مجله دانشگاه علوم پزشكي اراك

بررسی تأثیر مشاوره گروهی مبتنی بر واقعیت درمانی بر عملکرد جنسی زنان، یک کارآزمایی بالینی تصادفی شده

نعیمه اکبری ترکستانی

مقدمه: مشکلات جنسی در بین زنان، شیوع بالایی دارد و جوانب مختلف زندگی آن ها را تحت تأثیر قرار می دهد. مشاوره در مراحل اولیه می تواند بسیاری از مشکلات آن ها را برطرف نماید. لذا هدف از این مطالعه، بررسی تأثیر مشاوره گروهی مبتنی بر واقعیت درمانی بر عملکرد جنسی زنان بود.
روش کار: پژوهش حاضر یک مطالعه کارآزمایی بالینی با گروه شاهد است که در شهر اراک در سال 1395 انجام گرفت. تعداد 40 خانم از مراجعه کنندگان به پنج مرکز بهداشتی درمانی با توجه به معیارهای ورود و خروج انتخاب و پس از تکمیل رضایت نامه کتبی به طور تصادفی به دو گروه آزمون و شاهد تقسیم شدند. گروه آزمون، جلسات مشاوره واقعیت درمانی (8 جلسه 90 دقیقه ای، 2 بار در هفته) را دریافت کردند و در گروه شاهد هیچ مداخله ای صورت نگرفت. داده ها توسط فرم مشخصات فردی و پرسش نامه شاخص عملکرد جنسی زنان (Female Sexual Function Index) FSFI گردآوری شد که پیش از مداخله و 4 هفته پس از مداخله توسط شرکت کنندگان تکمیل گردید.
یافته ها: میانگین نمرات عملکرد جنسی گروه مداخله قبل از مشاوره به ترتیب 2/21 ± 28/63 و گروه شاهد 2/58 ± 27/14 بود و بین آن ها اختلاف معنی داری وجود نداشت. اما یک ماه بعد از مشاوره واقعیت درمانی، میانگین عملکرد جنسی در گروه مداخله 2/92 ± 30/29 و گروه شاهد 2/58 ± 27/64 به دست آمد که نشان دهنده اختلاف معنی دار بین دو گروه بود (05/0 > P).
نتیجه گیری: طبق نتایج به دست آمده، مشاوره واقعیت درمانی بر بهبود عملکرد جنسی زنان مؤثر بوده است. لذا استفاده از این روش در مراکز مراقبت های بهداشتی پیشنهاد می گردد.

تأثیر تمرینات مبتنی بر اصول آکادمی‌ ملی طب ورزش آمریکا (NASM) بر کینتیک راه رفتن در سندرم پیریفورمیس در مردان میان‌سال

محمدرحیم امیری

مقدمه: هدف پژوهش حاضر، بررسی تأثیر تمرینات مبتنی بر اصول آکادمی ملی طب ورزش آمریکا (National Academy of Sports Medicine ) NASM بر کینتیک راه رفتن در سندرم پیریفورمیس در مردان میان سال بود.
روش کار: پژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی و آزمایشگاهی بود. نمونه آماری پژوهش حاضر، 30 مرد دارای سندرم پیریفورمیس بودند. آزمودنی ها به طور مساوی و تصادفی در دو گروه مداخله و کنترل جای گرفتند. گروه مداخله، به مدت هشت هفته تمرینات NASM را انجام دادند. قبل و بعد از تمرینات، متغیرهای نیروی عکس العمل زمین با استفاده از دستگاه صفحه نیرو برتک با نرخ نمونه برداری
1000 هرتز اندازه گیری شد. داده های کنتیکی با استفاده از فیلتر باترورث مرتبه چهار با برش فرکانسی 20 هرتز هموار شد. برای تجزیه تحلیل آماری از آزمون آنالیز واریانس و T زوجی در سطح معنی داری 0/05 > P استفاده شد.
یافته ها: نتایج نشان داد که اثر عامل زمان در مؤلفه های Fx_HC، Fy_HC در اوج نیروها و مؤلفه Fy_HC در زمان رسیدن به اوج نیروی عکس العمل زمین در پس آزمون در مقایسه با پیش آزمون افزایش داشتند (0/025 > P؛ 0/96 – 1/64 = d). اثر عامل زمان در مؤلفه Fy_PO در اوج نیروی عکس العمل زمین در پس آزمون در مقایسه با پیش آزمون کمتر بود (0/025 > P؛ 0/96 – 1/64 = d). اثر تعاملی زمان×گروه در مؤلفه Fx_POدر اوج نیرو و مؤلفه Fz_HCدر زمان رسیدن به اوج نیروی عکس العمل زمین دارای اختلاف معنی داری بود (0/048 > P؛ 0/83 – 0/87 = d).
نتیجه گیری: تمرینات NASM استفاده در این پژوهش می تواند اثر کلینیکی و درمانی داشته باشد که سبب کاهش آسیب به اندام های تحتانی و بهبود کیفیت راه رفتن در افراد دارای سندرم پیرفورمیس شود.

