مجله دانشگاه علوم پزشكي اراك

ارتقا و حذف نویز از سیگنال قلبی با استفاده از فیلتر تطبیقی کالمن

معصومه آشوری راد

زمینه و هدف: سیگنال الکتروکاردیوگرام (ECG) نمایشی گرافیکی از فعالیت قلبی است. پردازش و تحلیل تغییرات مورفولوژیکی آن می تواند به تشخیص بصری بسیاری از بیماری های قلبی کمک کند. با این وجود، انواع نویز واغتشاش در سیگنال ECG تشخیص بصری و استخراج ویژگی از آن را به شدت تحت تاثیر قرار می دهد. هدف از این پژوهش، حذف نویزهای مختلف سیگنال ECG و بهبود کیفیت آن می باشد.

مواد و روش ها: در این پژوهش، فیلتر تطبیقی کالمن بر اساس مدل بیزین استنتاج شد. با در نظر گرفتن ساده سازی های صورت گرفته و توزیع گوسی برای نویز اندازه گیری، روابط ریاضی پیچیده به روابط ساده تبدیل شد و در نتیجه پیاده سازی آسان گشت.

یافته ها: در این مقاله، نسبت سیگنال به نویز (SNR) با استفاده از طراحی فیلتر تطبیقی کالمن به میزان 21.46dB افزایش یافت. فیلتر تطبیقی کالمن با استنتاج از چارچوب بیزین قادر است تغییرات دینامیکی سیگنال ECG را با استفاده از تخمین ماتریس کوواریانس نویز اندازه گیری مدل سازی کند.

نتیجه گیری: برخلاف فیلترهای کالمنی که سیگنال ECG را بر اساس توابع پارامتری مدل سازی می کنند، فیلتر تطبیقی کالمن ارائه شده در این مقاله، ثبت های ECG واقعی را برای مدل سازی به کارگرفته است. توابع پارامتری که بتوانند تغییرات دینامیکی ECG را مدل سازی کنند نیازمند تعداد زیادی توابع تحلیلی هستند و این باعث کندشدن فرایند فیلترینگ می گردد. اما فیلتر تطبیقی کالمن ارائه شده در این پژوهش از سرعت بالایی برخوردار بوده و می تواند در کاربردهای زمان واقعی به کار گرفته شود.

کاهش اکتساب ترجیح مکانی شرطی شده با مورفین در اثر مهار سلول‌های گلیای هیپوکمپ

نرگس حسین مردی

زمینه و هدف: با توجه به افزایش فعالیت سلول های گلیای هیپوکمپ در اثر مصرف مزمن مورفین و نقش هیپوکمپ در به خاطر آوری تجربه استفاده از مواد اعتیاد آور، نقش این سلول ها را در ایجاد ترجیح مکان شرطی شده در اثر مورفین مورد بررسی قرار دادیم.

مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی، حیوانات در 4 گروه آزمایشی بررسی شدند. به منظور ایجاد ترجیح مکان شرطی، پس از سازگاری حیوانات با دستگاه ترجیح مکان شرطی شده (CPP) در روز اول، شرطی سازی با تزریق مورفین (5 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم) و یا حلال آن (سالین) طی سه روز انجام شد. در روز پنجم، مدت زمان سپری شده در هر بخش قفس CPP و فعالیت حرکتی طی 20 دقیقه ثبت گردید. به منظور بررسی نقش سلول های گلیای هیپوکمپ در روند ایجاد ترجیح مکانی، این سلول ها با تزریق 1 میکرولیتر فلوئوروسیترات 1 نانومول قبل از هر تزریق مورفین، به صورت دو طرفه در داخل هیپوکمپ مهار شدند. آزمون ترجیح مکانی در این گروه و هم چنین در گروه دریافت کننده حلال فلوئوروسیترات (بافر فسفات سالین)، قبل از تزریق مورفین انجام گردید.

یافته ها: پیش درمانی با فلوئوروسیترات سبب کاهش اکتساب ترجیح مکان شرطی شده در اثر مورفین گردید. به طوری که کاهش معنی داری (01/0p<، آزمون تی تست غیر زوجی) در نمره شرطی شدن که این گروه (8=n) در مقایسه با گروه دریافت کننده مورفین (9=n) مشاهده شد. تزریق مورفین و نیز پیش درمانی با فلوئوروسیترات بر فعالیت حرکتی حیوان تأثیری نداشت (05/0 p>آزمون، آنووا).

