مجله دانشگاه علوم پزشكي اراك

تأثیر یک دوره تمرینات پیلاتس بر پرفشار خونی، نیتریک اکساید و ضربان قلب استراحتی مردان سالمند مبتلا به پرفشار خونی

فرید اقبالی

چکیده

زمینه و هدف: فشار خون بالا حوادث مختلف قلبی- عروقی را در یک فرد حدود ۲ تا ۳ برابر افزایش می دهد. هدف از انجام تحقیق حاضر، شناسایی تأثیر یک دوره تمرینات پیلاتس بر پرفشار خونی، نیتریک اکساید و ضربان قلب استراحتی مردان سالمند مبتلا به پرفشار خونی می باشد.

مواد و روش ها: آزمودنی های این تحقیق نیمه تجربی شامل 30 نفر از مردان سالمند مبتلا به پرفشار خونی درجه یک(محدوده سیستولی – دیاستولی 140 به 90 تا 159 به 99 میلی متر جیوه) بود(26-25) که به روش داوطلبانه در این تحقیق شرکت کرده و به طور تصادفی به دو گروه همسان تجربی(15 نفر) و کنترل(15 نفر) تقسیم شدند. وزن، قد و شاخص توده بدنی آزمودنی ها به ترتیب برابر با 80±75 ، 175±170و 26-25 بود. گروه تجربی تمرینات منتخب پیلاتس را به مدت هشت هفته، هر هفته سه جلسه و هر جلسه یک ساعت انجام دادند. 24 ساعت قبل از شروع تمرینات و 24 ساعت بعد از آخرین جلسه، متغیرهای مورد نظر آزمودنی های دو گروه مورد ارزیابی قرار گرفت. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون تی وابسته و مستقل با استفاده از نرم افزار آماری SPSS نسخه 16 در سطح معنی داری (05/0≥p) انجام گرفت.

یافته ها: نتایج نشان داد که هشت هفته تمرینات پیلاتس باعث کاهش فشار خون(05/0≥p) و ضربان قلب استراحتی (05/0≥p) و افزایش نیتریک اکساید(05/0≥p) در مردان سالمند مبتلا به پرفشار خونی می شود(05/0≥p).

نتیجه گیری: تمرینات پیلاتس باعث کاهش فشار خون و ضربان قلب استراحت و افزایش تولید اکسید نیتریک در مردان سالمند شد. از این رو، به نظر می رسد تمرینات بدنی منظم و مستمر می تواند به عنوان یک عامل پیش گیری کننده در بروز بیماری های قلبی - عروقی مردان سالمند مؤثر باشد.

بررسی حضور ژن های aac( 6 ')Ie/aph( 2 ") ، aph( 3 ') - IIIa 1 ، ant( 4 ') - Ia 1 و تعیین مقاومت به متی سیلین در استافیلوکوک اپیدرمیدیس و استافیلوکوک ساپروفیتیکوس جدا شده از نمونه های بالینی

حامد طهماسبی

چکیده

زمینه و هدف: آمینوگلیکوزیدها از جمله آنتی بیوتیک هایی هستند که با آنتی بیوتیک های بتالاکتامی برای درمان بسیاری از عفونت های استافیلوکوکی کاربرد دارند. بروز مقاومت در سویه های مقاوم به واسطه آنزیم هایی صورت می گیرد که توسط ژن های موثری تولید می شوند که سبب تخریب ساختار آنتی بیوتیک های آمینوگلیکوزیدی می گردند. هدف از این مطالعه، بررسی حضور ژن هایaac(6')Ie/aph(2")، aph(3')-IIIa1 ، ant(4')-Ia1 و mecA در ایزوله های استافیلوکوک است که نقش موثری در مقاومت های آمینوگلیکوزیدی دارند.

