افزایش معنادار حداکثر اکسیژن مصرفی کودکان مبتلا به اوتیسم شد (05/0p<).
نتیجه گیری: بهنظر میرسد که اجرای فعالیت ورزشی در آب برای بهبود وضعیت ترکیب بدنی و استقامت قلبی تنفسی و استرس کودکان مبتلا به اوتیسم مفید باشد.