نتیجه گیری: نتایج نشان داد که سلول های گلیای هیپوکمپ در ایجاد ترجیح مکانی شرطی شده ناشی از مورفین دخیل می باشند.

بررسی میزان تاثیر بخیه فشاری در باز شدن زخم لاپاراتومی اورژانس شکم

سیامک راکعی اصفهانی

زمینه و هدف: با وجود پیشرفت در تکنیک های جراحی و شیوه های کنترل خطر در سال های اخیر، باز شدن زخم به دنبال لاپاراتومی شکم هم چنان از شیوع بالایی برخوردار است. هدف از مطالعه حاضر، بررسی میزان تاثیر بخیه فشاری در باز شدن زخم لاپاراتومی اورژانس شکم می باشد.

مواد و روش ها: در این مطالعه کار آزمایی بالینی تصادفی، تعداد 160 بیمار کاندید لاپاراتومی اورژانس به دلیل پریتونیت یا تروما وارد مطالعه شدند. نیمی از بیماران به صورت تصادفی تحت بخیه فشاری و نیمی دیگر نیز تحت بخیه معمولی قرار گرفتند. در پایان، میزان باز شدن زخم جراحی بیماران و میزان عوارض بررسی گردید.

یافته ها: در گروه بخیه فشاری 3 نفر (7/3 درصد) و در گروه شاهد 11 نفر (7/13 درصد) دچار بازشدگی زخم شدند که اختلاف معنی داری بین دو گروه وجود داشت(025/0p=). بر اساس تست آماری رگرسیون لجستیک چند متغیره نیز مشخص گردید که باز شدن زخم با وضعیت همودینامیک، نوع تروما و نوع آسیب وارده به اعضاء داخل شکمی و جنس مرتبط می باشد. بروز باز شدن زخم، وضعیت همودینامیک اولیه ناپایدار، ترومای نافذ شکمی و آسیب به روده ها در جنس مذکر بالاتر بود.

نتیجه گیری: به طور کلی، به نظر می رسد استفاده پیش گیرانه از بخیه فشاری در بیماران دارای فاکتورهای خطرمتعدد از نظر باز شدن زخم پس از عمل می تواند مفید باشد.

مقایسه اثر بخشی مصرف روغن کرچک خوراکی و میزوپروستول واژینال با میزوپروستول واژینال به تنهایی در درمان سقط فراموش شده

مهری جمیلیان

زمینه و هدف: سقط فراموش شده به معنای باقی ماندن محصولات حاملگی مرده با سن کمتر از 20 هفته در رحم به مدت چندین هفته می باشد. این پژوهش به منظور بررسی اثر بخشی روغن کرچک بر آمادگی سرویکس در درمان سقط طراحی شد.

مواد و روش ها: این کارآزمایی بالینی سه سوکور بر روی 72 زن باردار با سقط فراموش شده صورت گرفت که بر اساس زوج یا فرد بودن شماره پرونده به دو گروه 36 نفری تقسیم شدند. گروه مورد 800 میکروگرم میزوپروستول واژینال و 60 میلی لیتر روغن کرچک خوراکی توام با آب میوه و گروه شاهد 800 میکروگرم میزوپروستول واژینال و 60 میلی لیتر دارونما توام با آب میوه دریافت نمودند. در هر دو گروه ، در صورت نیاز، 3 دوز شیاف واژینال به میزان 800 میکروگرم و با فاصله حداقل 24 ساعت تکرار شد. پس از دفع محصولات بارداری، سونوگرافی صورت گرفت و در صورت لزوم کورتاژ انجام شد .

یافته ها: در طول مداخله، مدت زمان باز شدن دهانه رحم در گروه مداخله نسبت به گروه شاهد کوتاه تر بود و اختلاف آماری معنی دار بود(032/0=p). هم چنین، گروه شاهد به تعداد دفعات تجویز میزوپروستول بیشتری نسبت به گروه مداخله نیاز داشتند و اختلاف آماری معنی دار بود(037/0=p).

نتیجه گیری: به نظر می رسد که روغن کرچک بتواند بر آمادگی سرویکس در درمان سقط مؤثر باشد.

اثرات ترکیبی تمرین پیلاتس و مکمل دانه کرفس بر سطوح پروتئین‌های التهابی جذب شیمیایی مونوسیت-1 و واکنش‌گر C در زنان غیرفعال

معصومه حبیبیان

زمینه و هدف: التهاب نقش مهمی در پاتوژنز آترواسکلروز ایفا می کند و تعدیل شیوه زندگی یک استراتژی مفید برای پیش گیری از بیماری های قلبی عروقی است. از این رو، در تحقیق حاضر، اثرات ترکیبی تمرین پیلاتس و مکمل دانه کرفس بر پروتئین جذب شیمیایی مونوسیت-1 و پروتئین واکنش گر C در زنان غیرفعال بررسی شد.