مواد و روش ها: در این بررسی توصیفی-مقطعی، از مجموع 459 نمونه بالینی، 113 نمونه بالینی شامل 68 استافیلوکوک اپیدرمیدیس و 45 استافیلوکوک ساپروفیتیکوس با تست های بیوشیمیایی و مولکولی جداسازی شد. برای تعیین حساسیت آنتی بیوتیکی از روش تعیین حداقل غلظت مهاری با نوارهای E-test استفاده شد. سپس برای تعیین حضور ژن های عامل مقاومت به آمینوگلیکوزیدها از پرایمرهای اختصاصی این ژن ها استفاده شد.

یافته ها: از 68 ایزوله به دست آمده از استافیلوکوک ساپروفیتیکوس، 39 ایزوله(35/57 درصد) دارای ژن mecA بودند. هم چنین 13ایزوله(11/19 درصد) دارای ژن aac(6')Ie/aph(2")، 9 ایزوله(23/13 درصد) دارای ژنaph(3')-IIIa1 و 5 ایزوله(3/7 درصد) دارای ژن ant(4')-Ia1 بودند. از 45 ایزوله استافیلوکوک ساپروفیتیکوس نیز 23 ایزوله(11/51 درصد) دارای ژن mecA ، 8 ایزوله(77/17 درصد) دارای ژن aac(6')Ie/aph(2")، 4 ایزوله(8/8 درصد) دارای ژن aph(3')-IIIa1 و 2 ایزوله(4/4 درصد) دارای ژن ant(4')-Ia1 بودند.

نتیجه گیری: با بررسی آماری انجام شده مشخص شد که شیوع ژن های آمینوگلیکوزیدی در بین ایزوله های مقاوم به متی سیلین بیشتر می باشد و این امر بیان کننده این است که سویه های مقاوم به متی سیلین شرایط مناسبی را برای کسب مقاومت به آنتی بیوتیک های دیگر دارا می باشند.

بررسی قابلیت ضد باکتریایی و ضد بیوفیلمی مرزه خوزستانی در برابر استرپتوکوکوس موتانس

سعید تائبی

زمینه و هدف: معرفی ترکیبات گیاهی با قابلیت حذف یا کنترل تشکیل بیوفیلم های استرپتوکوکوس موتانس در سال های اخیر بسیار مورد توجه قرار گرفته است. هدف از مطالعه ی حاضر، بررسی قابلیت ضد باکتریایی و مهار تشکیل فرم بیوفیلمی استرپتوکوکوس موتانس به وسیله ی عصاره ی متانولی مرزه ی خوزستانی است.

مواد و روش ها: نمونه های گیاهی پس از جمع آوری و شست و شو در سایه خشک و سپس آسیاب شدند. عصاره ی متانولی بخش های مختلف با روش غوطه وری در متانول تهیه شد، سپس با استفاده از بافر فسفات استریل رقیق گردید. قابلیت ضد باکتریایی و مهار کنندگی فرم بیوفیلمی با استفاده از روش انتشار دیسک و میکروتیتراسیون ارزیابی شد. بررسی بیوانفورماتیکی قابلیت مهار کنندگی آنزیم گلوکان سوکراز توسط ترکیبات غالب گیاهی با استفاده از روش داکینگ مولکولی در نرم افزار Auto dock4 صورت گرفت.

یافته ها: نتایج نشان داد که عصاره ی گیاه مذکور به ویژه عصاره ی برگ از قابلیت ضد باکتریایی بالایی در برابر فرم منفرد استرپتوکوکوس موتانس برخوردار می باشد. نتایج هم چنین نشان داد که عصاره ی برگ و ساقه به ترتیب با 70 و 13 درصد بیش ترین و کم ترین اثربخشی را در مهار تشکیل ساختار بیوفیلمی داشتند. نتایج بررسی بیوانفورماتیکی نیز نشان داد که ترکیبات گیاهی مورد بررسی به ویژه گاماترپینن، کارواکرول و بتا-بیسابولن به طور موثر می توانند گلوکان سوکراز را مهار نمایند.

نتیجه گیری: نتایج حاصل از این پژوهش نشان داد که مرزه خوزستانی قابلیت ضد باکتریایی بالایی در برابر فرم منفرد استرپتوکوکوس موتانس داشته و گاماترپینن، کارواکرول و فامسن ترکیبات موثر این گیاه در ظهور قابلیت مهار تشکیل بیوفیلم باکتری مذکور می باشند.

