http://jams.arakmu.ac.ir مجله دانشگاه علوم پزشکی اراک - مقالات نشریه - سال 1382 جلد6 شماره3 Yektaweb Collection - https://yektaweb.com fa 1382/7/9 http://amuj.arakmu.ac.ir/~amuj/browse.php?a_id=6747&sid=1&slc_lang=fa <table border="0" cellpadding="0" cellspacing="0" style="width:100.0%;border-collapse:collapse;" width="100%"> <tbody> <tr> <td style="width: 100%; padding: 0in; text-align: justify;"><span style="font-size:16px;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;"><strong>مقدمه</strong>: پژوهش های انجام شده نشان می دهند کودکانی که دارای مفهوم نگهداری ذهنی هستند، توانایی بیش تری در بیان صفات دارند، از سوی دیگر بررسی مهارت های زبانی کودکان دارای نارسایی ذهنی حاکی از وجود مهارت های زبانی ضعیف تری در کودکان نشانگان داون است.<br> <strong>روش کار</strong>: این تحقیق به صورت مقطعی تحلیلی بود که در سال 1382 در مدارس استثنایی شهر سمنان انجام شد. روش انتخاب نمونه ها به صورت نمونه گیری منظم بود. ابتدا 38 دختر نشانگان داون یک زبانه و فاقد معلولیت حسی و حرکتی انتخاب شدند. سپس 37 دختر غیرنشانگان داون یک زبانه نارسایی ذهنی با علت نامشخص براساس تاریخ تولد، پایه تحصیلی، مردودی در پایه های قبلی، شغل و تحصیلات والدین به صورت همتا انتخاب شدند. بر روی این 75 آزمودنی، آزمون های عملیاتی انجام شد و کسانی که مفهوم نگهداری ذهنی را داشتند (25 دختر نشانگان داون و 25 دختر دارای نارسایی ذهنی غیرنشانگان داون) توسط آزمون ریون رنگی مورد ارزیابی قرار گرفتند. موارد آموزش پذیر نیز در آزمون بیان صفات شرکت نمودند.<br> <strong>نتایج</strong>: مقایسه عملکرد آزمودنی ها در آزمون بیان صفات حاکی از آن بود که:<br> ۱ -</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">آزمودنی های نشانگان داون در بیان صفات تفضیلی عملکرد ضعیف تری داشتند اما در بیان صفات ساده و عالی بین دو گروه تفاوتی وجود نداشت؛<br> ۲ -</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">سهولت بیانی در صفات ساده</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">> صفات تفضیلی</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;"><</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">صفات عالی و همچنین در صفات بزرگ-کوچک</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;"><</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">بلند- کوتاه</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;"><</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">کلفت</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">&ndash;</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;"> نازک</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;"><</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">پهن و باریک بود؛&nbsp;&nbsp;<br> ۳ -</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">عده بسیار کمی از آزمودنی ها قادر به بیان صفات عالی بودند.<br> <strong>نتیجه گیری</strong>: دختران نشانگان داون از مهارت های معناشناختی ضعیف تری نسبت به سایر دختران دارای نارسایی ذهنی برخوردارند.</span>&nbsp;&nbsp;</span></span></td> </tr> </tbody> </table> زهرا افتخاری http://amuj.arakmu.ac.ir/~amuj/browse.php?a_id=6748&sid=1&slc_lang=fa <table border="0" cellpadding="0" cellspacing="0" style="width:100.0%;border-collapse:collapse;" width="100%"> <tbody> <tr> <td style="width: 100%; padding: 0in; text-align: justify;"><span style="font-size:16px;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;"><strong>مقدمه</strong>: امروزه پیوند استخوان امری اجتناب ناپذیر است. در واقع اگرچه اتوگرافت از نقطه نظرات گوناگون بهترین انتخاب است اما وجود برخی شرایط مثل انجام دو عمل جراحی به طور همزمان روی یک فرد، محدود بودن اندازه، ابعاد و غیره سبب شده است تا متخصصین امر به جایگزین مناسب اتوگرافت یعنی آلوگرافت نیز بیاندیشند.