مجله دانشگاه علوم پزشكي اراك

اثر مورفین و نالوکسان بر تشنج در برش مغزی موش سوری شیرخوار وابسته به مورفین

احسان صبوری

چکیده

زمینه و هدف: هدف از این مطالعه، بررسی اثر غلظت های مختلف مورفین و نالوکسان بر فعالیت های صرعی ایجاد شده در برش های زنده مغزی تهیه شده از نوزاد موش های سوری وابسته به مورفین و کنترل بود.

مواد و روش ها: 40 سر نوزاد موش سوری به طور تصادفی انتخاب شدند. برای ایجاد وابستگی، 2، 4، 8، 16 و 32 میلی گرم بر کیلوگرم مورفین یک بار در روز (1/0 سی سی) به مدت 5 روز متوالی از روز چهاردهم تا هجدهم پس از تولد به صورت زیر جلدی تزریق شد. در روز نوزدهم و بیستم بعد از تولد، برش های مغزی از موش ها تهیه شد و فعالیت های شبه صرعی از طریق پرفوزیون مایع مغزی نخاعی با منیزیم کم ایجاد شد و اثر غلظت های 10، 100 و 1000 میکرومولار مورفین و 10 میکرومولار نالوکسان بر روی فعالیت ها بررسی شد. تغییر در تعداد، زمان شروع و دامنه فعالیت ها به عنوان شاخص تعیین کننده کمیت اثر در نظر گرفته شد.

یافته ها: نتایج نشان داد که مورفین 100 میکرومولار باعث افزایش و مورفین 10 و 1000 میکرومولار و نالوکسان 10 میکرومولار باعث کاهش فعالیت ها در هر دو گروه شد و نالوکسان فعالیت تشنج زایی مورفین را کاهش داد، ولی اثر ضد تشنجی مورفین را نتوانست احیا کند.

نتیجه گیری: مورفین به صورت وابسته به غلظت دارای اثرات 2 فازی در فعالیت شبه صرعی دوره شیرخواری است، به طوری که دوز کم و زیاد آن فعالیت های صرعی را مهار می کند، ولی دوز متوسط آن باعث تقویت فعالیت های صرعی می شود، نالوکسان دارای اثرات ضد تشنجی است.

تعیین اثر سویا بر پاسخ متابولیکی در زنان مبتلا به سندروم تخمدان پلی کیستیک

مهری جمیلیان

چکیده

زمینه و هدف: مطالعات کمی در مورد اثرات مکمل سویا در بیماران مبتلا به سندروم تخمدان پلی کیستیک وجود دارد. این مطالعه به منظور ارزیابی اثرات مکمل یاری سویا بر روی پروفایل های متابولیک در زنان مبتلا به سندروم تخمدان پلی کیستیک طراحی شد.

مواد و روش ها: این مطالعه کارآزمایی بالینی کنترل شده- پلاسبو دو سوکور تصادفی بر روی 70 زن مبتلا به سندروم تخمدان پلی کیستیک انجام شده است. شرکت کنندگان، به طور تصادفی به دو گروه مکمل ایزوفلاون سویا 50 به میزان میلی گرم (35=n) یا پلاسبو (35=n) برای 12 هفته تقسیم شدند. نمونه خون ناشتا در ابتدا و 12 هفته بعد از مداخله برای اندازه گیری متغیرهای مرتبط از بیماران گرفته شد.

یافته ها: به دنبال تجویز مکمل سویا یک کاهش معنی دار در سطوح تستوسترون توتال سرمی (4/0±2/0- نانوگرم بر میلی لیتر در مقابل 3/0±1/0 نانوگرم بر میلی لیتر پلاسبو ، 01/0p=) ، یک افزایش معنی دار در سطوح گلوتاتیون (2/102±0/96+ میکرومول بر لیتر در مقابل 8/157±7/22+ میکرومول بر لیتر پلاسبو ، 04/0p=) و یک کاهش معنی دار در مالون دی آلدئید پلاسمایی (8/0±7/0- میکرو مول بر لیتر در مقابل 3/2±8/0+ میکرومول بر لیتر ، 001/0p=) در مقایسه با پلاسبو مشاهده شد.

