http://jams.arakmu.ac.ir مجله دانشگاه علوم پزشکی اراک - مقالات نشریه - سال 1381 جلد6 شماره1 Yektaweb Collection - https://yektaweb.com fa 1381/12/10 http://amuj.arakmu.ac.ir/~amuj/browse.php?a_id=6739&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-size:16px;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">سلاح های شیمیایی از وحشیانه ترین جنگ ابزارهایی هستند که مورد استفاده قرار گرفته</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">اند. در طی جنگ تحمیلی نیز رژیم عراق بارها از این سلاح به خصوص گاز خردل به طور</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">گسترده علیه ایرانیان استفاده نمود که هنوز هم شاهد عوارض دیررس آن دربین مصدومین</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">شیمیایی هستیم. نظر به اینکه سلاح های شیمیایی یک تهدید جدی علیه بشریت بوده و در</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">بین مجروحان شیمیایی با عوارض دیررس مختلفی هم مواجه می شویم، اهمیت شناخت عوامل</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">شیمیایی، تظاهرات بالینی و نحوه برخورد و درمان بیماران آسیب پذیر بیش تر می شود. دراین مطالعه مروری، از کتب و مقالات و تحقیقات منتشر شده در دو دهه اخیر در مورد</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">عوارض زودرس و دیررس سلاح های شیمیایی در مجروحان ایرانی استفاده شده است تا اطلاعات</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">کلی تر و جدید تر در خصوص گازهای شیمیایی، علائم بالینی و نحوه صحیح برخورد با این</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">بیماران به دست آید. از عوارض ساده ای مثل تغییرات رنگ یا خشکی پوست، سوزش و خارش، عفونت های قارچی تا عوارضی مثل صدمات چشمی، ریوی، بدخیمی های خونی در دو دسته مجزای عوارض زودرس و دیررس مورد بحث قرار می گیرد.</span></span></span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;"><span style="font-family:Tahoma,sans-serif;"><span style="font-size:10.0pt;"></span></span></span></div> شهلا انشاییه http://amuj.arakmu.ac.ir/~amuj/browse.php?a_id=6740&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="font-size:16px;"><span dir="RTL" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;"><strong>مقدمه</strong>: ایجاد ضربه صوتی متعاقب دریل کردن حین اعمال جراحی مزمن گوش در گروهی از</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">&nbsp;<span dir="RTL">تحقیقات گزارش شده است، ولی در مورد تاثیرات موقتی یا دایمی آن هنوز تردیدهایی</span>&nbsp;<span dir="RTL">وجود دارد. در بعضی مواقع افت شنوایی نه تنها در گوش تحت عمل، که در گوش مقابل آن</span>&nbsp;<span dir="RTL">نیز حادث می گردد.<br> <strong>روش کار</strong>: طی یک مداخله مطالعه ای همزمان 63 بیمار (38 آقا و</span>&nbsp;25&nbsp;<span dir="RTL">خانم) داوطلب که در محدوده سنی 57-11 سال قرار داشتند و تحت عمل مدیفاید</span>&nbsp;<span dir="RTL">رادیکال ماستوئیدکتومی قرار گرفته بودند، به شیوه نمونه گیری غیر تصادفی ساده</span>&nbsp;<span dir="RTL">انتخاب شدند. آستانه های شنوایی انتقال استخوانی هر دو گوش بیماران در فرکانس های&nbsp;</span>4000</span><span dir="RTL" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">،&nbsp;</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">3000<span dir="RTL">،&nbsp;</span>2000<span dir="RTL">،&nbsp;</span>1000<span dir="RTL">،</span>&nbsp;500<span dir="RTL">&nbsp;و 250 هرتز طی سه مرحله زمانی قبل از عمل جراحی،</span>&nbsp;<span dir="RTL">حداکثر یک هفته بعد از عمل جراحی و یک ماه بعد از ارزیابی و ثبت شدند.<br> <strong>نتایج</strong></span></span><span dir="RTL" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">:&nbsp;</span><span dir="RTL" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">نتیجه آزمون تی جفتی تغییر آستانه شنوایی موقتی و دایمی معنی داری را در گوش تحت</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">&nbsp;<span dir="RTL">عمل در محدوده فرکانسی 400-1000 هرتز و در گوش مقابل، در محدوده 4000-2000 هرتز</span>&nbsp;<span dir="RTL">نشان داد</span>&nbsp;(P<0/05). از نقطه نظر بالینی، این تغییرات تنها در گوش تحت عمل و آن هم در منطقه فرکانسی 4000-2000 هرتز قابل ملاحظه بودند همبستگی بین مدت زمان قرارگیری در معرض نویز و تغییر آستانه های شنوایی تنها در محدوده فرکانسی 4000-2000 هرتز گوش تحت عمل معنی دار بود (P<0/05).