تعیین فراوانی گونه‌های اوره آ پلاسما و مایکوپلاسما ژنیتالیوم در خانم‌های دارای عفونت‌های واژینال با روش سنجشReal- time PCR

حمید ابطحی

چکیده

زمینه و هدف: گونه های اوره آ پلاسما و مایکوپلاسما ژنیتالیوم از باکتری هایی هستند که از راه جنسی منتقل می گردند. این باکتری ها عامل ایجاد کننده بیماری التهاب لگن، اورتریت غیرگنوکوکی و غیره می باشند. هدف از این تحقیق، تعیین فراوانی گونه های اوره آپلاسما و مایکوپلاسما ژنیتالیوم در خانم های دارای عفونت واژینال و شریک های جنسی متعدد مراجعه کننده به مرکز ارتقای بهداشت و درمان زنان در اراک می باشد.

مواد و روش ها: نمونه سوآب اندوسرویکال از110 خانم دارای عفونت های واژینال(واژینیت و سرویسیت) مراجعه کننده به مرکز و ارتقای بهداشت و درمان زنان در شهر اراک تهیه گردید. نمونه ها در محیط ترانسپورت به آزمایشگاه منتقل شده و پس از استخراج DNA، طبق دستورالعمل روش سنجش Real Time PCR بررسی شدند.

یافته ها: باکتری های اوره آپلاسما و مایکوپلاسما ژنیتالیوم به ترتیب در 96(27/87 درصد) و 4(63/3 درصد) نفر از بیماران وجود داشت که از این میان، 4 مورد آلودگی مشترک با هر دو باکتری را داشتند. میزان جداسازی این باکتری در زنان جوان 30 تا 39 سال بیش از سایرین بود.

نتیجه گیری: نتایج نشان می دهد که میزان کلونیزاسیون گونه های اوره آپلاسما در زنان بالغ 40 تا 80 درصد می باشد و میزان کلونیزه شدن این باکتری در گروه مورد مطالعه 27/87 درصد است. این نتایج می تواند نشان دهنده ی این مسئله باشد که با افزایش تعداد شریک های جنسی و افزایش فعالیت جنسی میزان کلونیزاسیون گونه های اوره آپلاسما در خانم ها افزایش می یابد. با توجه به تاثیر بالقوه مایکوپلاسماها در عوارض ناشی از عفونت بارداری مادران و مرگ و میر، ضرورت تشخیص و درمان به موقع بیش از پیش مورد نیاز است.

بررسی تاثیر پیش‌گیرانه کپسول پروبیوتیک(لاکتوکر) بر عفونت ادراری بیماران تحت کاتتریزاسیون ادراری در بخش‌های مراقبت ویژه مرکز آموزشی و درمانی ولی‌عصر(عج) اراک، 94-93

مریم ولیخانی

چکیده

زمینه و هدف: پروبیوتیک ها به عنوان عامل پیش گیری در بیماری های عفونی نظیر عفونت ادراری استفاده می شوند. هدف از این تحقیق، بررسی اثرات مفید پروبیوتیک لاکتوکر بر عفونت ادراری در بیماران با کاتتر ادراری در بخش مراقبت های ویژه بود.

مواد و روش ها: در این مطالعه کار آزمایی بالینی سه سو کور، 125 بیمار با کاتتر ادراری در بخش های مراقبت ویژه به شکل تصادفی انتخاب شده و به دو گروه مورد و شاهد تقسیم شدند. گروه درمانی(63 نفر) از نظر سن، جنس و مدت پذیرش به شکل مناسب با گروه پلاسبو (62 نفر) همسان بود. گروه مورد به مدت 10 روز روزانه یک عدد کپسول لاکتوکر و گروه کنترل نیز به مدت 10 روز روزانه یک عدد کپسول پلاسبو دریافت نمودند. هر دو گروه در شروع مطالعه و در روز بیستم تست آنالیز کامل ادرار و کشت ادرار به روش مشابه سنجیده شدند و در نهایت داده ها با آزمون تی تحلیل شدند.