نتیجه گیری: بر اساس یافته های این پژوهش، مکمل یاری سویا در زنان مبتلا به سندروم تخمدان پلی کیستیک اثرات مفیدی بر روی پروفایل های متابولیک داشته است.

اثر سه هفته تمرین متناوب شدید بر لیپوکالین-2 و اینترلوکین-1 بتا در هیپوکمپ موش‎های صحرایی بالغ سالم

بهمن حسنوند

چکیده

زمینه و هدف: در پاسخ به فعالیت ورزشی، تغییرات سایتوکاین‎های التهابی و ضد التهابی متفاوتی در درون فضای بافتی و هم چنین گردش خون عمومی ایجاد می‎شود. هدف از تحقیق حاضر، تعیین اثر سه هفته تمرین متناوب شدید بر لیپوکالین-2 و اینترلوکین-1 بتا در هیپوکمپ موش‎های صحرایی بالغ سالم بود.

مواد و روش‏ ها: 20 سر موش صحرایی نژاد ویستار در دو گروه تمرین و کنترل قرار گرفتند. گروه تمرین، 15 وهله‎ی 4 دقیقه‎ای تمرینات را به مدت 60 دقیقه با 85 تا 90 درصد VO_2max و چهار جلسه در هفته(به مدت سه هفته) اجرا ‏کرد. سپس، نمونه گیری خونی جهت ارزیابی کیت‎های الایزا و بافت‏برداری از هیپوکمپ موش‎های صحرایی انجام شد و با استفاده از روش Real-Time PCR مورد ارزیابی قرار گرفتند. هم چنین، از آزمون‎های تی وابسته و مستقل برای تعیین تفاوت‎های درون گروهی و بین گروهی استفاده شد.

یافته‏ ها: نتایج بیان گر کاهش معنادار مقادیر بیان ژنی لیپوکالین-2 و اینترلوکین-1 بتا در هیپوکمپ موش‎های صحرایی در گروه تمرینی بود (به ترتیب 0001/0=p و 0001/0=p). هم چنین، کاهش معناداری در مقادیر سرمی لیپوکالین-2 و اینترلوکین-1 بتای موش‎های صحرایی در گروه تمرینی مشاهده شد(به ترتیب 017/0=p و 003/0=p).

نتیجه گیری: به نظر می‏ رسد علت کاهش معنادار لیپوکالین-2 متعاقب تمرین کوتاه مدت شدید، تغییرات کاهشی و معنادار اینترلوکین-1 بتا باشد. هم چنین، استفاده از پروتکل تمرینی روی تردمیل(با شدت و مدت یاد شده) در موش‎های صحرایی قادر است مقادیر سرمی و هیپوکمپیِ لیپوکالین-2 و اینترلوکین-1 بتا را به طور معناداری کاهش دهد.

مطالعه پیوستگی تنوع ژنتیکی miR-34b/c با کولیت‌اولسرو در استان گیلان

زیور صالحی

چکیده

زمینه و هدف: کولیت اولسرو، بیماری مزمن التهابی روده است که مخاط رکتوم و کولون را در برمی گیرد. پاتوژنز این بیماری به خوبی شناخته شده نیست، اما به نظر می رسد عوامل ژنتیکی و محیطی سبب پاسخ ایمنی نامناسب به برخی باکتری های هم زیست روده می شوند. هدف از این مطالعه، بررسی ارتباط پلی مورفیسم (rs4938723T/C)miR-34b/c با خطر بروز بیماری کولیت اولسرو است.

مواد و روش ها: نمونه های جمع آوری شده شامل ۵۰ نفر دارای بیماری کولیت اولسرو و ۱۰۰ نفر کنترل می باشند. استخراج DNA ژنومی از نمونه خون محیطی صورت گرفت. تنوع ژنتیکی miR-34b/c با روشtetra primers ARMS-PCR تعیین شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار MedCalc (نسخه ۱/ 12) انجام گرفت.