</span><br> <span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;"><span dir="RTL"><strong>نتیجه گیری</strong>: مطالعه حاضر</span>&nbsp;<span dir="RTL">نشان می دهد که نویز ناشی از دریل کردن حین ماستوئیدکتومی، تاثیر قابل ملاحظه ای</span>&nbsp;<span dir="RTL">را در ایجاد افت شنوایی در گوش مقابل دارا نمی باشد. همچنین این نویز، افت شنوایی</span>&nbsp;<span dir="RTL">دایمی را در بیماران سبب نمی گردد</span>.</span></span></span></div> آرش بیات http://amuj.arakmu.ac.ir/~amuj/browse.php?a_id=6741&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-size:16px;"><span style="font-family:Tahoma;"><strong>مقدمه</strong>: هدف از این پژوهش، بررسی سطح استربول بزاق در خانم های بستری شده با تشخیص لیبره پیش از موعد بود.<br> <strong>روش کار</strong>: این پژوهش از نوع مشاهده ای-تحلیلی است که به صورت مورد-شاهدی انجام پذیرفته است. طی این مطالعه، نمونه بزاق 43 خانم باردار (در سن حاملگی 24 هفته تا 34 هفته و 6 روز) که به علت زایمان پیش از موعد به بخش زایمان مراجعه کرده بودند، به روش الایزا گرفته شد. افراد مورد پژوهش به دو گروه مورد با لیبر و زایمان پیش از موعد (22 نفر) و گروه شاهد با لیبر پیش از موعد و زایمان سر موعد (21 نفر) تقسیم بندی شدند و سطح استریول بزاق در آن ها اندازه گیری و مورد مقایسه قرار گرفت.<br> <strong>نتایج</strong>: این پژوهش نشان داد که میانگین سطح استریول بزاق در هفته های 1و 2 و 33 و 34 در گروه مورد نسبت به گروه شاهد به طور معنی داری بالاتر است. همچنین سطح 0/1875 نانوگرم در میلی لیتر به عنوان نقطه بحرانی تشخیص زایمان پیش از موعد در خانم های بستری شده با تشخیص لیبر پیش از موعد در نظر گرفته شد؛ به نحوی که میزان خطر زایمان زودرس برای سطح استریول بیش از نقطه بحرانی، 2٫857 برابر بیش تر از مقادیر کم تر از آن می باشد.<br> <strong>نتیجه گیری</strong>: غلظت استریول بزاق در میان افراد مختلف در محدوده وسیعی تغییر می کند و برای آنکه بتوان نسبت به سیر صعودی سطح استریول بزاق در هفته های مختلف بارداری آگاهی کسب نمود. پژوهش می باید با تعداد بیش تری نمونه صورت پذیرد.</span></span></div> نجمه تهرانیان http://amuj.arakmu.ac.ir/~amuj/browse.php?a_id=6742&sid=1&slc_lang=fa <table border="0" cellpadding="0" cellspacing="0" style="border-collapse:collapse;"> <tbody> <tr style="height:197px;"> <td style="width: 100%; padding: 0in; height: 197px; text-align: justify;"><span style="font-size:16px;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;"><strong>مقدمه</strong>: پاسخ سمپاتیکی پوست فرایند مرکزی و چند سیناپسی است که مسیر وابران سیستم</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">عصبی سمپاتیک را از نخاع به سیستم سودوموتور غدد عرق کف دست یا پا انتقال می دهد. در بیماری دیستروفی رفلکسی سمپاتیکی فعالیت غدد عرق اندام های در گیر در بیماری</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">تغییر می یابند. لذا در این تحقیق تغییرات</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">&nbsp;SSR&nbsp;</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">که پتانسیلی مرتبط با فیبرهای</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">سمپاتیکی غدد عرق پوست است در افراد مبتلا به دیستروفی رفلکسی سمپاتیکی و افراد</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">سالم مقایسه شد</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">&nbsp;.</span><br> <span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;"><strong>روش کار</strong>: ثبت های</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">&nbsp;SSR&nbsp;</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">از دست افراد تحت آزمایش (62 نفر سالم</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">و 12 نفر مبتلا به دیستروفی رفلکسی سمپاتیکی) در اطاقی آرام با درجه حرارت معمول و</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">در حالت خوابیده با دستگاه فیزیوگراف نارکو آمریکایی به کمک دو الکترود نقره ای به</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">مساحت 1 سانتی متر مربع به عمل آمد. حداقل 5 پاسخ سمپاتیکی پوست ثبت شد. شدت پاسخ</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">و مدت پاسخ و زمان پاسخ دهی و شکل منحنی ها محاسبه و مقایسه شدند</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">&nbsp;.