یافته ها: بروز عفونت ادراری بین دو گروه مورد و شاهد( به ترتیب 4/17 درصد و 5/22 درصد) تفاوت آماری معنی دار نداشت(672/0=p). اما به تفکیک جنس، تفاوت معنی داری در شرایط بروز عفونت ادراری زنان نسبت به مردان مشاهده شد(002/0=p). در گروه مورد با کاتتریزاسیون طولانی مدت، بروز عفونت ادراری از تفاوت معنی داری برخوردار بود(041/0=p).

نتیجه گیری: تجویز کپسول لاکتوکر در پیش گیری از عفونت ادراری در بیماران مورد و شاهد بخش های مراقبت ویژه اثری نداشت. ولی در مقایسه زنان با مردان با کاتتر ادراری و دریافت کننده پروبیوتیک، عفونت ادراری در زنان بیشتر کاهش داشت. پروبیوتیک تاثیر پیش گیرانه ای بر روی کاتتریزاسیون طولانی مدت داشت.

اثر 12 هفته تمرین هوازی بر بیان ژن پروتئین-تیروزین فسفاتاز 1 نوع B و مقاومت انسولینی رت‎های دیابتی

رحمان سوری

چکیده

زمینه و هدف: پروتئین-تیروزین فسفاتاز 1 نوع B(PTP1B) یک آنزیم کلیدی در دفسفوریله کردن گیرنده انسولینی(IR) و ایجاد مقاومت انسولینی است. هدف از این تحقیق، تعیین اثر 12 هفته تمرین هوازی بر بیان ژن پروتئین-تیروزین فسفاتاز 1 نوع B و مقاومت انسولینی رت‎های دیابتی بود.

مواد و روش ‏ها: در این تحقیق، 16 سر رت نژاد ویستار در دو گروه تمرین هوازی و کنترل قرار گرفتند. پس ازالقای دیابت به روش درون صفاقی، رت‎های گروه تمرین هوازی، پروتکل تمرینی‎شان را به مدت 12 هفته، 5 جلسه در هفته و با افزایش تدریجی سرعت (18 الی 26 متر بر دقیقه) و زمان (10 الی 55 دقیقه) دویدن روی تردمیل انجام دادند. سپس، نمونه گیری خونی و بافت‏ برداری از عضله دو قلوی رت‏ های دیابتی انجام شد. نشان گرهای مقاومت انسولین با استفاده از کیت‎های تجاری و بیان ژن PTP1B از طریق روش Real-Time PCR مورد ارزیابی قرار گرفتند.

یافته‏ ها: نتایج بیان گر کاهش معنی دار PTP1B در رت‎های دیابتیِ گروه تمرین هوازی بود(0001/0=p). هم چنین، مقادیر گلوکز و مقاومت انسولینی رت‎های گروه تمرین هوازی به طور معنی دار کاهش یافته بود(به ترتیب، 02/0=p و 006/0=p). با این حال، میزان انسولین سرمی رت‏ های گروه کنترل به طور معنی داری افزایش یافته بود(015/0=p).

نتیجه ‏گیری: به نظر می ‏رسد پروتکل تمرین هوازی در رت‎های دیابتی قادر است مقاومت انسولینی و PTP1B را به طور معنی داری کاهش دهد. هم چنین، وجود ارتباط بین PTP1B و مقاومت انسولینی احتمالا موید این مطلب است که هر گونه تغییر در مقاومت انسولینی به واسطه تمرین ورزشی، با کاهش تنظیم منفی مسیر سیگنالی انسولین انجام می‏ پذیرد.