یافته ها: اختلاف معنی داری در خصوص توزیع ژنوتیپی و آللی در گروه های بیمار و شاهد مورد مطالعه وجود داشت. هتروزیگوت هایCT به میزان 29/2 برابر بیش تر در معرض خطر بیماری کولیت اولسرو قرار گرفتند(29/2,OR=82/4-08/1CI=95%,02/0p=).

نتیجه گیری: اظهارات حاکی از این است که پلی مورفیسم(rs4938723) miR-34b/c ممکن است با خطر بیماری کولیت اولسرو مرتبط باشد. با این وجود، مطالعات وسیع تر با تعداد نمونه های بیمار و کنترل بیش تر جهت تأیید این نتیجه ضروری است.

تأثیر تمرینات هوازی و استفاده از آگونیست GnRH بر سطوح اپلین و شاخص مقاومت به انسولین در دختران دارای بلوغ زودرس مرکزی

علی حیدریان پور

چکیده

زمینه و هدف: هدف از پژوهش حاضر، مطالعه تأثیر تمرین هوازی و آگونیست GnRH بر سطوح اپلین و شاخص مقاومت به انسولین دختران دارای بلوغ زودرس مرکزی می باشد.

مواد و روش ها: در این مطالعه، 25 دختر (34/0±44/7 سال) دارای بلوغ زودرس وارد پژوهش شدند. آن ها به طور تصادفی در سه گروه آزمایش(10 نفر در گروه دارو، 8 نفر در گروه دارو+ورزش، 7 نفر در گروه ورزش) و یک گروه کنترل (10 نفر سالم) قرار گرفتند. در گروه آزمایش، فعالیت هوازی به مدت 12 هفته و سه روز در هفته صورت گرفت که هر دو هفته 5 درصد به شدت فعالیت و 5 دقیقه به مدت زمان فعالیت اضافه شد. هم چنین، از آگونیست GnRH به عنوان دارو استفاده شد. شاخص توده ی بدنی، میزان اپلین و شاخص مقاومت به انسولین قبل و بعد ورزش بررسی شد.

یافته ها: شاخص مقاومت به انسولین و سطوح اپلین در گروه های آزمایش(گروه تمرین و گروه تمرین همراه با مصرف دارو) کاهش معنی داری یافت(05/0=p)، در حالی که این شاخص ها در گروه کنترل تغییر معنی داری نداشت(05/0>p). میزان شاخص توده بدنی در گروه های یاد شده تحت تأثیر تمرینات ورزشی به طور معنی داری کاهش یافت (00/0=p)، اما گروه مصرف دارو افزایشی را نشان داد(06/0=p).

نتیجه گیری: با توجه به یافته های این پژوهش می توان بیان کرد که تمرینات ورزشی هوازی و استفاده از آگونیست GnRH می تواند منجر به کاهش شاخص توده ی بدنی و اپلین و بهبود شاخص مقاومت به انسولین در این افراد شود.

بررسی تأثیر آموزش بر رفتارهای پیش‌گیری کننده از اختلال رشد کودکان در مادران دارای کودک یک تا پنج سال: بر اساس کاربرد مدل اعتقاد بهداشتی

محبوبه خورسندی

چکیده

زمینه و هدف: اختلال رشد یکی از مشکلات شایع و مهم بهداشتی در دوران کودکی می باشد. پژوهش حاضربا هدف تعیین تأثیر آموزش بر رفتارهای پیش گیری کننده از اختلال رشد کودکان در مادران بر اساس مدل اعتقاد بهداشتی صورت گرفت.