مواد و روش ها: در این مطالعه نیمه تجربی، 28 زن داوطلب با میانگین سنی 5/5 ±31 سال، پس از انتخاب به صورت نمونه گیری در دسترس، به طور تصادفی و مساوی به گروه های کنترل، تمرین، مکمل و تمرین+ مکمل تقسیم شدند. تمرین پیلاتس شامل انجام حرکات ورزشی با شدت 50 تا 80 درصد حداکثر ضربان قلب، 3 جلسه در هفته و به مدت 8 هفته بود. گروه های مکمل و مکمل+ تمرین، کپسول حاوی 3/1 گرم دانه کرفس را 3 بار در روز پس از صرف غذا میل نمودند. نمونه های خونی ناشتا قبل و 48 ساعت پس از آخرین مداخله ها جمع آوری شدند. سطوح پروتئین جذب شیمیایی مونوسیت-1 و پروتئین واکنش گر C به روش الایزا اندازه گیری شد.

یافته ها: 8 هفته تمرین پیلاتس، مکمل سازی و مداخله ترکیبی با کاهش معنی دار سطوح پروتئین جذب شیمیایی مونوسیت-1 و پروتئین واکنش گر C همراه بود(05/0>p). به علاوه، مداخله های ترکیبی و تمرین پیلاتس با افزایش بیشتری در درصد تغییرات این شاخص ها در مقایسه با گروه مکمل همراه بود(05/0>p).

نتیجه گیری: بر اساس یافته ها، بخشی از اثرات حمایتی مداخله های غیردارویی تمرین پیلاتس و مکمل سازی با دانه کرفس ممکن است به علت سرکوب فرآیندهای التهاب باشد.

حذف جامدات معلق موجود در شیرابه زباله با استفاده از فرایندهای الکتروشیمیایی، فنتون و الکتروفنتون

محدثه مسیبی

زمینه و هدف: افزایش جمعیت، بهبود سطح کیفیت زندگی و توسعه صنایع باعث افزایش نرخ تولید زباله های شهری و صنعتی گردیده است. شیرابه حاصل از زباله، به دلیل آلودگی زیاد، اثرات نامطلوب فراوانی بر سلامت انسان و محیط زیست دارد. تحقیقات نشان می دهند که فرآیندهای اکسیداسیون پیشرفته نظیر فنتون و فرایندهای وابسته به فنتون می توانند به شکل موثر تقاضای اکسیژن شیمیایی (COD) شیرابه را کاهش دهند.

مواد و روش ها: در این تحقیق، میزان کاهش کل جامدات معلق (TSS) موجود در شیرابه زباله کارخانه کمپوست اصفهان از طریق فرآیندهای الکتروشیمیایی، فنتون و الکتروفنتون مورد بررسی قرار گرفت. این فرآیندها در زمان های صفر، 20، 40 و60 دقیقه با شدت جریان های 5/0، 1 و 5/1 آمپر و غلظت پراکسیدهیدروژن برابر با 2000،1000و3000(میلی گرم بر لیتر) انجام گرفتند.

یافته ها: در هر سه فرآیند مورد بررسی، بیشترین مقدار حذف TSS، پس از 40 دقیقه از شروع آزمایش مشاهده شد. در بین فرآیندهای مورد بررسی، فرآیند الکتروفنتون با حذف 4/92 درصد به عنوان موثرترین روش شناخته شد. به علاوه، روش های فنتون و الکتروشیمیایی نیز به ترتیب 3/60 درصد و 7/41 درصد از TSS موجود در شیرابه را حذف نمودند.

نتیجه گیری: بنابراین، کاهش ذرات معلق موجود در شیرابه باعث تغییر ویژگی های آن می شود و آلودگی و اثرات نامطلوب زیست محیطی آن را می کاهد.

مقایسه تاثیر تزریق موضعی دگزامتازون تحت گاید سونوگرافی با فنوفورزیس دگزامتازون در درمان اپی‌کندلیت خارجی (بیماری آرنج تنیس‌بازان)

فرزانه جوهری

زمینه و هدف: اپی کندیلیت خارجی باعث ایجاد درد و اختلال عملکرد در بسیاری از فعالیت های روزانه می شود. تزریق استروئید یا فنوفورزیس از درمان های پیشنهادی در این رابطه هستند. در این مطالعه قصد داریم به مقایسه تأثیر تزریق موضعی دگزامتازون تحت گاید سونوگرافی با فنوفورزیس دگزامتازون در درمان اپی کندلیت خارجی بپردازیم.