ارزیابی فعالیت ضدمیکروبی سویه‌های باسیلوس جدا شده از منابع مختلف

محمد ربانی خوراسگانی

چکیده

زمینه و هدف: گسترش شیوع باکتری های مقاوم به آنتی بیوتیک باعث ایجاد نگرانی هایی در زمینه ی کنترل عفونت ها به ویژه عفونت های بیمارستانی شده است. تلاش های زیادی برای محدود کردن مصرف آنتی بیوتیک ها یا جایگزینی آن ها صورت گرفته است. استفاده از مواد ضد میکروبی تولید شده توسط باکتری ها به عنوان جایگزین آنتی بیوتیک ها در سال های اخیر نوید بخش بوده است. هدف از این مطالعه، جداسازی و بررسی فعالیت ضد میکروبی سویه های باسیلوس بر ضد تعدادی از باکتری های بیماری زا و مقاوم به آنتی بیوتیک بالینی می باشد.

مواد و روش ها: در این مطالعه، سویه های باسیلوس از منابع مختلف جداسازی و به روش 16S rDNA PCR شناسایی شدند. سپس درخت فیلوژنتیک سویه ها رسم شد و فعالیت ضدمیکروبی آن ها در مقابل تعدادی از سویه های بیماری زا و مقاوم به آنتی بیوتیک بالینی به دو روش لکه گذاری و چاهک گذاری بررسی شد.

یافته ها: 8 سویه ی باسیلوس از 15 نمونه ی مختلف جداسازی شد. براساس شناسایی مولکولی، سویه ها مربوط به گونه های باسیلوس پومیلوس، باسیلوس کواگولانس، باسیلوس لایکنی فورمیس، باسیلوس اندوفیتیکوس و باسیلوس آمیلولیکوئی فاسینس بودند. نتایج حاکی از فعالیت ضدمیکروبی سویه ها بر ضد استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به متی سیلین، انتروکوکوس فکالیس مقاوم به ونکومایسین، کبسیلا، اسینتوباکتر، سالمونلا، شیگلا، لیستریا، استرپتوکوکوس و اشریشیا کلای بود.

روش تشخیص سریع‌تر عفونت لیشمانیا با استفاده از تکنیکPCR و FLASH PCR

مریم فکری صوفی آبادی

چکیده

زمینه وهدف: لیشمانیوز یک بیماری انگلی تک یاخته ای است که به عنوان یک معضل بهداشتی در بسیاری از کشورها مطرح است.هدف از این مطالعه، تشخیص عفونت انگل در انسان به منظور شناسایی اپیدمیولوژیک و ارائه برنامه کنترل با استفاده از پرایمر اختصاصی مشترک طراحی شده در سه گونه لیشمانیا است.

مواد و روش ها:30 نمونه ایزوله شایع انگل لیشمانیا از مراکز مختلف در ایران جمع آوری شد. DNA این ایزوله ها پس از کشت در محیط Rpmi1640 استخراج و ژن ITS2-rRNA با استفاده از PCR تکثیر یافت. امپلیکون ها توسط الکتروفورز در ژل آگارز 2 درصد مورد بررسی قرار گرفتند. از روش FLASH PCR نیز، یک پروب اختصاصی و رنگ فلورسانس به منظور بررسی وجود یا عدم وجود امپلیکون به کار گرفته شد.

یافته ها: نتایج حاصل از روش هایPCR و FLASH PCRنشان می دهند این دو روش دارای دقت و حساسیت قابل قبولی برای شناسایی لیشمانیا هستند.

نتیجه گیری: تعیین آلودگی انگل لیشمانیا با استفاده از جفت پرایمر اختصاصی موفقیت آمیز بود و روش TaqMan می تواند یکی از حساس ترین روش های تشخیصی برای شناسایی کیفی انگل در ناحیه ی ITS2 لیشمانیا باشد.

میزان اثربخشی حساسیت زدایی منظم از طریق حرکت چشم و پردازش مجدد بر کاهش شدت علائم اختلال استرس پس از سانحه و لکنت زبان با منشاء روانی (مطالعه موردی:کودک چهار ساله)

حمید رضا آقا محمدیان شعرباف

چکیده

زمینه و هدف: هدف پژوهش حاضر سنجش میزان اثربخشی حساسیت زدایی منظم از طریق حرکت چشم و پردازش مجدد بر کاهش شدت علائم اختلال استرس پس از سانحه و لکنت زبان در کودکی چهار ساله بود. اختلال استرس پس از سانحه در کودکان از جمله اختلال های مربوط به سانحه و عوامل استرس زا و لکنت زبان یا اختلال فصاحت کلام از جمله اختلالات رشد عصبی است.