مواد و روش ها: این مطالعه از نوع مداخله ای است که در آن 100 نفر از مادران دارای کودک یک تا پنج سال شر کت داشته اند(نمونه ها به دو گروه مورد و شاهد، هر کدام 50 نفر، تقسیم شدند). نمونه گیری به صورت تصادفی ساده انجام گرفت. روش گردآوری اطلاعات، پرسش نامه محقق ساخته بر اساس مدل اعتقاد بهداشتی و چک لیست عملکرد بود. سپس آموزش برای گروه مورد در طی یک ماه انجام شد و 3 ماه پس از آموزش، اطلاعات گردآوری گردید و با نرم افزارSPSS نسخه 20 تجزیه و تحلیل شد. علاوه بر آزمون های آمار توصیفی از آزمون مجذور کای، آزمون تی زوجی و آزمون تی مستقل استفاده شد.

یافته ها: میانگین سنی مورد و شاهد به ترتیب 51/5±98/29 و 30/5±35/28 سال بود. میانگین سن کودکان به ترتیب 14/13±31/23 و 01/14±55/27 ماه بود. قبل از مداخله آموزشی بین دوگروه اختلاف معنی دار نبود و میانگین نمره شاخص ها در گروه مورد قبل از مداخله بدین صورت بود: آگاهی، 24/14±87/31؛ حساسیت، 86/5±23/64؛ شدت، 34/9±41/64؛ منافع، 79/6±75/61؛ موانع، 14/8±91/67؛ خود کارآمدی، 87/7±00/68؛ راهنمای عمل، 82/6±53/44 و عملکرد، 77/9±00/70. پس از آموزش، اختلاف معنی داری در همه متغیرهای ذکر شده بین دو گروه ایجاد شد.

نتیجه گیری: بر طبق نتایج، آموزش مبتنی بر مدل اعتقاد بهداشتی جهت ارتقاء رفتارهای پیش گیری کننده از اختلال رشد توصیه می گردد.

تأثیر مصرف روغن ماهی و ویتامینE در جیره غذایی موش سوری مادر باردار و شیرده بر سلول‌های جنسی فرزندان نر پس از شیرگیری

عبدالحسین شاهوردی

چکیده

زمینه و هدف: هدف از این مطالعه، بررسی اثر روغن ماهی و بدون ویتامین E در موش های مادر برکیفیت سلول های بیضه نتاج پیش از بلوغ بود.

مواد و روش ها: 60 سر موش ماده بالغ نژادNMRI به گروه های:کنترل(رژیم غذایی استاندارد حاوی 50 میلی گرم واحد بین المللی ویتامین E بر کیلوگرم خوراک قبل و بعد از زایمان)، 1)تغذیه با جیره کنترل+گاواژ روغن ماهی(01/0 میلی لیتر در روز برای هر موش) قبل از زایمان، 2)تغذیه با جیره کنترل+گاواژ روغن ماهی بعد از زایمان، 3)مصرف جیره حاوی 5/2 برابر استاندارد ویتامین E(125 میلی گرم واحد بین المللی بر کیلوگرم جیره)قبل از زایمان، 4)مصرف جیره حاوی ویتامین E قبل و بعد از زایمان، 5)مصرف جیره حاوی ویتامین E بعد از زایمان، 6)گاواژ روغن ماهی و مصرف ویتامین E قبل از زایمان، 7)گاواژ روغن ماهی و مصرف ویتامین E بعد از زایمان، 8)گاواژ روغن ماهی و مصرف ویتامین E قبل و بعد از زایمان تقسیم شدند. پس از شیرگیری، نمونه های بیضه جمع آوری وآنالیزهای بافت شناسی انجام شدند. نتایج با استفاده از نرم افزار آماریSAS و آزمون دانکن بررسی گردید.

یافته ها: سلول های جنسی، طول، عرض و وزن بیضه در فرزندانی که مادران آن ها در دوران بارداری روغن ماهی به تنهایی مصرف کرده بودند، کمتر بود(05/0p<). این شاخص ها در گروه مصرف کننده ویتامین E به تنهایی بعد از زایمان بهبود یافته بود(05/0p<). مصرف توام روغن ماهی و ویتامین E پس از زایمان، اثرات چشم گیری بر تعداد سلول های اسپرماتوگونی(47 در مقابل 43)، اسپرماتوسیت(43 در مقابل 34)، اسپرماتید(63 در مقابل 44)، سرتولی(2 در مقابل 9/0)و لیدیگ(3 در مقابل 7/1)در مقایسه با گروه کنترل داشت(05/0p<).