مواد و روش ها: در این مطالعه کارآزمایی بالینی، بیماران مبتلا به اپی کندیلیت خارجی به طور تصادفی در دو گروه درمانی تزریق (18=n) و فنوفورزیس (18=n) قرار گرفتند. 3 بیمار در گروه فنوفورزیس از ادامه مطالعه منصرف شدند. در گروه تزریق، یک نوبت دگزامتازون با لیدوکایین به کمک سونوگرافی در محل اتصال تاندون اکستانسور مشترک تزریق شد. گروه فنوفورزیس درمان سونوگرافی فراصوتی با ژل دگزامتازون را به مدت 5 دقیقه برای 10 جلسه دریافت کردند. میزان درد بیماران به طور کلی و در انجام فعالیت های خاص و معمولی بر اساس پرسش نامه PRTEE قبل، یک ماه و سه ماه بعد از درمان مشخص شد.

یافته ها: روند بهبود درد در گروه تزریق در مقایسه با گروه فنوفورزیس به طور آشکار بهتر بود(04/0=p)، ولی تفاوت بارزی از نظر سیر تغییرات زیر گروه عملکردی و امتیاز کلی PRTEE بین دو گروه وجود نداشت. گروه تزریق نسبت به فنوفورزیس به طور بارزی سطح درد و امتیاز کلی بهتری یک ماه بعد از درمان داشتند(به ترتیب، 003/0=p و 01/0=p).

نتیجه گیری: تزریق دگزامتازون نسبت به فنوفورزیس بهبود قابل ملاحظه ای در کاهش درد این بیماران داشت که یک ماه بعد از درمان چشم گیرتر بود، ولی نتایج سه ماه بعد از درمان بین دو گروه مشابه بود.

اثر کوئرستین بر ترمیم زخم پوستی در موش های صحرایی تیمار شده با دگزامتازون

ایران گودرزی

زمینه و هدف: کورتیکواستروئیدها مثل دگزامتازون در درمان بیماری های التهابی غیر اختصاصی کاربرد بسیار دارند. با این وجود، این داروها به علت اثرات کاتابولیکی در پوست منجر به تاخیر در ترمیم زخم می شوند. از این رو، هدف از مطالعه حاضر، بررسی اثر کوئرستین بر تأخیر ترمیم زخم در موش های تیمار شده با دگزامتازون می باشد.

مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی، تعداد 40 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار استفاده شدند. پس از ایجاد زخم های برشی به فاصله 5/1 سانتی متر از ستون مهره و به طول 30 میلی متر، حیوانات به مدت 21 روز تحت تیمار با دگزامتازون (17/0میلی گرم بر کیلوگرم)، کوئرستین (50 میلی گرم بر کیلوگرم) و یا هر دو قرار گرفتند. مراحل بهبودی زخم با اندازه گیری درصد بهبودی، طول زخم، مدت بهبودی و مقاومت زخم در برابر کشش ارزیابی گردید.

یافته ها: نتایج نشان داد که مدت ترمیم زخم در موش های تیمار شده با دگزامتازون در مقایسه با گروه کنترل به طور معنی داری افزایش یافته است. در مقابل، سرعت بهبودی و قدرت کشش پوست در موش های تیمارشده با دگزامتازون که کوئرستین دریافت کردند بیشتر بود. به علاوه، مدت ترمیم زخم در گروه تیمار شده با دگزامتازون که کوئرستین دریافت کردند کمتر از گروه دگزامتازون بود.

نتیجه گیری: این مطالعه شواهدی را دال بر تأیید کاربرد کوئرستین در تسریع ترمیم زخم در حیوانات تیمار شده با دگزامتازون ارائه می کند. با این وجود، تحقیقات بیشتری جهت تعیین مکانیسم اثر کوئرستین در تسریع ترمیم زخم مورد نیاز می باشد.