</span><br> <span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;"><strong>نتایج</strong>: بین</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">مدت پاسخ و شدت پاسخ</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">&nbsp;SSR&nbsp;</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">از مبتلایان به دیستروفی رفلکسی سمپاتیکی و افراد سالم،</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">اختلاف معنی داری مشاهده شد&nbsp;</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">P=0/0001)</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">&nbsp;و&nbsp;</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">(P=0/0007</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">&nbsp;ولی بین میزان زمان نهفته</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">پاسخ ثبت شده از دو گروه، اختلاف آماری معنی داری وجود نداشت. شکل منحنی های ثبت</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">شده درهر دو گروه اکثرا به صورت دو فازی بودند</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">&nbsp;.</span><br> <span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;"><strong>نتیجه گیری</strong>: فعالیت زیاد سیستم</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">سمپاتیک در افراد مبتلا به دیستروفی رفلکسی سمپاتیکی مربوط به تغییرات مقاومت پوست</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">از طریق اثر بر فیبرهای سودوموتور می باشد. همچنین</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">&nbsp;SSR&nbsp;</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">جهت ارزیابی شدت آسیب و</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">خرابی و پیامد بعضی ضایعات بالینی سیستم عصبی ارزشمند می با شد</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">&nbsp;.</span></span></span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;"><span style="font-family:Tahoma,sans-serif;"><span style="font-size:9.0pt;"></span></span></span></td> </tr> </tbody> </table> شیما چهریی http://amuj.arakmu.ac.ir/~amuj/browse.php?a_id=6743&sid=1&slc_lang=fa <table border="0" cellpadding="0" cellspacing="0" style="border-collapse:collapse;"> <tbody> <tr> <td style="width: 100%; padding: 0in; text-align: justify;"><span style="font-size:16px;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;"><strong>مقدمه</strong>: تهوع و استفراغ از تظاهرات شایع بسیاری از اختلالات عضوی و عملکردی است که</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">به طور مکرر بعد از اعمال جراحی و بیهوشی عمومی ایجاد می شود. این حالت علاوه بر</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">اینکه برای بیماران ناخوشایند است، ممکن است عوارضی برای بیمار ایجاد کند. در این</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">مطالعه استفاده از دروپریدول که یک داروی ضد تهوع و استفراغ از دسته بوتیروفنون ها</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">می باشد با متوکلوپرامید جهت جلوگیری از تهوع و استفراغ بعد از اعمال جراحی شکمی و</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">بیهوشی عمومی مورد مقایسه قرار گرفت.<br> <strong>روش کار</strong>: این پژوهش یک مطالعه تجربی به صورت</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">کارآزمایی بالینی است که به منظور مقایسه اثر کلینیکی</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">متوکلوپرامید وریدی و</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">دروپریدول جهت جلوگیری از تهوع و استفراغ بعد از اعمال جراحی و بیهوشی عمومی در</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">اتاق عمل بیمارستان ولی عصر (عج) اراک انجام شده است. در مجموع 300 نفر از بیماران</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">در سه گروه، مورد بررسی قرار گرفتند. در این مطالعه بیمارانی که تحت اعمال جراحی</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">شکم قرار گرفته بودند، به طور تصادفی یکی از سه داروی متوکلوپرامید (0/1 میلی