پیش‌بینی افسردگی پس از زایمان بر اساس رضایت زناشویی، رضایت بدنی و باورهای ناکارآمد در زنان باردار شهر بوکان در نیمه اول سال 1402

مرتضی عزیزی

مقدمه: افسردگی پس از زایمان، نوعی اختلال خلقی است که می تواند زنان بارداری که زایمان کرده اند را تحت تأثیر قرار دهد و خود نیز از عوامل گوناگونی اثر پذیرد، لذا پژوهش حاضر با هدف پیش بینی افسردگی پس از زایمان بر اساس رضایت زناشویی، رضایت بدنی و باورهای ناکارآمد در زنان شهرستان بوکان انجام پذیرفت.
روش کار: مطالعه حاضر توصیفی- همبستگی است. جامعه شامل کلیه زنان با بارداری ماه آخر در نیمه اول سال 1402 شهرستان بوکان به تعداد 2980 بود که مطابق با جدول مورگان و با رضایت کتبی آگاهانه، 340 زن باردار مراجعه کننده به بیمارستان شهید قلی پور بوکان به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شده و به پرسشنامه های افسردگی بک-2 (Beck Depression Inventory) BDI، افسردگی پس از زایمان ادینبرگ (Edinburgh Postpartum Depression Scale) EPDS، رضایت زناشویی Enrich، رضایت از تصویر بدنی (Body image satisfaction) و باورهای ناکارآمد وایزمن و بک (Weisman and Beck's) پاسخ دادند.
یافته ها: رضایت زناشویی، رضایت بدنی و باورهای ناکارآمد در سطح 0/01P < به صورت معنی دار توانایی پیش بینی افسردگی پس از زایمان را دارند، این اثر در رضایت زناشویی و رضایت بدنی به صورت معکوس بوده و در باورهای ناکارآمد مثبت می باشد. همچنین رضایت زناشویی با اندازه اثر 0/324، رضایت بدنی با اندازه اثر 0/497 و باورهای ناکارآمد با اندازه اثر 0/652، متغیر افسردگی پس از زایمان را تبیین می کند. همچنین میزان شیوع افسردگی پس از زایمان در میان زنان شهرستان بوکان مقدار 30/6 درصد می باشد که از متوسط مقالات ثبت شده در این زمینه بالاتر بود.
نتیجه گیری: بر اساس نتایج پژوهش، رضایت زناشویی و رضایت بدنی به صورت معکوس و باورهای ناکارآمد به صورت مستقیم و مثبت، ابتلا به افسردگی پس از زایمان را در زنان باردار پیش بینی می کنند.