<br> <strong>روش کار</strong>: طی یک مطالعه تجربی 17 از سر خرگوش نیوزلندی به چهار گروه تقسیم شدند. گروه مولد قطعات پیوندی شامل یک سر خرگوش نر بود که از ژنتیکی با خرگوش های دیگر کاملا تفاوت داشت. گروه شم متشکل از 3 سر خرگوش بود که قطعات اتوگرافت مدور به قطر 4 میلی متر از استخوان تیبیای آن ها بدون انجام هرگونه عملیات خاص، بین پای چپ و راست آنها معاوضه و پیوند شد. در همین گروه در استخوان تیبیا سوراخی به قطر 4 میلی متر ایجاد شد تا احتمال پرشدگی خود به خود آن پس از 3 ماه مورد بررسی قرار گیرد.</span>&nbsp;&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">در گروه شاهد (3 خرگوش) قطعات استخوانی به قطر 4 میلی متر از تیبیای خرگوش ها پس از انجام عملیات آنتی ژن زدایی دوگانه (دمینرالیزاسیون و فریزدرای یا</span>&nbsp;<span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">FD</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">) مجددا به همان ناحیه برداشت قطعات پیوند زده شدند. در گروه آزمایش (10 سر خرگوش) تیبیای چپ آنها یک آلوگرافت کورتیکوکانسلوس</span>&nbsp;<span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">(CTC)</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">از منشا جمجمه (داخل غشایی) و تیبیای راست آنها نیز یک آلوگرافت از نوع</span>&nbsp;<span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">CTC</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">از منشا لگن (داخل غضروفی) دریافت نمودند و به مدت 3 ماه مورد پیگیری قرار گرفتند.<br> <strong>نتایج</strong>: یافته های این پژوهش نشان دهنده آن بود که میزان موفقیت برای گرافت های داخل غشایی جمجمه ای، 80 درصد و برای گرافت های داخل غضروفی لگنی، 60 درصد بوده است. در گروه شم سرعت اتحاد ترمیم بسیار سریع بود (8 هفته). در گروه شاهد روند ترمیم تا هفته ششم پس از انجام پیوند از کندی مشخصی برخوردار بود که تا هفته دوازدهم جبران گردید. سوراخ های خالی در تیبیا گروه شم حتی پس از 3 ماه نیز ترمیم نگردیدند. همچنین احتمال گرفتن پیوند و سرعت روند ترمیم برای هر دو نوع پیوند اختلاف آماری معنی داری را نشان نداد</span>&nbsp;<span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">(P>0/05)</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">.</span><br> <span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;"><strong>بحث</strong>: اگرچه تعداد موارد موفقیت پیوند در گرافت های</span>&nbsp;<span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">CTC</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">از منشا داخل غشایی بیش تر از موارد</span>&nbsp;<span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">CTC</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">از منشا داخل غضروفی بوده است، اما این تفاوت از نظر آماری معنی دار نبود. بررسی نتایج میکروسکوپی نیز حاکی از آن بود که استفاده از قطعات استخوانی داخل غشایی از سرعت بهتری در روند ترمیم و اتحاد برخوردار است.</span>&nbsp;</span></span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;"><span style="font-family:Tahoma,sans-serif;"><span style="font-size:12.0pt;"></span></span></span></td> </tr> <tr> <td style="padding: 0in; text-align: justify;"><span style="font-size:16px;"><span style="font-family:Tahoma;">&nbsp;</span></span><span style="font-family:B Nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;"></span></span></td> </tr> </tbody> </table> سعید بابایی http://amuj.arakmu.ac.ir/~amuj/browse.php?a_id=6749&sid=1&slc_lang=fa <table border="0" cellpadding="0" cellspacing="0" style="border-collapse:collapse;"> <tbody> <tr> <td style="width: 100%; padding: 0in; text-align: justify;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="font-size:16px;"><span style="border: 1pt none windowtext; padding: 0in;"><strong>مقدمه</strong>: ترمیم نقائص عمیق ناحیه پاشنه و قوزک پا همواره از موضوعات بحث برانگیز جراحی پلاستیک بوده است. پاشنه پا از جمله مناطقی است که تحمل کننده وزن بدن می باشد و وجود حس برای آن حائز اهمیت است. با توجه به اینکه فلپ جزیره ای سورال با پایه انتهایی امروزه به عنوان یکی از درمان های موثر برای ترمیم این مشکلات مطرح است؛ لذا در این مطالعه به بررسی پیدایش حس در فلپ های سورال با پایه انتهایی پوشاننده نقص های این نواحی پرداخته شد.