اثر پروبیوتیک‌ها بر پیش‌گیری و درمان اختلالات مربوط به سندرم متابولیک

عزیز همایونی راد

زمینه و هدف: سندرم متابولیک که به مجموعه ای از اختلالات شامل وزن بالا و توزیع شکمی چربی ها، نقصان متابولیسم گلوکز و انسولین، دیس لیپیدمی و افزایش فشار خون اتلاق می شود، از مهم ترین مسائل پیش روی بشر در عصر حاضر است. پروبیوتیک ها میکروارگانیسم های زنده ای هستند که در صورت مصرف کافی، موجب بروز اثرات سلامت بخش در میزبان می شوند. هدف از مطالعه ی حاضر، مرور شواهد بالینی موجود در ارتباط با نقش پروبیوتیک ها در بهبود اختلالات وابسته به سندرم متابولیک می باشد.

مواد و روش ها: در این تحقیق، مطالعات بالینی چاپ شده بین سال های 2000 تا 2014 در Pubmed و ScienceDirect مورد بررسی قرار گرفتند. «پروبیوتیک»، «سندرم متابولیک» و اجزای آن به عنوان واژگان کلیدی به کار رفتند.

یافته ها: پروبیوتیک ها با تغییر فلور باکتریایی روده می توانند وزن را کاهش دهند و از طریق تعدیل عملکرد سیستم ایمنی و کاهش التهاب، منجر به کاهش مقاومت انسولینی شوند. بهبود پروفایل لیپیدی به دنبال مصرف پروبیوتیک ها ناشی از کاهش جذب کلسترول، تولید اسیدهای چرب کوتاه زنجیر، تجزیه ی اسیدهای صفراوی و تبدیل کلسترول به کوپروستانول می باشد. هم چنین اظهار شده است که پروبیوتیک ها با عمل پروتئولیتیک خود و از طریق آزاد سازی پپتید مهاری آنزیم مبدل آنژیوتانسین منجر به کاهش فشار خون می شوند.

نتیجه گیری: با وجود آن که کارآزمایی های بالینی اغلب از دستیابی به اثرات مفید پروبیوتیک ها بر اجزاء سندرم متابولیک عاجز مانده اند، اما اکثر مطالعات انجام گرفته در این زمینه نتایج مثبتی را برای این میکروارگانیسم ها ارائه کرده اند. از این رو، می توان استفاده از پروبیوتیک ها را به عنوان رویکردی نوین در پیش گیری یا بهبود اجزای سندرم متابولیک در نظر گرفت.

عدم همراهی بین بیماری ندول تیروئید با چندشکلی 1256049rs در ژن گیرنده بتای استروژن در زنان استان مرکزی

عبدالرحیم صادقی

زمینه و هدف: ندول های تیروئید شایع هستند. 4 تا 7 درصد بزرگسالان یک ندول قابل لمس دارند و 50 تا70 درصد از آن ها با دقت بالا در سونوگرافی قابل تشخیص اند. میزان وجود ندول تیروئیدی در زنان 4 برابر مردان است و نسبت سرطان تیروئید در زنان در مقایسه با مردان 3 به 1 است و ششمین سرطان شایع در زنان می باشد. یافته های اپیدمیولوژیک و آزمایشگاهی نشان می دهند که هورمون های جنسی به ویژه استروژن ممکن است بر این غده و نئوپلاسم آن موثر باشد. هدف از این مطالعه، بررسی ارتباط پلی مورفیسم 1256049rs در ژن گیرنده استروژن بتا با بیماری ندول تیروئید است.

مواد و روش ها: در این مطالعه مورد - شاهدی، 146 بیمار با ندول تیروئید و 151 فرد سالم مراجعه کننده به بیمارستان امیرالمومنین (ع) شهر اراک، وارد مطالعه شدند. تشخیص بیماری با اولتراسونوگرافی و تایید متخصص غدد انجام شد. DNA ژنومی از خون کامل حاوی ضد انعقاد EDTA استخراج شد. ژنوتیپ ها با استفاده از روش T-ARMS PCR مشخص شدند و با استفاده از روش های آماری تجزیه و تحلیل گردیدند.

یافته ها: فراوانی ژنوتیپ های CC، TC و TT در گروه مورد به ترتیب 136 (2/93 درصد)، 10(8/6 درصد) و صفر (صفر درصد) و در گروه شاهد 139 (1/92 درصد)، 12(9/7 درصد) و صفر(صفر درصد) به دست آمد. در این تحقیق، ارتباط معنی داری بین بیماری ندول تیروئید و چندشکلی 1256049rs مشاهده نشد(72/0p=).

نتیجه گیری: یافته های ما حاکی از عدم ارتباط معنی دار بین چندشکلی 1256049rs و بیماری ندول تیروئید است. برای نتیجه گیری بهتر، پیشنهاد می شود این مطالعه در جمعیت های دیگر نیز انجام شود.