نتیجه گیری: نتایج حاکی از اثرات مثبت روغن ماهی با ویتامین E و ویتامین E به تنهایی بود. بنابراین، آنتی اکسیدان باید به همراه اسیدهای چرب امگا-3 در تغذیه مادری مصرف شود.

شاخص‌های روان‌سنجی پرسش‌نامه رفتارهای خود - مدیریتی پس از عمل جراحی چاقی

صدراله خسروی

چکیده

زمینه و هدف: عمل جراحی چاقی مؤثرترین روش مداخله برای درمان چاقی شدید است و پای بندی افراد به رفتارهای خود- مدیریتی برای کاهش عوارض بعد از عمل جراحی ضروری می باشد. هدف از این پژوهش، تبیین شاخص های روان سنجی پرسش نامه رفتارهای خود - مدیریتی پس از عمل جراحی چاقی در جمعیت ایرانی بود.

مواد و روش ها: جامعه آماری بیماران چاقی بودند که از ابتدای دی ماه 1394 لغایت پایان خرداد ماه 1395 در بیمارستان مادر و کودک غدیر شیراز تحت عمل جراحی چاقی قرار گرفتند و با روش نمونه گیری در دسترس تعداد 201 نفر از آن ها(149 زن و 52 مرد) انتخاب شده و به پرسش نامه های مشخصات جمعیت شناختی، رفتارهای خود - مدیریتی پس از عمل جراحی چاقی و مقیاس های پیروی کلی و پیروی اختصاصی پاسخ دادند. برای تعیین روایی پرسش نامه از روش های روایی محتوایی، روایی سازه (تحلیل عاملی و تحلیل هم بستگی)، روایی هم زمان و برای تعیین پایایی از روش های تنصیف کردن و ثبات درونی به شیوه آلفای کرونباخ استفاده گردید.

یافته ها: بر اساس نتایج تحلیل عامل اکتشافی 6 عامل رفتارهای خوردن، فعالیت فیزیکی، مصرف میوه ها، سبزیجات، غلات و پروتئین، مصرف مایعات و مدیریت سندرم دامپینگ استخراج شد که این 6 عامل 54/61 درصد واریانس رفتارهای خود- مدیریتی را تبیین کردند. نمره کل ماتریس هم بستگی کل پرسش نامه رفتارهای خود - مدیریتی با مقیاس های پیروی کلی و اختصاصی به ترتیب 363/0 و 702/0 به دست آمد. پایایی کلی پرسش نامه به روش آلفای کرونباخ برابر 90/0 و ضریب گاتمن برای پایایی به روش دو نیمه کردن 78/0 بود.

نتیجه گیری: یافته ها نشان داد که پرسش نامه رفتارهای خود - مدیریتی پس از عمل جراحی چاقی از روایی و پایایی قابل قبولی برخوردار است و می توان از آن برای ارزیابی رفتارهای خود - مدیریتی پس از عمل جراحی چاقی در جمعیت ایرانی استفاده کرد.

بررسی اثر سمیت سلولی نانوذره مس40 نانومتری بر زنده‌مانی سلول‌های اندوتلیال مشتق از سیاه‌رگ بندناف

باقر سید علیپور

چکیده

زمینه و هدف: نانوذره مس با القاء رگ زایی مقبولیت بالایی در پاسخ به مهم ترین چالش ترمیم زخم یافته است. اما با توجه به خاصیت سمی نانوذرات، ابتدا باید به غلظت غیر توکسیک از آن ها دست یافت. این مطالعه با هدف تعیین غلظت و اندازه مناسب نانوذره مس جهت بررسی اثر سمیت آن بر سلول های اندوتلیال انجام گرفت.

