http://jams.arakmu.ac.ir مجله دانشگاه علوم پزشکی اراک - مقالات نشریه - سال 1396 جلد20 شماره7 Yektaweb Collection - https://yektaweb.com fa 1396/7/9 http://amuj.arakmu.ac.ir/~amuj/browse.php?a_id=5174&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">چکیده</span></span></strong><br> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">زمینه و هدف:</span></span></strong><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> هدف این پژوهش، بررسی اثربخشی زوج درمانی هیجان- محور بر عزت نفس جنسی و عملکرد جنسی زنان مبتلا به اسکلروز چندگانه</span></span></span> <span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">در شهر تهران بود.</span></span></span><br> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">مواد و روش ها:</span></span></strong><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> اﻳﻦ پژوهش از ﻧﻮع ﻧﻴﻤﻪﺗﺠﺮﺑﻲ و با طرح پیش آزمون - ﭘﺲآزﻣﻮن همراه با پی گیری یک ماهه و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل زنان مبتلا به</span></span></span> <span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">اسکلروز چندگانه در شهر تهران بود. 30 بیمار با دامنه سنی20 تا 50 سال به عنوان نمونه انتخاب شدند و به صورت تصادفی ساده به دو گروه کنترل و گروه زوج درمانی هیجان- محورتقسیم شدند. گروه آزمایش به مدت یک ماه، 9 گام 60 دقیقه ای زوج درمانی هیجان -محور را آموزش دیدند.</span></span></span> <span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">سپس از آن ها پس آزمون گرفته شد. برای جمع آوری داده ها از پرسش نامه های عزت نفس جنسی و عملکرد جنسی استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون مانکوا در سطح معنی داری کمتر از 05/0 و نرم افزار</span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;">SPSS</span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> نسخه 23 صورت گرفت.</span></span></span><br> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">یافته ها:</span></span></strong><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> بررسی&rlm;های آماری نشان داد که نمرات عزت نفس جنسی پس از مداخله زوج درمانی هیجان- محور در گروه آزمایش نسبت به گروه گواه به طور معنی داری افزایش یافت (05/0></span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">p</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">). هم چنین آموزش زوج درمانی هیجان-محور افزایش معناداری را در عملکرد جنسی زنان مبتلا به&nbsp;اسکلروز چندگانه نشان داد(05/0></span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">p</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">).</span></span></span><br> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">نتیجه گیری:</span></span></strong> <span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">بر اساس یافته های این پژوهش، زوج درمانی هیجان-محور بر افزایش عزت نفس جنسی و عملکرد جنسی زنان مبتلا به اسکلروز چندگانه تأثیر دارد. بنابر این، زوج درمانی هیجان- محورمی تواند شیوه مناسبی برای بهبود مشکلات جنسی زنان مبتلا به اسکلروز چندگانه باشد. </span></span></span><br> &nbsp;</div> اسماعیل اسدپور http://amuj.arakmu.ac.ir/~amuj/browse.php?a_id=5127&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">چکیده</span></span></strong><br> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">زمینه و هدف:</span></span></strong><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> کاندیدا آلبیکنس به عنوان یک پاتوژن قارچی فرصت طلب در انسان باعث کاندیدیازیز می شود. مصرف گسترده آزول ها باعث افزایش مقاومت به آزول ها در جدایه های کاندیدا آلبیکنس شده است. جهش در ژن </span></span></span><em><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;">ERG11</span></span></span></em> <span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">یکی از چندین علت مقاومت به آزول ها در کاندیدا آلبیکنس می باشد. هدف از این مطالعه، یافتن جهش های ژن</span></span></span> <em><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;">ERG11</span></span></span></em> <span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">در جدایه های مقاوم به فلوکونازول در رشت بود.</span></span></span><br> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">مواد و روش ها:</span></span></strong><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> جدایه های کاندیدا آلبیکنس با استفاده از روش های استاندارد تعیین هویت چون لوله زایا شناسایی شدند. مقاومت و حساسیت جدایه ها به&nbsp; فلوکونازول به کمک روش های دیسک دیفیوژن و </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;">MIC</span></span></span> <span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">مورد ارزیابی قرار گرفت. برای تعیین جهش، ژن </span></span></span><em><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;">ERG11</span></span></span></em> <span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">در جدایه های کلینیکی&nbsp; به روش </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;">PCR</span></span></span> <span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">تکثیر و</span></span></span> <span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">سپس تعیین توالی شد.</span></span></span><br> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">یافته ها:</span></span></strong><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> از 23 جدایه کاندیدا آلبیکنس، 20 جدایه به فلوکونازول مقاوم بودند.</span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;">MIC</span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;">ی </span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">فلوکونازول در این جدایه ها بین 128 تا 2048 میکروگرم بر میلی لیتر تعیین گردید. هم چنین تحلیل تعیین توالی نشان داد که 10 جدایه مقاوم به فلوکونازول دو جهش بدمعنی (</span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;">D116E</span></span></span> <span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">و </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;">E266D</span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">) در ژن </span></span></span><em><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;">ERG11</span></span></span></em> <span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">داشتند.