مجله دانشگاه علوم پزشكي اراك

بررسی اثر درمانی ویتامین B1 (تیامین هیدروکلراید) در دیسمنوره اولیه دختران دبیرستانی استان همدان 80-78

مهرانگیز زمانی

مقدمه: دیسمنوره اولیه میزان شیوع تا 90% دارد و شایع ترین مشکل ژنیکولوژی محسوب می شود و یکی از علل شایع کاهش کیفیت زندگی زنان است. اساس درمان را داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی تشکیل می دهد و در خط دوم درمان قرص های خوراکی جلوگیری از بارداری قرار می گیرد. کارازمائی های بالینی چونTENS (تحریک الکتریکی عصب از طریق پوست) طب سوزنی، اسیدهای چرب امگا3، (روغن ماهی)، نیتروگلیسیرین تراپوستی، تیامین و منیزیم همگی دیسمنوره را کاهش می دهد، ولی در مطالعات انجام شده تعداد نمونه ها اندک و مدت پیگیری کوتاه بوده است.
در مطالعه ای که توسط GOKHALE در کشور هند در سال 1996 انجام گرفت، تاثیر درمانی ویتامین B1 در درمان دیسمنوره ثابت گردید و پایایی جواب به درمان دو ماه بعد از قطع قرص گزارش گردید. برآن شدیم که طی مطالعه ای تاثیر درمانی ویتامینB1 را در درمان دیسمنوره اولیه ارزیابی نموده و پایایی جواب را به مدت سه ماه بعد از اتمام درمان بسنجیم.
روش کار: در این مطالعه که با مجوز رسمی از سازمان تحقیقات ملی کشور انجام گردید، در مدت زمان دو سال از مهر 78 تا مهر 80 طی مطالعه دوسوکور از افراد مبتلا به دیسمنوره اولیه در دبیرستان های دخترانه و پیش دانشگاهی همدان، یک گروه 124 نفره دریافت پلاسبو و یک گروه 118 نفره دریافت ویتامینB1 وارد مطالعه شدند و گروه شاهد مدت سه ماه روزانه یک عدد پلاسبو و گروه مورد یک عدد ویتامین B1 100mg دریافت داشتند و بعد از سه ماه از اتمام درمان بر اساس معیارهای Cox menstrual scale ,visual analgesic scale ارزیابی شده اند.
نتایج: شیوع دیسمنوره اولیه در جمعیت مورد مطالعه 57/9% بود. به طور کلی سن شروع قاعدگی 13/3 سال بود. در جمعیت مورد مطالعه 85/5% درصد قاعدگی نامنظم داشته اند و میانگین سن دیسمنوره 14/08 سال بوده است. شروع فراوانی علائم (سندرم قبل از قاعدگی) و علائم همراه با دیسمنوره نیز در جمعیت مورد مطالعه بررسی شد. توزیع فراوانی مصرفNSAID در جمعیت مورد مطالعه 63/7% بوده است. از بین دو گروه تحت درمان تسکین درد بعد از سه ماه در گروه شاهد 21% و در گروه مورد 86/4% بود که با Chi=103/59 ,value=0/000 ارزشمند بوده است و بعد از 6 ماه از شروع درمان و 3 ماه بعد از اتمام درمان با پیگیری نمونه ها میزان جواب درمانی تغییر نکرده است. آنالیز نتایج توسط SPSS انجام شد.
نتیجه گیری: بر اساس مطالعه در دست، پیشنهاد می گردد با توجه به بدون عوارض بودن این درمان، تحمل آسان دارو و نیز اثر درمانی خوب آن به عنوان یکی از درمان های رایج دیسمنوره مورد استفاده قرار گیرد. با توجه به این که پایایی درمان دیسمنوره اولیه با ویتامین B1 در این مطالعه سه ماه بوده است و بعد از سه ماه نیاز به تجدید درمان وجود دارد، استفاده از دوره های متناوب درمان با ویتامین B1 پیشنهاد می گردد.