<br> <strong>روش کار</strong>: این بررسی به روش سری-موردی بر روی 14 بیمار که تحت عمل جراحی با فلپ سورال با پایه انتهایی قرار گرفته بودند انجام پذیرفت. در این بیماران پیدایش حس درد، حرارت، لمس سطحی و تشخیص تمایز دو نقطه در ناحیه فلپ مورد ارزیابی قرار گرفت و نتایج آن با یافته های پای سالم طرف مقابل مقایسه گردید.<br> <strong>نتایج</strong>: تعداد 11 مورد (9 نفر مرد و 2 نفر زن) از 14 بیمار وارد مطالعه شدند. تعداد 7 بیمار در اثر تصادف با موتور سیکلت دچار آسیب شده بودند. در 10 نفر (91 درصد) تشخیص تمایز دو نقطه در ناحیه فلپ به طور متوسط معادل 2/13 میلی متر بود که در مقایسه با پای سالم تفاوتی نداشت.<br> <strong>نتیجه گیری</strong>: پوشاندن نقص های</span>&nbsp;1/3&nbsp;<span style="border: 1pt none windowtext; padding: 0in;">انتهایی ساق پا و پاشنه و قوزک پا با فلپ جزیره ای سورال آسان و با عوارض اندک محل دهنده و نیز با حفظ عروق مهم پا می باشند و خاصه این که حس دار شدن که عامل مهمی در مناطق تحمل کننده وزن است که در این فلپ انجام می شود.</span><span dir="LTR" style="border: 1pt none windowtext; padding: 0in;"><span style="font-size:12.0pt;"></span></span><br> &nbsp;</span></span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;"><span style="font-family:B Nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;"></span></span></span></td> </tr> </tbody> </table> اسماعیل حسن پور http://amuj.arakmu.ac.ir/~amuj/browse.php?a_id=6750&sid=1&slc_lang=fa <table border="0" cellpadding="0" cellspacing="0" style="border-collapse:collapse;"> <tbody> <tr> <td style="width: 100%; padding: 0in; text-align: justify;"><span style="font-size:16px;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;"><strong>مقدمه</strong>: &laquo;تهوع&raquo; و &laquo;استفراغ&raquo; از جمله شکایات شایع در دوران بارداری هستند اما در خصوص درمان این مشکلات توافق عمومی وجود ندارد. امروزه باتوجه به عوارض ایجاد شده توسط این حالت ها برای مادر و عدم پذیرش مناسب درمان های دارویی، توجه پزشکان به سوی مداخلات غیردارویی از جمله طب فشاری معطوف شده است. در این مطالعه به بررسی کارایی روش طب فشاری در درمان تهوع و استفراغ بارداری پرداخته شد.<br> <strong>روش کار</strong>: این مطالعه یک کارآزمایی بالینی تصادفی بود که طی آن 120 خانم باردار با شکایات تهوع و استفراغ که به درمانگاه های پره ناتال و مطب های خصوصی شهر اراک مراجعه کرده و به کلینیک درد علوی ارجاع شده بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. این افراد با تکمیل پرسشنامه به صورت تصادفی به دو گروه شاهد و مورد تقسیم شدند (به صورت یک درمیان فرم 1 یا 2 درباره بیماران تکمیل شد). در گروه مورد، دست بند طب فشاری در محل مناسب و در گروه شاهد، دست بند در محل نامناسب به مدت 90 دقیقه بسته شد. این خانم ها طی 3 مرحله پیاپی به فاصله 24 ساعت پیگیری شدند و پاسخ به درمان در آنها مورد ارزیابی قرار گرفت.</span>&nbsp;<br> <span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;"><strong>نتایج</strong>: در این بررسی میزان تهوع و استفراغ در گروه مورد به طور معنی داری نسبت به گروه شاهد کاهش داشت، به نحوی که پس از پایان مراحل مطالعه، میزان بهبود علائم در گروه مورد بیش از شش برابر گروه شاهد بود. در طی مطالعه هیچ عارضه جانبی خاصی در افراد تحت مطالعه مشاهده نگردید.