گرم</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">به ازای هر کیلوگرم)، دروپیدول (40 میکروگرم به ازای هر کیلوگرم وزن) و دارونما</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">را به صورت داخل وریدی 30 دقیقه قبل از پایان بیهوشی دریافت می کردند. بروز تهوع و</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">استفراغ در عرض 6 ساعت پس از پایان عمل جراحی در گروه های مورد مطالعه بررسی و</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">مقایسه شدند. نتایج این مطالعه پس از تجزیه و تحلیل داده ها و مطالعات آماری و به</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">دست آوردن خطر نسبی و مقایسه گروه های مورد مطالعه بررسی شد</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">&nbsp;.</span><br> <span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;"><strong>نتایج</strong>: بیمارانی</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">که متوکلوپرامید یا دروپریدول در خلال بیهوشی عمومی برای اعمال جراحی شکمی دریافت</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">کرده بودند نسبت به گروه شاهد تهوع و استفراغ کم تری داشتند. همچنین اختلاف معنی</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">داری از لحاظ میزان بروز تهوع و استفراغ در دو گروه بیمارانی که متوکلوپرامید و</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">دروپریدول دریافت کرده اند، وجود دارد</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">(P=0/02)&nbsp;</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">.</span><br> <span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;"><strong>نتیجه گیری</strong>: نتایج این پژوهش</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">نشان داد که داروی دروپریدول در پیشگیری از تهوع و استفراغ پس از اعمال جراحی شکمی</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">در مقایسه به متوکلوپرامید نقش موثرتری دارد</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">&nbsp;.</span></span></span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;"><span style="font-family:Tahoma,sans-serif;"><span style="font-size:9.0pt;"></span></span></span></td> </tr> </tbody> </table> علیرضا سوسن آبادی http://amuj.arakmu.ac.ir/~amuj/browse.php?a_id=6744&sid=1&slc_lang=fa <table border="0" cellpadding="0" cellspacing="0" style="border-collapse:collapse;"> <tbody> <tr> <td style="width: 100%; padding: 0in; text-align: justify;"><span style="font-size:16px;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;"><strong>مقدمه</strong>: زعفران ادویه ای ارزشمند و غنی از کاروتنوییدها می باشد و در طب سنتی جهت</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">درمان بسیاری از بیماری ها به کار می رود. این پژوهش به منظور بررسی اثرات مصرف</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">زعفران بر سیستم ایمنی ذاتی و هومورال دانشجویان سالم مذکر انجام شد.<br> <strong>روش کار</strong>: برای انجام این پژوهش که از نوع تجربی می باشد از بین 126 دانشجوی مذکر داوطلب،&nbsp;</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">&nbsp;41</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">دانشجوی سالم که واجد معیارهای ورود به مطالعه بودند انتخاب شدند و در دو گروه شاهد</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">و مطالعه به مدت 6 هفته به ترتیب شیر و شیر همراه با زعفران مصرف نمودند و نمونه</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">خون آنها در هفته صفر، سه و شش گرفته شد</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">&nbsp;.