بررسی پیگیری پس از زایمان در افسردگی زنان پس از زایمان طبیعی

ثریا سهیلی

مقدمه: دوره نفاس، یک زمان بالقوه خطرناکی برای افسردگی پس از زایمان است. از جمله ابزارهای کاهش دهنده افسردگی پس از زایمان، حمایت های پس از زایمان می باشد. این مطالعه با هدف تعیین تأثیر حمایت های پس از زایمان بر افسردگی زنان در دوره نفاس انجام شده است.
روش کار: این پژوهش، مطالعه ای نیمه تجربی از نوع تصادفی دو گروهی است که در بیمارستان رازی شهرستان مرند انجام گرفت. تعداد 260 زن واجد شرایط پس از زایمان طبیعی به صورت تصادفی در دو گروه تجربه و کنترل قرار گرفتند، گروه مداخله (130 نفر) علاوه بر مراقبت های روتین دوره نفاس، هفته اول دو بار، هفته دوم تا ششم یکبار در هفته مشاوره تلفنی به مدت 20 دقیقه دریافت نمودند. گروه کنترل (130 نفر) فقط مراقبت های روتین نفاس را دریافت می کردند. ابزار گردآوری اطلاعات شامل برگه ثبت اطلاعات دموگرافیک، فرم ثبت مشکلات دوره نفاس و مقیاس غربالگری افسردگی پس از زایمان (Edinburgh postnatal depression scale) EPDS بود که روز چهل و دوم توسط پرسشگر آموزش دیده و از طریق مصاحبه حضوری تکمیل گردید. در نهایت داده ها با آزمون های آماری
Chi-Square، Fisher's exact test، Independent sample T-test مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.
یافته ها: بر اساس یافته های این پژوهش، میانگین افسردگی در شش هفته پس از زایمان در گروه مداخله (15/80 ± 5/12) و در گروه کنترل (5/90 ± 18/43) بود. بین میانگین افسردگی بر اساس مقیاس EPDS در دو گروه مداخله و کنترل، اختلاف آماری معنی داری (0/0001 > P) مشاهده گردید.
نتیجه گیری: بر اساس نتایج این پژوهش به نظر می رسد پیگیری پس از زایمان توسط ماما بتواند بر کاهش افسردگی بعد از زایمان زنان در دوره نفاس مؤثر باشد. انجام مطالعات بیشتر در این زمینه می تواند کمک کننده باشد.

تدوین مدل معادلات ساختاری تاب‌آوری بر اساس انعطاف‌پذیری شناختی با میانجی‌گری صمیمیت زناشویی در پرستاران زن متأهل

کیانوش زهراکار

مقدمه: تاب آوری، به عنوان مؤلفه ای که نقش مهمی در تحمل سختی های محیط شغلی و زناشویی دارد شناخته می شود. لذا به عنوان سازه اصلی شخصیت شناسایی شده، بنابراین شناسایی متغیرهایی که بتوانند تاب آوری را پیش بینی نمایند مهم است.
روش کار: پژوهش حاضر بر اساس هدف، بنیادی و از نظر روش گردآوری داده های توصیفی از نوع همبستگی مدل معادلات ساختاری است. جامعه آماری پژوهش را کلیه پرستاران زن متأهل بیمارستان ها و مراکز درمانی دولتی استان البرز در سال 1401 تشکیل می دهند که با روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای 400 نفر از بین واحدها و بخش های محتلف درمانی انتخاب شدند. در این تحقیق از پرسش نامه تاب آوری Conner و Davidson (2003)، مقیاس انعطاف پذیری شناختی Dennis و Vanderwaal (2001) و مقیاس صمیمیت زناشویی Bagaroozi (2001) استفاده گردید جهت تجزیه و تحلیل اطلاعات از نرم افزار Amos نسخه ی 24 استفاده شد.
یافته ها: برای مسیر انعطاف پذیری شناختی به صمیمیت زناشویی 2/023، برای مسیر انعطاف پذیری شناختی به تاب آوری 0/986 و برای مسیر صمیمیت زناشویی به تاب آوری 0/909 بدست آمد. نسبت بحرانی بین انعطاف پذیری شناختی (0/767 = r)؛ صمیمیت زناشویی (0/796 = r) با تاب آوری که در سطح معنی داری 0/01 رابطه ی مثبت و معنی داری بدست آمد.
نتیجه گیری: نتایج نشان داد که داده ها با مدل مفهومی پژوهش برازش دارند. همچنین نقش واسطه گری صمیمیت زناشویی؛ بین انعطاف پذیری شناختی و تاب آوری تأیید شد. باتوجه به نتایج بدست آمده جهت افزایش تاب آوری پرستاران زن متأهل به مسئولین درمانی پیشنهاد می شود به متغیرهای مختلف شناختی، هیجانی و عاطفی این قشر توجه ویژه داشته باشند.

