---

زمینه و هدف: بیماری آلزایمر یک بیماری مغزی ازبین‌برنده اعصاب است که به مرور حافظه و مهارت‌های شناختی را تخریب می‌کند. در این بیماری تجمع بتا آمیلوئید، استرس اکسیداتیو، نقص در سیستم کولینرژیک و التهاب منجر به مرگ نورون‌ها و نهایتاً ‌انحطاط مغزی می‌شود. دونپزیل و هیوسیاموزید دارای تأثیرات مهاری بر این عوامل بیماری‌زا هستند. هدف این مطالعه، بررسی تأثیر این دو ترکیب بر حافظه و یادگیری موش‌های صحرایی آلزایمری بود.
مواد و روش ها: در مطالعه تجربی حاضر، شصت رت نر نژاد ویستار با سن تقریبی هفت هفته در گروه‌های کنترل (آب و غذای معمولی دریافت کردند)؛ PBS (تحت عمل جراحی قرار گرفته و PBS دریافت کردند)؛ آلزایمر اول (تحت عمل جراحی آلزایمری، بتا آمیلوئید دریافت کردند)؛ آلزایمر دوم (پس از جراحی آلزایمری روزانه یک سی‌سی نرمال‌سالین دریافت می‌کردند) و گروه‌های تیمار که پس از آلزایمری شدن به مدت 28 روز، روزانه 10 میلی‌گرم بر کیلوگرم هیوسیاموزید (گروه هیوسیاموزید) و 4 میلی‌گرم بر کیلوگرم دونپزیل (گروه دونپزیل) به صورت گاواژ دریافت کردند، تقسیم شدند. برای ارزیابی یادگیری و حافظه از آزمون ماز آبی موریس استفاده شد. داده‌ها توسط آزمون آنالیز آماری وان وی آنووا (One way) و آزمون Post Hoc (پست هاک) بررسی شدند.
ملاحظات اخلاقی: مجوز تحقیق توسط کمیته اخلاق در پژوهش‌های زیست‌پزشکی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات با کد IR.IAU.SRB.REC 1397.057 صادر شد.
یافته ها: تزریق بتا آمیلوئید موجب آسیب بسیار به حافظه شد. گروه‌های تیمار با هیوسیاموزید و دونپزیل نسبت به گروه آلزایمری، زمان و مسافت کمتری را برای یافتن سکوی پنهان سپری کردند (001/P<0) و در مرحله یادآوری که قبلاً سکوی پنهان قرار داشت نیز زمان بیشتری را در ربع محلی گذراندند (001/P<0).
نتیجه گیری: تیمار با هیوسیاموزید و دونپزیل موجب بهبود حافظه فضایی در موش‌های آلزایمری می‌شود. به نظر می‌رسد این ترکیبات در پیشگیری و درمان بیماری آلزایمر نقش بارزی داشته باشند.