</span></span></span><br> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">نتیجه گیری:</span></span></strong> <span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">در این مطالعه، مقاومت به غلظت بالای فلوکونازول نشان می دهد که مکانیسم های مختلفی به طور همزمان</span></span></span> <span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">در ایجاد مقاومت به آزول ها در این جدایه ها نقش دارند. همراهی جهش در ژن </span></span></span><em><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;">ERG11</span></span></span></em> <span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">و تغییر بیان دیگر ژن ها ممکن است باعث مقاومت به غلظت بالای فلوکونازول در این مطالعه شده باشد.</span></span></span><br> &nbsp;</div> زینب خزائی کوهپر http://amuj.arakmu.ac.ir/~amuj/browse.php?a_id=5230&sid=1&slc_lang=fa <p style="font-style: normal; text-align: justify;"><strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">چکیده</span></span></strong><br> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">زمینه و هدف</span></span></strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">: 17بتا-استرادیول درک درد را از طریق اتصال به گیرنده های استروژنی یا گیرنده های غشایی سایر نوروترانسمیترها مثل گیرنده های </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">NMDA</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> تعدیل می نماید. هسته ی پاراژیگانتوسلولاریس کناری (</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">LPGi</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">) نیز در تعدیل درد نیز نقش دارد. در این پژوهش، نقش گیرنده های </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">NMDA</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">ی این هسته در تعدیل درد ناشی از 17بتا- استرادیول در موش های صحرایی</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;"> </span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> اوارکتومی شده بررسی شده است.</span></span><br> <a name="_Toc396130765"><strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">مواد و روش ها:</span></span></strong></a><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> در این مطالعه از موش های صحرایی ماده ی نژاد ویستار در محدوده ی وزنی 200 تا 270 گرم استفاده شد. برای بررسی نقش گیرنده های </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">NMDA</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> در تعدیل درد ناشی از 17بتا- استرادیول در موش های صحرایی</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;"> </span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> اوارکتومی شده، ابتدا موش های صحرایی به صورت دوطرفه اوارکتومی شده و بلافاصله کانول گذاری هسته ی </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">LPGi</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> انجام شد. سپس داروها تزریق و پس از 15 دقیقه 50 میکرولیتر فرمالین ۵ درصد به پنجه ی پای حیوان تزریق شد و رفتار تکان های ناگهانی پای ملتهب ناشی از تزریق فرمالین به مدت 60 دقیقه ثبت گردید.</span></span><br> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">یافته ها:</span></span></strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> نتایج مطالعه ی اخیر نشان داد که تزریق 17بتا- استرادیول به داخل هسته ی </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">LPGi</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> تکان دادن پا را هم در فاز اول و هم در فاز دوم آزمون فرمالین کاهش داد. پیش تیمار هسته ی </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">LPGi</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> با آنتاگونیست گیرنده های </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">NMDA</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> (</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">AP5</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">) اثر ضددردی 17بتا- استرادیول روی فرکانس تکان دادن پای ملتهب را طی هر دو فاز آزمون</span></span> <span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">فرمالین خنثی نموده و سبب القای پردردی در هر دو فاز این رفتار شد.</span></span><br> <a name="_Toc396130767"><strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">نتیجه گیری:</span></span></strong></a> <span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">نتایج نشان می دهند که تزریق 17بتا- استرادیول به داخل هسته ی </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">LPGi</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">، بی دردی متوسطی روی درد التهابی القاشده با فرمالین ایجاد می کند. بنابراین، می توان نتیجه گرفت که احتمالاً گیرنده های </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">NMDA</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> هسته ی </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">LPGi</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> در اثر ضددردی 17بتا- استرادیول در موش های صحرایی</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;"> </span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> اوارکتومی شده درگیر هستند.