پایش شیوع گواتر و میزان ید ادرار در دانش آموزان 8 تا 10 ساله استان مرکزی در سال 1375

فریدون عزیزی

مقدمه: از مدت ها قبل مشخص شده که کمبود ید در مناطق مختلف دنیا به خصوص مناطق کوهستانی آن وجود داشته است. این اختلالات در ایران نیز شناخته شده و برنامه کنترل و پیشگیری از بروز این اختلالات از جمله تولید و توزیع نمک ید دار از سال 1368 به مرحله اجرا در امده است.
روش کار: به منظور پایش برنامه کشوری مبارزه با کمبود ید در سال 1375، این بررسی در دانش آموزان 8 تا 10 ساله استان مرکزی انجام شد. طی یک بررسی توصیفی–مقطعی از طریق نمونه گیری تصادفی تعداد 1300 دانش آموز (به تعداد مساوی دختر و پسر) از نظر شیوع گواتر از طریق معاینه بالینی، اندازه گیری T4، T3،TSH سرم به روش رادیوایمونواسی و جذب T3 توسط رزین(T3 RU) ونمونه ادرار برای اندازه گیری ید ادرار به روش هضم مورد بررسی قرار گرفتند.
نتایج: میانگین T4، T3، TSHسرم به ترتیب μIu/ml 2/3± 1/3 ,169±28 ng/dl ,2±10 μg/dl بود. تفاوتی بین آنها در دو جنس و بین دانش آموزان شهری و روستایی وجود نداشت. 4 نفر T4 بالاتر از 12/5 μg/dl داشتند. میانه دفع ادراری ید در جمعیت مورد مطالعه μg/dl 16 بوده که در 75% موارد بیش تر از μg/dl 10 بود. ید ادرار کم تر از 5 μg/dl در 11% موارد وجود داشت. درصد کلی گواتر در استان 35% بوده که به ترتیب در دختران و پسران 36% و 34% بود.
نتیجه گیری: یافته های این بررسی نشان می دهد که 7 سال پس از شروع ید رسانی و 2 سال پس از آن که بیش از نیمی از جمعیت استان از نمک ید دار استفاده کرده اند، ید ادرار در گروه سنی 8 تا 10 ساله استان مرکزی به حد مطلوب سازمان جهانی بهداشت رسیده است اما با توجه به اینکه هنوز 35% از جمعیت مورد مطالعه مبتلا به گواتر هستند، این استان از نظر گواتر در سال 1375 اندمیک محسوب می شد.

توقف تکثیر در رده سلولی MCF_7 به دنبال استفاده از داوری سیس پلاتین

علی قنبری

مقدمه: یکی از شیوه هائی که در درمان سرطان مطرح است استفاده از داروهای شیمی درمانی می باشد. سرطان پستان، بیماری شایعی است که هنوز داروی شیمی درمانی نتوانسته آن را به طور کامل درمان کند. در این تحقیق، توقف تکثیر سلول هایMCF-7 که یک رده سلولی سرطان پستان انسانی است به دنبال استفاده از داروی ضد سرطان سیس پلاتین بررسی می شود.
مواد و روش ها: در ابتداء پس از انجام شمارش سلولی با رنگ تریپان بلو تعداد یکسانی سلول به فلاسک ها ریخته شده و فلاسک ها به دو گروه شاهد و مورد تقسیم شدند. در گروه مورد یک میکرومول داروی سیس پلاتین به مدت یک ساعت و در گروه شاهد محلول سالین نرمال اثر داده شدند. سپس فلاسک ها به مدت 48 ساعت دیگر انکوبه شدند. پس از این مدت، در سلول های چسبیده دو گروه شاهد و آزمایشی به طور جداگانه با رنگ تریپان بلو شمارش سلولی انجام گرفت. همچنین سلول های چسبیده دو گروه شاهد و آزمایشی به طور جداگانه با تولوئیدن بلو رنگ آمیزی شده و با میکروسکوپ نوری مطالعه شدند.
یافته ها: نتایج به دست آمده به دو گروه تقسیم شد. شمارش سلولی و میکروسکوپ نوری در شمارش سلولی نتایج به دست آمده به دو گروه تقسیم شد. شمارش سلولی و میکروسکوپ نوری در شمارش سلولی نتایج به دست آمده توسط ازمون آماری Mann-Withney ارزیابی شد. نتایج نشان داد که تعداد سلول های چسبیده گروه ازمایشی نسبت به گروه شاهد کاهش معنی داری پیدا کرده است. در قسمت میکروسکوپ نوری، مشاهده شد که مورفولوژی سلول های چسبیده دو گروه شاهد و آزمایشی یکسان است.
نتیجه گیری: از آنجا که سلول هایMCF-7 چسبیده در حقیقت سلول های در حال تکثیر هستند، بنابراین می توان گفت که داروی سیس پلاتین بدن تغییر در مورفولوژی سلول ها موجب توقف تکثیر سلول هایMCF-7 می گردد.