</span><br> <span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">ایمنی ذاتی از طریق سنجش درصد و</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">تعداد مونوسیت ها، نوتروفیل ها، ائوزینوفیل ها، بازوفیل ها، پلاکت ها و تعداد</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">کلی گلبول های سفید، غلظت</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">&nbsp;CRP&nbsp;</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">و غلظت کمپلمان</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">&nbsp;C3&nbsp;</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">و</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">&nbsp;C4&nbsp;</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">و ایمنی هومورال از طریق سنجش</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">درصد لنفوسیت ها و غلظت</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">IgG&nbsp;</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">،</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">&nbsp;IgM&nbsp;</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">و</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">&nbsp;IgA&nbsp;</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">ارزیابی شد</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">&nbsp;.</span><br> <span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;"><strong>نتایج</strong>: 3 هفته پس از مصرف</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">زعفران، تعدادمونوسیت ها و غلظت</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">&nbsp;IgG&nbsp;</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">سرم به طور معنی داری افزایش یافت&nbsp;</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">P<0/05)</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">&nbsp;و&nbsp;</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">(P=0/01</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">.&nbsp;</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">تعداد کلی گلبول های سفید و پلاکت ها نیز کاهش معنی داری را نشان دادند&nbsp;</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">(P<0/05)</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">. پس از گذشت 6 هفته، تعداد مونوسیت ها و غلظت</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">&nbsp;IgG&nbsp;</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">نسبت به هفته سوم</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">کاهش معنی دار&nbsp;</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">P<0/05)</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">&nbsp;و&nbsp;</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">(P<0/001</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">&nbsp;و تعداد پلاکت ها افزایش معنی داری</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">&nbsp;(P<0/05)&nbsp;</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">پیدا کردند</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">&nbsp;.</span><br> <span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;"><strong>نتیجه گیری</strong>: این پژوهش نشان می دهد که مصرف زعفران</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">منجر به تقویت سیستم ذاتی و هومورال می شود و خاصیت ضد التهابی دارد. اثرات مذکور</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">وابسته به مدت زمان مصرف زعفران می باشد</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">&nbsp;.</span></span></span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;"><span style="font-family:Tahoma,sans-serif;"><span style="font-size:9.0pt;"></span></span></span></td> </tr> </tbody> </table> سعید کیان بخت http://amuj.arakmu.ac.ir/~amuj/browse.php?a_id=6745&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-size:16px;"><span style="font-family:Tahoma;"><span dir="RTL" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;"><strong>مقدمه</strong>: رشد جبرانی کلیه معمولا از رشد نفرون ها و بافت بینابینی باقی مانده کلیه پس</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">&nbsp;<span dir="RTL">از برداشتن تمام یا قسمتی از کلیه به علت بیماری یا هر علت دیگر به وجود می آید و</span>&nbsp;<span dir="RTL">این حالت نتیجه پاسخ نفرون های باقی مانده، به کار اضافی است که ایجاد می شود. درچنین شرایطی با افزایش وزن کلیه باقی مانده مواجه می شویم که بر اثر هیپرپلازی و</span>&nbsp;<span dir="RTL">هیپرتروفی حاصل می شود. با این که هورمون رشد برای درمان بیماران اورمیک به کار می</span>&nbsp;<span dir="RTL">رود. ولی عقیده بر این است که این هورمون باعث افزایش هیپرتروفی و پیشرفت رشد</span>&nbsp;<span dir="RTL">جبرانی کلیه به سوی اسکار و در نهایت از کار افتادگی کلیه می گردد</span>&nbsp;.