<br> <strong>نتیجه گیری</strong>: یافته های این مطالعه حاکی از این بود که طب فشاری روشی مناسب و بی خطر در درمان تهوع و استفراغ دوران بارداری می باشد.</span></span></span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;"><span style="font-family:Tahoma,sans-serif;"><span style="font-size:12.0pt;"></span></span></span></td> </tr> </tbody> </table> علیرضا سوسن آبادی http://amuj.arakmu.ac.ir/~amuj/browse.php?a_id=6751&sid=1&slc_lang=fa <table border="0" cellpadding="0" cellspacing="0" style="width:100.0%;border-collapse:collapse;" width="100%"> <tbody> <tr> <td style="width: 100%; padding: 0in; text-align: justify;"><span style="font-size:16px;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;"><strong>مقدمه</strong>: دیابت وابسته به انسولین</span>&nbsp;<span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">(IDDM)</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">یا دیابت نوع یک، یک بیماری خود ایمنی مختص به عضو است که در آن سلول های سازنده انسولین تخریب می شوند. علت این بیماری مشخص نیست. عوامل محیطی و ژنتیکی در مستعد کردن فرد به دیابت نقش دارند. بین بروز برخی از آنتی ژن های سیستم سازگار نسجی</span>&nbsp;<span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">(HLA)</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">و دیابت ارتباط وجود دارد. گزارشاتی نیز مطرح است که بین بروز</span>&nbsp;<span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">IDDM</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">و ویژگی های خطوط پوستی دست (درماتوگلیفیک) به نوعی ارتباط وجود دارد. به هر حال این فرضیه مطرح است که بین آنتی ژن های سیستم سازگار نسجی و خصوصیات درماتوگلیفیک در این بیماران ارتباط وجود داشته باشد و با استفاده از این دو خصوصیت بتوان خطر ابتلا به دیابت را مشخص نمود.<br> <strong>روش کار</strong>: در این مطالعه فراوانی برخی از آنتی ژن های</span>&nbsp;<span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">HLA</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">(با روش میکرولنفوسیتوتوکسی) و ویژگی های خطوط دستی 30 بیمار مبتلا به</span>&nbsp;<span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">IDDM</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">و 30 فرد شاهد که از نظر جنس و خصوصیت جغرافیایی (نژاد) با گروه بیمار مشابه بودند مورد مطالعه قرار گرفتند.<br> <strong>نتایج</strong>: یافته های این پژوهش نشان داد که درصد فروانی آلل های</span>&nbsp;<span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">A2</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">،</span>&nbsp;<span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">DR3</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">و</span>&nbsp;<span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">HLA-DQ2</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">در گروه بیماران در مقایسه با افراد کنترل بیش تر است. همچنین بررسی های خطوط پوستی در دو گروه نشان داد خط شماری</span>&nbsp;<span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">ab</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">در زنان و مردان دیابتی نسبت به گروه کنترل کاهش نشان می دهد. براساس منحنی مشخصه عملی گیرنده نقطه مثبت شدن خطوط</span>&nbsp;<span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">ab</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">برای دست راست، 34/7 و برای دست چپ، 32/25 به دست آمد.