بررسی اصول نگارش پایان نامه های پزشکی فارغ التحصیلان دانشگاه علوم پزشکی اراک طی سال های 79-1373

محمد حسن دوامی

مقدمه: توجه به امر تحقیق و پژوهش، از عوامل اصلی شکوفائی علمی و تکنولوژی هر جامعه می باشد. بر نقش دانشگاه ها در نیل به این هدف تاکید فراوان شده است. در این رابطه، اجرای هرچه بیش تر پایان نامه های دانشجویی بر اساس استانداردهای مورد نظر از جایگاه خاصی برخوردار است. این مطالعه با هدف بررسی رعایت اصول نگارش علمی پایان نامه های دانشجویان پزشکی فازغ التحصیل دانشگاه علوم پزشکی اراک به انجام رسیده است.
روش کار: برای نیل به هدف فوق، کلیه پایان نامه های فارغ التحصیلان رشته پزشکی سال های 1373 لغایت 1379 دانشگاه جمعا به تعداد 266 عدد مورد بررسی قرار گرفتند. روش جمع آوری داده ها شامل مشاهده و ثبت در پرسشنامه بوده است. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از روش های آمار توصیفی شامل به کارگیری شاخص های توصیفی و جداول و نمودارها انجام شده است.
نتایج: بیش ترین فراوانی پایان نامه ها مربوط به فارغ التحصیلان سال 1375 (23%) بود. بیش ترین فراوانی رشته تحصیلی پایان نامه ها به گروه های داخلی (17/7%) و جراحی چشم (13/2%) اختصاص داشت. بیش ترین تمایل خانم ها به پایان نامه های ارائه شده توسط گروه های پوست و زنان بود. در حالی که آقایان بیش تر تمایل به اخذ پایان نامه از گروه های جراحی و داخلی داشتند. به لحاظ نوع پایان نامه، بیش ترین فراوانی مربوط به مطالعات توصیفی–مقطعی به میزان 44% بود. هیچ یک از پایان نامه ها ترجمه و یا مرور مقالات نبودند. این بررسی رعایت اصول نگارش در 52% پایان نامه ها را خوب، 40% را متوسط و 8% را ضعیف نشان داد. به لحاظ بخش های شش گانه اصلی پایان نامه ها، صحیح ترین شیوه نگارش مربوط به بخش های چکیده (54%) و یافته ها (52/3%) و ضعیف ترین آن مربوط به نگارش بخش بحث (26/3%) بود.
نتیجه گیری: علیرغم افزایش کیفیت نسبی نگارش پایان نامه های تحصیلی در چند سال اخیر، اما هنوز نقائص زیادی در نگارش آنها مشاهده می شود. با توجه به نقش مهم این رسالات در ارتقائ تحقیق و پژوهش در دانشگاه ها، شایسته است نسبت به تهیه یک چارچوب صحیح و استاندارد توسط مراکز ستادی و تاکید بر به کارگیری سراسری آن اقدام گردد.