مواد و روش ها: پژوهش حاضر در قالب یک طرح مطالعه تک موردی به صورت خط پایه چند گانه انجام شد. مورد، کودکی چهار سال و دو ماهه بود که پس از مواجهه با یک حادثه تروماتیک دچار علائم استرس پس از سانحه و لکنت زبان شدید شده بود که در مرکز مشاوره بنیاد شهید بیرجند تحت ارزیابی و درمان قرار گرفت .ابزار گردآوری داده ها شامل پرسش نامه محقق ساخته جمعیت شناختی، نسخه سوم آزمون شدت لکنت، مقیاس گزارش کودکان از علائم پس از ضربه و گزارش والدین از علائم پس از ضربه بود. برای تجزیه و تحلیل داده ها از تحلیل نموداری و توصیفی استفاده شد. داده ها به صورت خط پایه در خلال درمان و پس از درمان و پی گیری 3 و 24 ماهه جمع آوری شد.

یافته ها: درصد بهبودی برای بیمار در کاهش شدت علائم پس از سانحه به میزان 66/74 درصد و در کاهش شدت لکنت زبان 06/56 درصد به دست آمد و این اثرات در دوره پی گیری هم باقی ماند.

نتیجه گیری: روش درمانی EMDR در کاهش شدت علائم اختلال استرس پس از سانحه و لکنت زبان موثر بود.

بررسی ارتباط چندشکلی جایگاهApaI ژن گیرنده ویتامینD (VDR) با میزان ابتلا به سرطان پستان در زنان استان مرکزی

احمد همتا

چکیده

زمینه و هدف: داده های بیولوژیکی و اپیدمیولوژیکی نشان می دهند که سطوح ویتامین D ممکن است میزان ابتلا به سرطان پستان را تحت تأثیر قرار دهد. ویتامین D در تکثیر سلولی، وقوع آپپتوز و سرکوب رشد تومور نقش مهمی دارد. گیرنده ویتامینD یک واسطه ی حیاتی برای واکنش های سلولی ویتامین D است. برخی از مطالعات اپیدمیولوژیکی ارتباط بین چندشکلی ApaI ژن VDR و سرطان پستان را بررسی نموده اند، اما نتایج متناقضی به دست آمده است.

مواد و روش ها: این پژوهش در یک جمعیت مبتنی بر مطالعه مورد- شاهدی شامل 140 بیمار و 160 فرد سالم از زنان ساکن استان مرکزی انجام شد. DNA ژنومی از نمونه های خون با روش نمکی استخراج گردید. چند شکلی مورد نظر از طریق روش PCR-RFLP و با استفاده از آنزیم ApaI مورد بررسی قرار گرفت و تجزیه و تحلیل آماری با استفاده از نرم افزار SPSS انجام گرفت.

یافته ها: باتوجه به نتایج این پژوهش، به ترتیب توزیع ژنوتیپ AA برای افراد بیمار و کنترل برابر با 6/38 و 87/26 درصد، برای ژنوتیپ AC برابر با 00/55 و 87/66 درصد و در نهایت برای ژنوتیپ CC برابر با 26/6 و 43/6 درصد به دست آمد. طبق یافته های حاصل، هیچ گونه ارتباط معنی داری بین ژنوتیپ های جایگاه ApaI ژن VDR و سرطان پستان مشاهده نشد(95/2-029/0 ، 95%= CI ، 903/0=OR).

نتیجه گیری: یافته های این تحقیق حاکی از عدم ارتباط معنی دار بین چند شکلی ApaI و سرطان پستان است که مطابق با نتایج برخی از پژوهش گران می باشد. برای نتیجه گیری بهتر، نیاز به بررسی جامعه ی آماری بزرگ تری می باشد.