</span></span><br> &nbsp;</p> رقیه خاکپای http://amuj.arakmu.ac.ir/~amuj/browse.php?a_id=5215&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">چکیده</span></span></strong><br> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">زمینه و هدف:</span></span></strong> <span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">تعیین میزان و نوع روغن های مصرفی می تواند کمک موثری در جهت افزایش آگاهی افراد جامعه از چگونگی مصرف این نوع ماده غذایی ارائه دهد. مطالعه حاضر با هدف تعیین الگوی مصرف انواع روغن های خوراکی و عوامل موثر بر آن بر اساس الگوی پرسید طراحی شده است. </span></span></span><br> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">مواد و روش ها:</span></span></strong><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> این مطالعه توصیفی-تحلیلی به صورت مقطعی بوده و بر روی۳۰۰ زن شهری و روستایی مراجعه کننده به مراکز بهداشتی استان قم که به روش نمونه گیری چند مرحله ای انتخاب شده بودند، انجام گرفته است. داده ها از طریق پرسش نامه استاندارد الگوی پرسید جمع آوری شد و به کمک نرم افزار آماری</span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;">SPSS </span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">&nbsp;نسخه 20 و با استفاده از آزمون های تی</span></span></span> <span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">مستقل، تی</span></span></span> <span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">زوجی، آنووا و ضریب همبستگی پیرسون تجزیه و تحلیل شد.</span></span></span><br> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">یافته ها:</span></span></strong><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> نتایج نشان داد که 4/46 درصد زنان شهری و 6/53 درصد زنان روستایی روغن جامد مصرف می کنند. از نظر مصرف روغن دنبه تفاوت آماری معنی داری در خانواده های شهری و روستایی وجود داشت (05/0</span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">p<</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">)، به طوری که مصرف روغن دنبه در خانواده های روستایی بیشتر از خانواده های شهری بود. میانگین نمرات عملکرد مصرف روغن های خوراکی سالم و عوامل تقویت کننده در زنان شهری و روستایی اختلاف معنی داری را نشان داد (05/0</span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">p<</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">)، به طوری که میانگین نمرات زنان شهری بیشتر از زنان روستایی بود. </span></span></span><br> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">نتیجه گیری:</span></span></strong> <span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">اجرای برنامه های آموزشی با استفاده از مدل های آموزشی مانند مدل پرسید در جهت اصلاح الگوی مصرف روغن های خوراکی به خصوص در مناطق روستایی در ارتقاء سطح سلامت جامعه موثر می باشد.</span></span></span><br> &nbsp;</div> ذبیح اله قارلی پور http://amuj.arakmu.ac.ir/~amuj/browse.php?a_id=5175&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">چکیده<a name="OLE_LINK33"></a><a name="OLE_LINK32"></a><a name="OLE_LINK63"></a><a name="OLE_LINK62"></a></span></span></strong><br> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">زمینه و هدف:</span></span></strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> بارداری خارج رحمی نوعی حاملگی است که در آن، لانه &rlm;گزینی تخم، خارج از محدوده&rlm; ی رحم اتفاق می &rlm;افتد. یکی از مهم </span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> </span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">ترین مشکلات این بیماری خون ریزی است. از طرفی ژن فعال کننده&rlm; ی مهارکننده پلاسمینوژن نوع1</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">(PAI-1)</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">، یکی از فاکتورهای دخیل در بارداری&rlm; های ناموفق شناخته شده و پلی &rlm;مورفیسم </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">4G/5G</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> شایع ترین تغییر این ژن می&rlm; باشد. بنابراین بررسی شیوع این تغییر در این ژن در زنان مبتلا به بارداری خارج رحمی دارای اهمیت است.</span></span><a name="OLE_LINK25"></a><a name="OLE_LINK26"></a><br> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">مواد و روش&rlm; ها:</span></span></strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> در این مطالعه به روش مورد</span></span><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">-</span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">شاهدی، 100 زن ایرانی مبتلا به بارداری خارج رحمی و 101 زن ایرانی سالم با بارداری موفق انتخاب شدند</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">.</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> پس از نمونه&rlm; گیری خون، پلی &rlm;مورفیسم </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">4G/5G</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> با روش </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">ARMS-PCR</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> بررسی شد و داده&rlm; ها با تحلیل های آماری مورد بررسی قرار گرفتند.</span></span><br> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">یافته &rlm;ها:</span></span></strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> در این مطالعه آلل </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">4G</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> &nbsp;با فراوانی</span></span> <span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">70.79 درصد و آلل </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">5G</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> با فراوانی 63.5 درصد، بیشترین فراوانی را به ترتیب در گروه کنترل و بیمار داشتند. ژنوتایپ </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">4G/4G</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> و </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">4G/5G</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> در گروه کنترل و ژنوتایپ </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">4G/5G</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> و </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">5G/5G</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> در گروه بیمار بیشترین فراوانی را دارا هستند. با استفاده از آزمون </span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">آرمیتاژ</span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> مشخص شد که مقدار </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">p</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> معنادار بوده که نشان&rlm; هنده این است که</span></span> <span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">آلل </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">4G</span></span></span><a