بررسی ابعاد همکاری بین بخشی در پیشگیری از حوادث ترافیکی در ایران: مطالعه کیفی

سعاد محفوظ پور

مقدمه: حوادث ترافیکی، به عنوان یک چالش اصلی در مصدومیت و مرگ و میر افراد در کشور ایران و بسیاری از کشورهای دیگر، مطرح می باشد که تدوین استراتژی و برنامه ریزی لازم را جهت همکاری بین بخشی برای پیشگیری و کاهش حوادث ترافیکی انکارناپذیر نموده است. لذا این پژوهش با هدف بررسی ابعاد همکاری بین بخشی در پیشگیری از حوادث ترافیکی در ایران انجام گردید.
روش کار: این پژوهش، یک مطالعه کیفی است که در سال 1402 انجام شد. در این مطالعه، نمونه گیری به صورت هدفمند و با 15 نفر از جامعه آماری مصاحبه انجام شد. جامعه آماری پژوهش در این مرحله، شامل مدیران اجرایی، پلیس راهور و فعالان حوزه و نهادهای مردمی فعال در زمینه حوادث ترافیکی در سطح استان مرکزی و تهران بودند که به دلیل مرتبط بودن حیطه شغلی، مطلع بودن و یا مشارکت در همکاری های بین بخشی در راستای مدیریت سوانح و حوادث ترافیکی وارد مطالعه شدند. داده ها از طریق مصاحبه ی ساختاریافته جمع آوری و تحلیل محتوایی انجام گردید و کدگذاری آن ها با کمک نرم افزار 11 MAXQDA انجام شد.
یافته ها: در راستای شناسایی ابعاد همکاری بین بخشی در پیشگیری از حوادث ترافیکی، یافته های مطالعه در 8 بعد اصلی (قوانین و متولی اجرای قانون، تحقیق و توسعه، مدیریت اطلاعات و داده، هماهنگی درون بخشی و بیرون بخشی، مدیریت بحران، آموزش و آگاهی، راه و جاده و وسایل نقلیه) شناسایی و استخراج گردیدند.
نتیجه گیری: فراهم سازی بسترهای ارتقاء توسعه و گسترش همکاری بین بخشی در پیشگیری از سوانح و حوادث ترافیکی می تواند منافع مختلفی از جمله؛ اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و رفاهی بلندمدتی را به دنبال داشته باشد. لذا بر اساس یافته های پژوهش طراحی مدل همکاری بین بخشی پیشگیری از سوانح و حوادث ترافیکی پیشنهاد می گردد که بتوان با نقشه و طراحی مناسب حوادث ترافیکی را به حداقل ترین حالت ممکن برساند، به طوری که بیشترین میزان اثربخشی و کارآیی را در این حوزه شاهد باشیم.