مواد و روش ها: در این مطالعه، نانوذره مس40 نانومتری را با غلظت های 1، 10 و 100 میکرومولار و 1 و 10 میلی مولار بر روی سلول های اندوتلیال اثر داده و سپس زنده مانی سلول ها در زمان های 24، 48 و 72 ساعت را با روش متیل تیازول تترازولیوم (MTS) ارزیابی نمودیم و میزان جذب نوررا با استفاده از دستگاه الایزا ریدر سنجیده و مقدار آن را ثبت کردیم.

یافته ها: نتایج بررسی سمیت سلولی نانوذره مس دربازه ی زمانی 24 ساعت در غلظت بالای 100 میکرومولار نشان داد که نانوذره مس در این غلظت توکسیک بوده است (05/0>p). در زمان های 48 و 72 ساعت، میزان فعالیت زنده مانی سلول ها در تمام غلظت ها افزایش یافت، به طوری که در غلظت 100 میکرومولار بیش ترین تفاوت با کنترل مشاهده شد(05/0>p). هم چنین میزان IC₅₀ در طی زمان های انکوباسیون 24، 48 و 72 ساعت به ترتیب 44/31، 67/36 و 38/29 میکرومولار به دست آمد.

نتیجه گیری: یافته های حاصل از این مطالعه نشان داد نانوذره مس در غلظت های مختلف و در طی بازه زمانی 48 و 72 ساعت، نه تنها سبب سمیت سلولی نشده، بلکه باعث افزایش تکثیر سلول های اندوتلیال نیز شده است. بنابراین، نانوذره مس با اثر وابسته به دوز و زمان باعث افزایش تکثیر سلول های اندوتلیال می شود.

بررسی تأثیر فعالیت ورزشی بر شاخص‌های استخوانی، گلیسمیک و تن‌سنجی در زنان یائسه دیابتی

بهلول قربانیان

چکیده

زمینه و هدف: دیابت ملیتوس از شایع ترین بیماری ها در جوامع بشری است که مقابله با عوارض ناشی از آن هزینه هنگفتی را به سیستم درمانی تحمیل می نماید. مطالعات نشان داده اند که مارکرهای بیوشیمیایی استخوان می توانند جهت ارزیابی میزان پاسخ متابولیسم استخوان به فعالیت بدنی استفاده شوند. هدف از این مطالعه، ارزیابی تأثیر 10هفته تمرین هوازی فزاینده بر سطوح استئوکلسین، پاراتورمون و شاخص های گلیسمی و تن سنجی در زنان یائسه دیابتی نوع 2 می باشد.

مواد و روش ها: در این مطالعه نیمه تجربی، 40 زن یائسه دیابتی نوع 2 (40 تا 60 سال) به صورت آزمودنی های در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه تجربی(20) و کنترل(20) قرار گرفتند. تمرین هوازی فزاینده شامل حرکات ایروبیک و پیاده روی به مدت 10 هفته(3 جلسه در هفته، 45 تا60 دقیقه در روز با شدت 45 تا 60 درصد ضربان قلب ذخیره) بود. نمونه های خونی قبل و بعد تمرین جهت اندازه گیری متغیرهای سرمی گرفته شد. داده ها به وسیله آزمون آماری تی تست در سطح معناداری 05/0>p تحلیل شدند.

یافته ها: تمرین باعث افزایش معنادار استئوکلسین (037/0=p) و کاهش معنادار شاخص مقاومت انسولینی(001/0=p)، انسولین(002/0=p) و قند خون ناشتا(001/0=p) در گروه تجربی شد(05/0>p). تغییرات پاراتورمون، هموگلوبین گلیکوزیله و شاخص های تن سنجی معنادار نبود(05/0<p).

نتیجه گیری: با توجه به اثرات مطلوب تمرین روی استئوکلسین و شاخص های گلسیمی، به نظر می رسد این شیوه ی تمرین را می توان به عنوان روش درمانی غیر تهاجمی برای حفظ تراکم استخوان و کنترل قند خون در بیماران دیابتی توصیه کرد.