<br> <strong>نتیجه گیری</strong>: هرچند در این مطالعه ارتباط معنی داری بین دو روش مشاهده نشد اما با توجه به این که ژن های کد کننده آنتی ژن های</span>&nbsp;<span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">HLA</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">و ژن های تعیین کننده ویژگی های خطوط دستی مجزا می باشند، تعیین آنتی ژن های</span>&nbsp;<span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">HLA</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">و درماتوگلیفیک ابزار مناسبی جهت تعیین خطر نسبی ابتلا به دیابت خواهد بود. درهر صورت این اولین مطالعه ای است که در خصوص ارتباط این دو دسته ژن در تعیین استعداد ابتلا به بیماری انجام می شود. پیشنهاد می شود مطالعات بیش تری درخصوص روشن شدن ارتباط این دو ویژگی (</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">HLA</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">و درماتوگلیفیک) در مستعد کردن فرد به بیماری های خود ایمن صورت گیرد.</span>&nbsp;</span></span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;"><span style="font-family:Tahoma,sans-serif;"><span style="font-size:12.0pt;"></span></span></span></td> </tr> <tr> <td style="padding: 0in; text-align: justify;"><span style="font-size:16px;"><span style="font-family:Tahoma;">&nbsp;</span></span><span style="font-family:B Nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;"></span></span></td> </tr> </tbody> </table> محمدعلی شریعت زاده http://amuj.arakmu.ac.ir/~amuj/browse.php?a_id=6752&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-size:16px;"><span style="font-family:Tahoma;"><span dir="RTL" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;"><strong>مقدمه</strong>: بسیاری از بیماران به دلایل مختلف از جمله بیماری های ایسکمیک قلبی، ریوی یا مغزی کاندید مناسبی برای بیهوشی عمومی در جراحی های اندام فوقانی نمی باشند. یکی از روش های بیهوشی جهت انجام عمل جراحی در این بیماران، استفاده از شیوه بیحسی ناحیه ای داخل وریدی می باشد. هدف از پژوهش حاضر مقایسه اثرات اضافه کردن پانکرونیوم و فنتانیل به لیدوکائین در بیحسی ناحیه ای داخل وریدی بود.</span>&nbsp;<br> <span dir="RTL" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;"><strong>روش کار</strong>: این مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی یک سو کور بود که جهت بررسی طول و شدت اثر بلوک حسی و حرکتی با استفاده از افزودن ماده شل کننده پانکرونیوم و ماده مخدر فنتانیل به لیدوکائین صورت پذیرفت. این بررسی روی 46 بیمار کاندید اعمال جراحی دست انجام شد. بیماران به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. در گروه اول به منظور انجام بلوک از 38 سی سی لیدوکائین 0/5 درصد به همراه 2 سی سی آب مقطر استفاده شد (گروه کنترل). در گروه دوم علاوه بر 38 سی سی لیدوکائین 0/5 درصد، از 50 میکروگرم فنتانیل و 0/5 میلی گرم پانکرونیوم جهت بلوک استفاده شد (گروه آزمایش). تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون تی و نرم افزار</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">SPSS 10</span>&nbsp;<span dir="RTL" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">انجام پذیرفت.<br> <strong>نتایج</strong>: یافته های این پژوهش نشان داد که میانگین زمان شروع بلوک حسی و زمان شروع بلوک حرکتی در گروه آزمایش به طور معنی داری سریع تر از گروه کنترل بود. همچنین میانگین زمان خاتمه بی دردی و زمان خاتمه بلوک حرکتی در گروه شاهد به طور معنی داری کم تر از گروه آزمایش بود.<br> <strong>نتیجه گیری</strong>: با توجه به نتایج حاصله از این مطالعه می توان چنین بیان نمود که اضافه کردن فنتانیل و پانکرونیوم موجب بهتر شدن بلوک حسی و بلوک حرکتی می شود و شلی بهتر عضلات را برای انجام عمل جراحی فراهم می نماید.