اثربخشی معنویت‌درمانی گروهی بر تاب‌آوری و کنترل درد در زنان باردار نخست‌زا

عباس توان

مقدمه: فرایند اولین بارداری، موجب کاهش تاب آوری و ترس از درد در زنان نخست زا می شود که برای رفع این مشکلات به مداخلاتی نیاز می باشد. هدف این پژوهش، تعیین اثربخشی معنویت درمانی گروهی بر تاب آوری و کنترل درد در زنان باردار نخست زا بود.
روش کار: روش پژوهش از نوع نیمه تجربی و پیش آزمون، پس آزمون با گروه شاهد بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه زنان باردار نخست زا در سال 1402 در شهر کرمان بودند که با رضایت نامه کتبی آگاهانه؛ 30 نفر (15 نفر گروه آزمایش و 15 نفر گروه شاهد) به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسش نامه های ناتوانی درد کپک و تاب آوری Connor و Davidson بود. مداخله معنویت درمانی گروهی بر روی گروه آزمایش انجام شد و گروه شاهد هیچ گونه مداخله ای دریافت نکردند. تجزیه و تحلیل داده ها با آزمون های توصیفی (میانگین و انحراف استاندارد) و تحلیل کوواریانس انجام شد. میزان P کمتر از 0/05 معنی دار در نظر گرفته شد.
یافته ها: در متغیر تاب آوری، میانگین و انحراف استاندارد گروه آزمایش در پیش آزمون 7/22 ± 41/27 و در پس آزمون 69/8 ± 18/63 و در متغیر کنترل درد، میانگین و انحراف استاندارد گروه آزمایش در پیش آزمون 6/28 ± 35/73 و در پس آزمون 5/44 ± 21/40 به دست آمد. نتایج نشان داد که معنویت درمانی گروهی بر تاب آوری و کنترل درد در زنان باردار نخست زا تأثیر داشت (0/01 > P).
نتیجه گیری: بر اساس یافته های پژوهش، می توان از معنویت درمانی گروهی برای افزایش تاب آوری و کنترل درد در زنان باردار نخست زا می توان استفاده کرد.

تأثیر 12 هفته تمرین ترکیبی بر سطوح سرمی نسفاتین-1 و برخی آنزیم‌های کبدی مردان مبتلا به کبد چرب غیرالکلی

علی حیدریان پور

مقدمه: بیماری کبد چرب غیرالکلی (Non-alcoholic Fatty Liver Disease) NAFLD شایع ترین اختلال کبدی در جوامع صنعتی می باشد. نسفاتین1 به عنوان یک عامل بازدارنده اشتها و تنظیم کننده تعادل انرژی، نقش مهمی در پاتوژنز ناهنجاری های مرتبط با چاقی دارد، این مطالعه با هدف تعیین اثرات 12 هفته تمرین ترکیبی (مقاومتی و تناوبی با شدت بالا (HIIT)) بر سطوح سرمی نسفاتین1 و برخی آنزیم های کبدی مردان مبتلا به NAFLD انجام گردید.
روش کار: در این مطالعه نیمه تجربی، 20 مرد میانسال دارای NAFLD به صورت تصادفی به دو گروه تمرین و شاهد تقسیم شدند. برنامه تمرینی شامل 12 هفته تمرین ترکیبی بود که 2 جلسه در هفته تمرینات مقاومتی و یک جلسه HIIT بود، وزن بدن، شاخص توده بدنی و پپتید نسفاتین1 و آنزیم های کبدی ALT، AST، ALP، پروفایل لیپیدی، اکسیژن مصرفی بیشینه، درصد چربی بدن در ابتدا و پس از 12 هفته ارزیابی شدند و از آزمون Paired T-test و Independent sample T-test برای ارزیابی تفاوت درون و بین گروهی و سطح معنی داری 05/0 > P تجزیه و تحلیل شدند.
یافته ها: هفته تمرین ترکیبی مقاومتی و HIIT سبب افزایش نسفاتین و کاهش آنزیم های کبدی ALT، AST، ALP گروه تمرین نسبت به گروه شاهد و مرحله قبل از تمرینات شد (05/0 > P). همچنین ما شاهد افزایش VO2max و کاهش وزن، شاخص توده بدنی، درصد چربی بدن و LDL افراد گروه تمرین نسبت به قبل از اجرای پروتکل تمرینی بودیم (0/05 > P).
نتیجه گیری: از نتایج تحقیق حاضر می توان اظهار داشت که اجرای تمرینات ترکیبی ورزشی به مدت 12 هفته، موجب افزایش در پلی پپتید نسفاتین1 و کاهش میزان آنزیم های کبدی شد و به عنوان یکی از روش های درمانی مقرون به صرفه به بیماران NAFLD توصیه می شود.