بررسی نتایج درمان یک هفته ای آمیبیازیس حاد روه ای با مجموع قرص مترونیدازول و یدوکینول

جمشید آیت الهی

مقدمه: بیماری آمیبیازیس توسط تک یاخته انتامباهیستولیتیکا ایجاد و جزو سه انگل شایعی است که باعث مرگ و میر در انسان می شود.
روش کار: این مطالعه به صورت تجربی بالینی بر روی 45 بیمار مبتلا به امیبیازیس حاد روده ای انجام شد و به هر بیمار مجموعه قرص مترونیدازول 75 میلی گرم هر 8 ساعت و قرص یدوکینال 630 میلی گرم هر 8 ساعت به مدت یک هفته تجویز شد و نتایج حاصله به شرح زیر بود.
نتایج: 100% بیماران تا یک ماه پس از پایان درمان از نظر بالینی کاملا سالم و هیچ کدام از علائم بالینی آمیبیازیس حاد روده ای را نداشتند. همچنین 100% بیماران در پایان درمان، دو هفته و یک ماه پس از پایان درمان آزمایش مدفوع آنها از نظر انتامباهیستولیتیکا (کیست و تروفوزوئیت) منفی بود.
نتیجه گیری: به نظر می رسد زمان آن فرارسیده باشد که با تحقیقات بیش تر در صورت امکان بتوان تعداد قرص های تجویزی و همچنین مدت زمان درمان این بیماری را کاهش داد.

تعیین مقدار طلای موجود در خون و ادرار شهروندان تهرانی به روش جذب اتمی

سعید بابائی

مقدمه: این فلز گران بها از لحاظ شیمیایی یکی از کم فعال ترین فلزات محسوب می گردد. در دهه 1930 اثرات ضد التهابی ترکیبات حاوی طلا (سدیم اوروتیومالات) توجه دانش مندان را به خود جلب کرد. این ترکیبات می توانستند التهاب مفصل و پرده سینویال ناشی از برخی عوامل عفونی یا شیمیایی را سرکوب کنند. پیرو همین روش های درمانی، عوارض جانبی آنها برای اولین بار توجه دانشمندان را برای سنجش میزان طلای موجود در بدن انسان متعاقب عمل طلا درمانی جلب کرد. تحقیق حاضر با نگرشی متفاوت به سنجش میزان طلای موجود در مایعات بیولوژیک بدن افراد مذکر و مونث جامعه شهری تهران پرداخته است. چرا که هیچ یک از این افراد به طور مستقیم این فلز را به عنوان داروی تزریقی یا خوراکی دریافت نکرده اند و نحوه تماس آنها به عنوان زیورآلات و یا وسیله کار (زرگران–طلاسازان) بوده است.
روش کار: سنجش در این تحقیق به کمک دستگاه جذب اتمی(Atomic Absorption) صورت گرفته است و 80 نفر داوطلب از بین مراجعین به درمانگاه های مناطق مختلف شهر تهران طی سال 1370 و در صورتی که با شرایط موردنظر این تحقیق تطابق داشته اند در آن شرکت داده شده اند و بدین ترتیب 160 نمونه خون و ادرار تهیه گردید.
نتایج: در این تحقیق مشخص شد که میانگین طلای موجود در خون زنان غیر حامله ng/ml 232 و میانگین طلای خون مردان غیر زرگر ng/ml 280 (یک نانوگرم=9-10ضربدر 1 کیلوگرم) بوده است که بسیار بیش تر از همین مقدار در خون افراد جوامع غربی است. این مقدار در انگلیس 0/159 نانوگرم درصد میلی لیتر خون بیان شده است که بسیار کم تر از این مقدار در شهروند تهرانی است. برای بررسی آماری مقادیر سنجش شده از روش های غیر پارامتریک (Mann Whitney) استفاده شده است.
نتیجه گیری: تماس طولانی مدت با طلا در مردان نه تنها سبب افزایش مقدار طلای خون آنها نمی شود بلکه با کاهش مقدار طلای خون نیز همراه است. در زنان افزایش مقدار و زمان تماس پوستی با طلا به صورت زیورآلات با افزایش مقدار طلای خون هماهنگی دارد و همچنین مشخص گردید که بارداری در زنان بیش از پیش سبب افزایش مقدار طلای موجود در خون می شود.