---

---

مقدمه: آمادگی جسمانی و شناختی در فوتسال اهمیت زیادی دارد و شناسایی روش‌های تمرینی مؤثر ضروری است. این مطالعه با هدف بررسی تأثیر دو روش تمرینی تناوبی شدید (High-Intensity Interval Training)  HIITبر سطح پلاسمایی فاکتور نورون‌زایی مشتق‌شده از مغز (BDNF)، حافظه کاری و برخی فاکتورهای آمادگی جسمانی (توان هوازی و بی‌هوازی) فوتسالیست‌های نوجوان انجام شد.
روش کار: این پژوهش به‌صورت نیمه‌تجربی انجام شد. جامعه آماری فوتسالیست‌های نوجوان ۱۵ تا ۱۶ ساله شهر اراک با حداقل سه سال سابقه بازی در باشگاه‌های فوتسال بود. در این مطالعه ۲۴ نفر به‌صورت تصادفی انتخاب و در دو گروه تمرینی HIIT₁ و HIIT₂  قرار گرفتند. گروه HIIT₁ ده وهله یک‌دقیقه‌ای با استراحت‌های یک‌ دقیقه‌ای و گروه HIIT₂ سه وهله چهار‌ دقیقه‌ای با استراحت‌های دو ‌دقیقه‌ای را به مدت هشت هفته انجام دادند. قبل و بعد از تمرین توان هوازی، توان بی‌هوازی، سطح BDNF پلاسما و حافظه کاری اندازه‌گیری شد. برای تحلیل داده‌ها از آزمون‌های تی زوجی و تی مستقل استفاده شد. تحلیل‌ها با سطح معنی‌داری 0/05 > P انجام شد.
یافته‌ها: توان هوازی (0/001 = P) و سطح BDNF (0/001 = P) در گروه HIIT₁ نسبت به زمان قبل از تمرین افزایش معنی‌داری داشت. همچنین توان هوازی (001/0 = P)، توان بی‌هوازی (0/014 = P) و سطح BDNF (0/001 = P) در گروه HIIT₂ نسبت به زمان قبل از تمرین افزایش معنی‌داری را نشان داد. حافظه کاری گروه‌های تمرینی نسبت به زمان قبل تمرین تغییر معنی‌داری نداشت و در مقایسه بین گروهی بین گروه‌های تمرینی نیز تفاوت معنی‌داری مشاهده نشد (0/780 = P).
نتیجه‌گیری: دو روش تمرینی HIIT₁ و HIIT₂ به‌طور معنی‌داری توان هوازی و سطح BDNF را بهبود بخشیدند، اما تنها روش HIIT₂ تأثیری مثبت بر توان بی‌هوازی داشت. هیچ یک از تمرین‌ها تأثیر معنی‌داری بر حافظه کاری نداشتند. به‌طور کلی، تمرینات تناوبی شدید می‌توانند به‌عنوان روشی مؤثر برای بهبود فاکتورهای آمادگی جسمانی و فیزیولوژیکی در فوتسالیست‌های نوجوان استفاده شود.

---

عملکرد کودکان استفاده کننده از کاشت حلزون در چگونگی یادگیری زبان شفاهی دارای تنوع می‌باشد و این تنوعات دامنه تغییرات وسیعی را نشان می‌دهند. با توجه به نقش اساسی مؤلفه‌های حافظه فعال در یادگیری زبان و توجه ویژه ابزارهای کاشت حلزون به در نظر گرفتن پردازش‌های شناختی، بنظر می‌رسد تفاوت‌های اساسی در فرایندهای عصب شناختی مرکزی به ویژه حافظه فعال می‌تواند تا حدودی تفاوت‌های فردی در عملکرد گفتار و زبان را بازنمایی و تببین کند. لذا؛ هدف از این مرور روایتی، بررسی مطالعاتی است که به وجود ارتباط بین مؤلفه‌های حافظه فعال شامل حلقه واجی، صفحه بینایی فضایی، انباره رویدادی و مجری مرکزی با مهارت‌های زبان شفاهی در کودکان استفاده کننده از کاشت حلزون پرداخته‌اند.
نتیجه‌گیری: نتایج مطالعات نشان داد، مؤلفه‌های حافظه فعال همزمان با افزایش تجربه شنوایی و زبانی در فرد رشد و تقویت می‌شوند و تأثیر آن بر رشد گستره وسیعی از مهارت‌های زبان و گفتار قابل توجه است. نتایج مطالعات حاکی از وجود ارتباطی دوجانبه بین مهارت‌های حافظه فعال و مهارت‌های زبان شفاهی است؛ به‌گونه‌ای که عملکرد پایه و رشد یکی بر میزان پیشرفت دیگری تأثیرگذار است. بنابراین، بررسی سطح عملکرد حافظه فعال در این کودکان پیش از استفاده از وسیله ممکن است به پیش‌بینی بهتر نتایج زبانی آن‌ها و در نتیجه طراحی مؤثرتر برنامه‌های توانبخشی پس از کاشت حلزون منجر شود.