<br> <span dir="RTL"><strong>روش کار</strong>: هدف این تحقیق، مطالعه اثر هورمون رشد بر روی تغییرات فراساختمان توبول ها و بافت</span>&nbsp;<span dir="RTL">بینابینی کلیه بود. برای این منظور 48 رت از دو نژاد نرمال لویس و دوراف لویس</span>&nbsp;<span dir="RTL">انتخاب گردیدند. سپس هر نژاد به چهار گروه کنترل، هورمون رشد نوترکیب، نفرکتومی</span>&nbsp;<span dir="RTL">پیشرفته با هورمون رشد نوترکیب تقسیم شدند. رت های هر دو نژاد تحت عمل نفرکتومی</span>&nbsp;<span dir="RTL">پیشرفته قرار گرفتند و آنگاه به مدت یک ماه روزانه دو نوبت به آنها هورمون رشد</span>&nbsp;<span dir="RTL">انسانی نو ترکیب تزریق شد</span>.<br> <span dir="RTL"><strong>نتایج</strong>: نتایج به دست آمده از مطالعه میکروسکوپ</span>&nbsp;<span dir="RTL">الکترونی بافت کلیه نشان داد که در گروه رت های هورمون رشد نوترکیب، غشای پایه</span>&nbsp;<span dir="RTL">توبول ها دارای تراکم موضعی، در گروه نفرکتومی پیشرفته غشای پایه ضخیم و چند لایه</span>&nbsp;<span dir="RTL">ای و در گروه نفرکتومی پیشرفته و هورمون رشد، غشای پایه بسیار ضخیم شده بود. همچنین به طور مشترک در رت های دو گروه نفرکتومی پیشرفته و نفرکتومی همراه با</span>&nbsp;<span dir="RTL">هورمون رشد، موارد زیر در نواحی سیتوزولی و فضای بین سلولی توبول ها مشاهده گردید: ریزش حاشیه مسواکی راس سلول ها، میتوکندری و لیزوزوم فراوان، میتوکندری آسیب</span>&nbsp;<span dir="RTL">دیده، تراکم سیتوپلاستیک میکروفیلامنت ها، افزایش فضای بین سلولی در توبول ها و</span>&nbsp;<span dir="RTL">سلول های تغییر یافته فیبروبلاست و میوفیبروبلاست که به وسیله پروتیین های انباشته</span>&nbsp;<span dir="RTL">شده در بافت خارجی سلولی در بر گرفته شده بودند</span>.<br> <span dir="RTL"><strong>نتیجه گیری</strong>: با توجه به اینکه</span>&nbsp;<span dir="RTL">مقایسه فراساختمان توبول ها و بافت بینابینی باقیمانده در هر دو نژاد رت، مشابه</span>&nbsp;<span dir="RTL">بود ولی تراکم مواد تجمع یافته (پروتیین ها) در بافت خارج سلولی و تراکم غشای</span>&nbsp;<span dir="RTL">پایه در گروه رت های نفرکتومی به اضافه هورمون رشد، کمی بیش تر از گروه نفرکتومی</span>&nbsp;<span dir="RTL">بود؛ لذا به نظر می رسد که هورمون رشد با افزایش سنتز پروتئین های غشای پایه و</span>&nbsp;<span dir="RTL">بافت خارج سلولی می تواند در تغییرات مورفولوژیک بافت بینابینی و توبول های کلیه</span>&nbsp;<span dir="RTL">موثر باشد.</span>&nbsp;</span></span></span></div> ملک سلیمانی مهرنجانی http://amuj.arakmu.ac.ir/~amuj/browse.php?a_id=6746&sid=1&slc_lang=fa <table border="0" cellpadding="0" cellspacing="0" style="border-collapse:collapse;"> <tbody> <tr style="height:34px;"> <td style="width: 100%; padding: 0in; height: 34px; text-align: justify;"><span style="font-size:16px;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;"><strong>مقدمه</strong>: عفونت های ناشی از سویه های استرپتوکوک پنومونیه مقاوم به آنتی بیوتیک در</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">حال افزایش است. این تحقیق به منظور مطالعه طیف عفونت های پنوموکوکی و بررسی الگوی</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">حساسیت سویه ها نسبت به پنی سیلین و سفتریاکسون و ریسک فاکتورهای کسب عفونت در</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">بیماران بستری در بیمارستان های ساری انجام شد</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">.</span><br> <span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;"><strong>روش کار</strong>: در یک مطالعه توصیفی، بیمارانی که طی یکسال در بخش عفونی اطفال و بزرگسال بیمارستان های آموزشی و غیر</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">آموزشی بستری شده و بر اساس علایم کلینیکی و یافته های میکروب شناسی و روش های</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">استاندارد تشخیصی، عفونت پنوموکوکی در آنها به اثبات رسیده بود به روش سرشماری</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">مورد مطالعه قرار گرفتند. نمونه گیری از ارگان های مبتلا بر اساس تشخیص پزشک متخصص</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">و تشخیص باکتریولوژی نمونه ها با انجام کشت و روش های استاندارد تشخیصی صورت گرفت. حساسیت سویه های جداشده