تعیین فراوانی نسبی ترومبوفلبیت باتیوپنتال در غلظت های ۲/۵٪ و ۵٪

اسماعیل مشیری

مقدمه: تیوپنتال یک داروی کوتاه اثر است که در گروه باربیتورات ها جای دارد و به علت خواص فارماکولئژیک مطلوب آن، یک داروی هوشبر استاندارد جهت القاء بیهوشی شناخته شده است. هدف از این مطالعه، تعیین فراوانی نسبی ترومبوفلبیت با تیوپنتال 2/5 درصد و 5 درصد می باشد.
روش کار: 300 نفر از بیمارانی که جهت انجام عمل غیر اورژانس به یکی از بیمارستان های دانشگاهی شهر اراک مراجعه می کردند و پس از عمل جراحی حداقل سه روز در بخش مربوطه بستری شده و در تقسیم بندی ASA (انجمن متخصصین بیهوشی آمریکا) و در کلاس I وII قرار داشتند، انتخاب و به طور تصادفی به دو گروه مساوی 150 نفری تقسیم شدند. به گروه اول mg/kg 4 تیوپنتال 2/5 درصد و به گروه دوم mg/kg 4تیوپنتال 5 درصد به یکی از وریدهای سطحی پشت دست تزریق شد.
نتایج: در این مطالعه شیوع فلبیت در کل بیمارانی که تیوپنتال 2/5 درصد دریافت کرده بودند 1/33 درصد بود (دو نفر از 150 نفر بیمار پس از تزریق دارو دچار فلبیت شدند) شیوع فلبیت در کل بیمارانی که تیوپنتال 5 درصد دریافت کردند 2 درصد بود. (سه نفر از 150 نفر بیمار پس از تزریق دارو دچار فلبیت شدند) در هر دو گروه فلبیت در 24 ساعت اول تزریق بروز کرد و در روز دوم و سوم هیچ بیماری دچار فلبیت در محل تزریق نشد. ترومبوز در هیچکدام از بیماران (در هر دو گروه) مشاهده نشد.
نتیجه گیری: شیوع فلبیت با تیوپنتال 5% بیش تر از میزان بروز آن با تیوپنتال 2/5 درصد می باشد.

بررسی ارتباط علایم بالینی با فشار داخل کمپارتمان پس از تروما، اندازه گیری شده با دستگاه Wick

علیرضا جمشیدی فرد

مقدمه: سندرم کمپارتمان نکروز عضلات در یک محفظه آناتومیک بر اثر افزایش فشار داخل بافتی است که منجر به ایسکمی بافتی می گردد. به دلیل ابهام و پیچیدگی علایم بالینی، گاهی اوقات اطمینان در تشخیص دشوار می شود. از طرفی تشخیص زودرس از پیشرفت یک سری عوارض برگشت ناپذیر جلوگیری می کند. این نیاز منجر به ساخت دستگاه اندازه گیری Wick گردید که در این مطالعه از آن برای تعیین میزان فشار داخل بافتی استفاده شده است.
روش کار: مطالعه بر روی 32 بیمار با ترومای به اندام صورت گرفت که داوطلبانه و با آگاهی کامل مورد بررسی واقع شدند. قبل از اندازه گیری فشار داخل کمپارتمان به کمک دستگاه Wick علائم کلاسیک این سندرم شامل درد، درد در حالت Extension، رنگ پریدگی، حساسیت و سفتی، اختلال حسی، عدم حس نبض و زمان لازم برای پرشدگی مویرگی بر اساس تعاریف بالینی برای هر بیمار بررسی و ثبت شد.
نتایج: علائم بالینی بیمار با تغییرات ثبت شده توسط دستگاه اندازه گیری از نظر میزان هم خوانی علائم با فشار داخل کمپارتمان مقایسه شد. از میان علائم بالینی، درد شایع ترین علامت بود و رنگ پریدگی کم ترین شیوع را در بین بیماران مورد بررسی داشت. بین میزان فشار داخل کمپارتمان و بروز تعداد علائم بالینی نه گانه رگرسیون مثبت (R=0/69) به دست آمد.
نتیجه گیری: به نظر می رسد دستگاه مذکور وسیله پاراکلینیک قابل دسترس و ارزان قیمتی باشد که به راحتی می تواند برای ارزیابی فشار داخل کمپارتمان مورد استفاده واقع شده و موجب تشخیص دقیق تر و سریع تر سندرم کمپارتمان گردد.