</span>&nbsp;&nbsp;</span></span></div> هوشنگ طالبی http://amuj.arakmu.ac.ir/~amuj/browse.php?a_id=6753&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-size:16px;"><span style="font-family:Tahoma;"><span dir="RTL" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;"><strong>مقدمه</strong>: یکی از شکایات بیمار پس از اعمال جراحی، درد می باشد. جهت تسکین درد از داروهای مختلفی از جمله داروهای ضد التهابی غیراستروئیدی (NSAID) و داروهای مخدر استفاده می گردد. در مورد کاربرد داروهای (NSAID) در تسکین درد گزارش های متفاوتی ارائه شده است. این مطالعه جهت ارزیابی اثرات ضد درد شیاف ایندومتاسین ودیکلوفناک سدیم با پتیدین تزریقی در تسکین درد بعد از عمل جراحی فتق مغبنی طراحی شد.</span><br> <span dir="RTL" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;"><strong>روش کار</strong>: پژوهش حاضر از نوع کارآزمایی بالینی یک سوکور بود. این بررسی روی 55 بیمار 17 تا 60 ساله متعاقب عمل جراحی فتق مغبنی یک طرفه انجام پذیرفت. طی این پژوهش بیماران مورد مطالعه به طور تصادفی به سه گروه تقسیم شدند. در گروه ایندومتاسین (17 نفر)، هر 8 ساعت یک عدد شیاف 100 میلی گرمی استفاده شد. در گروه دیکلوفناک سدیم (18 نفر)، هر 8 ساعت یک شیاف 100 میلی گرمی مورد استفاده قرار گرفت. در گروه پتیدین (20 نفر)، که به عنوان گروه شاهد مطالعه در نظر گرفته شده بودند، هر 8 ساعت نیم میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن آمپول پتیدین به صورت عضلانی تزریق شد. سپس به مدت 24 ساعت شدت درد بیماران با نمودار مقیاس بصری هر 2 ساعت اندازه گیری شده میانگین شدت درد در طول 24 ساعت در فواصل زمانی هر 6 ساعت بین سه گروه مقایسه گردید.<br> <strong>نتایج</strong>: میانگین و انحراف معیار شدت درد در کل 24 ساعت بعد از عمل در گروه ایندومتاسین معادل</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">23&plusmn;12</span><span dir="RTL" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">، در گروه پتیدین معادل</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">31&plusmn;9</span>&nbsp;<span dir="RTL" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">و در گروه دیکلوفناک سدیم معادل</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">27&plusmn;12</span>&nbsp;<span dir="RTL" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">ساعت محاسبه گردید. بین میانگین شدت درد در سه گروه مورد مطالعه اختلاف آماری معنی داری مشاهده نشد.<br> <strong>نتیجه گیری</strong>: این مطالعه نشان داد که شیاف های ایندومتاسین و دیکلوفناک سدیم می توانند داروهای مناسبی جهت جایگزینی پتیدین تزریقی در فواصل زمانی 6 ساعته در طول 24 ساعت اول بعد از عمل جراحی فتق مغبنی باشند.</span>&nbsp;&nbsp;</span></span></div> علی اکبر عبدالهی http://amuj.arakmu.ac.ir/~amuj/browse.php?a_id=6754&sid=1&slc_lang=fa <table border="0" cellpadding="0" cellspacing="0" style="border-collapse:collapse;"> <tbody> <tr> <td style="width: 100%; padding: 0in; text-align: justify;"><span style="font-size:16px;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">پوئمز یک بیماری سیستمیک نادر می باشد. نشانگان پوئمز معمولا همراه میلوم متعدد و تغییرات پوستی است و تاکنون دو مورد از آن در ایران گزارش شده است.<br> <strong>مورد</strong>: بیمار مرد 53 ساله ای بود که قبلا به علت عفونت های مکرر ریوی بیمارستان بستری شده بود. وی همچنین سابقه پرکاری تیروئید و درمان با ید در دو سال قبل از آخرین بستری را داشت. این بیمار در آخرین مراجعه به بیمارستان به علت درد کمر بستری شد. جهت بررسی علت دردکمر، آسپیراسیون مغز استخوان انجام شد که حاکی از میلوم متعدد بود. در سی تی اسکن شکم نیز اسپلنومگالی وجود داشت که مجموع این علایم سیستمیک تشخیص میلوم متعدد و نشانگان پوئمز را مطرح می ساخت.<br> <strong>نتیجه گیری</strong>: در این مطالعه یک مورد نشانگان پوئمز با هیپرتیروئیدی معرفی می شود.</span><br> <br> &nbsp;</span></span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;"><span style="font-family:B Nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;"></span></span></span></td> </tr> </tbody> </table> افسانه طلایی