از بیماران نسبت به پنی سیلین و سفتریاکسون با تعیین حداقل</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">غلظت مهارکنندگی و با استفاده از روش آگار حجمی مورد مطالعه قرار گرفت و نتایج بر</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">اساس روش کمیته بین المللی آزمایشگاهی استاندارد تفسیر گردید. آنالیر آماری داده</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">ها با استفاده از آزمون مجذور کای، آزمون دقیق فیشر و نرم افزار</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">&nbsp;SPSS 11&nbsp;</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">انجام شد</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">و</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">&nbsp;P<0/05&nbsp;</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">معنی دار قلمداد گردید</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">.</span><br> <span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;"><strong>نتایج</strong>: 75 مورد عفونت پنوموکوکی در 32</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">بیمار بستری در بخش عفونی اطفال و 43 بیمار بزرگسال تشخیص داده شد. الگوی عفونت</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">های پنوموکوکی در بیماران بخش اطفال و بزرگسال مشابه بوده و شایع ترین آنها پنومونی</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">&nbsp;65/3)&nbsp;</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">درصد) و باکتریمی (24 درصد) بوده است. تعداد سویه های غیر حساس نسبت به</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">پنی سیلین و سفتریاکسون که از بیماران بخش اطفال جدا گردید بیش تر از بیماران</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">بزرگسال بوده است (93/8 درصد درمقابل 53/4 درصد</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">&ndash;</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">(p<0/01</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">.&nbsp;</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">این یافته با سابقه</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">استفاده از این آنتی بیوتیک ها که در اطفال بیش تر (37/5 درصد) از بیماران بزرگسال (</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">۷</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">درصد) بوده است مطابقت دارد&nbsp;</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">(p=0/001)</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">. حساسیت سویه های پنوموکوک جداشده از</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">اطفال و بیماران بزرگسال نسبت به پنی سیلین و سفتریاکسون دارای الگوی متفاوتی بوده</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">است. 6/2 درصد سویه های جداشده از اطفال نسبت به پنی سیلین و سفتریاکسون حساس</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">بودند در حالی که این میزان دربیماران بزرگسال 46/6 درصد بوده است&nbsp;</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">(P=0/0009)</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">. 84 درصد بیماران بزرگسال و 6/2&nbsp;درصد بیماران بخش اطفال دارای بیماری های زمینه ای بودند (</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">p<0/0001</span><span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">). یافته ها بالا بودن میزان مرگ و میر را در بیماران بزرگسال (30/2 درصد) در مقایسه با بیماران بخش اطفال (6/8 درصد) نشان می دهد.</span><br> <span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;"><strong>نتیجه گیری</strong>: این مطالعه لزوم</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">واکسیناسیون اطفال و بیماران مسن مبتلا به بیماری های زمینه ای را جهت جلوگیری از</span>&nbsp;<span style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">ابتلا به عفونت های پنوموکوکی نشان می دهد</span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;">&nbsp;.</span></span></span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0in;"><span style="font-family:Tahoma,sans-serif;"><span style="font-size:9.0pt;"></span></span></span></td> </tr> </tbody> </table> محترم نصرالهی