name="OLE_LINK49"></a> <a name="OLE_LINK50"></a><a name="OLE_LINK51"></a><a name="OLE_LINK46"><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">)</span></span></span></a><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">0.262</span></span> <span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">; OR= </span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">&nbsp;10-</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">e</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> 1.524</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">(p= </span></span></span>&nbsp;<span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">اثر کاهشی و آلل </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">5G</span></span></span> <a name="OLE_LINK44"></a><a name="OLE_LINK43"><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">)</span></span></span></a><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">3.822</span></span> <span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">; OR= </span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">&nbsp;10-</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">e</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> 1.524</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">(p= </span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">&nbsp;اثر افزایشی بر بیماری بارداری خارج رحمی دارد.</span></span><br> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">نتیجه گیری:</span></span></strong> <span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">بر طبق یافته&rlm; ها، آلل </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">5G</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> و ژنوتایپ های </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">4G/5G</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> و </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">5G/5G</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">، اثر افزایشی و آلل </span></span>&nbsp;<span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">4G</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">و ژنوتایپ </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">4G/4G</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> اثر کاهشی بر این بیماری دارد. در نتیجه در این مطالعه می توانیم آلل </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">5G</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> را به عنوان ریسک فاکتور در بیماری بارداری خارج رحمی در نظر بگیریم.</span></span><br> &nbsp;</div> احمد ابراهیمی http://amuj.arakmu.ac.ir/~amuj/browse.php?a_id=5233&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">چکیده</span></span></strong><br> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">زمینه و هدف:</span></span></strong> <span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">تغییر فنوتیپ بافت چربی بر اثر تمرین تئوری جدیدی است که به تازگی مطرح گردیده است، با این وجود شناسایی سازوکار سلولی &ndash; مولکولی آن در حال بررسی است. هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثر شش هفته تمرین مقاومتی بر غلظت سرمی هورمون شبه متئورین و شاخص مقاومت به انسولین پسران دارای اضافه وزن بود. </span></span><br> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">مواد و روش ها:</span></span></strong> <span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">20 پسر نوجوان دارای اضافه وزن با میانگین سن 1&plusmn;5/18 سال، وزن 5/4&plusmn;1/81 کیلوگرم و شاخص توده ی بدن 7/0&plusmn;7/27 کیلوگرم بر مترمربع در این تحقیق شرکت کرده و به دو گروه کنترل (10نفر) و تمرین مقاومتی (10نفر) تقسیم شدند. آزمودنی های گروه تمرین مقاومتی، شش هفته تمرین مقاومتی را سه روز در هفته انجام دادند. شاخص های پیکرسنجی، سطوح ناشتای هورمون شبه متئورین، انسولین و گلوکز سرمی در ابتدا و پایان مطالعه اندازه گیری شد. </span></span><br> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">یافته ها:</span></span></strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> غلظت سرمی هورمون شبه متئورین در گروه کنترل کاهش معنی دار (008/0</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">=</span></span></span> <span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">p</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">) و در گروه تمرین افزایش غیرمعنی داری را نشان داد (311/0</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">p=</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">). هم چنین، تغییرات سطوح هورمون شبه متئورین بین دو گروه تفاوت معناداری داشت (004/0</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">=</span></span></span> <span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">p</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">). تغییرات مقاومت انسولینی در هر دو گروه افزایش یافت که این افزایش برای گروه کنترل از لحاظ آماری معنی دار(032/0</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">p=</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">) و برای گروه تمرین غیرمعنی دار (632/0</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">=</span></span></span> <span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">p</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">) بود. به علاوه، ارتباط بین تغییرات غلظت سرمی هورمون شبه متئورین&nbsp; با تغییرات شاخص مقاومت به انسولین غیرمعنی دار بود (273/0</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">=</span></span></span> <span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">p</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">).</span></span><br> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">نتیجه گیری:</span></span></strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> یافته های پژوهش حاضر نشان داد که شش هفته تمرینِ مقاومتی ایستگاهی نمی تواند سطح سرمی هورمون شبه متئورین را افزایش و شاخص مقاومت به انسولین و ترکیب بدنی را در پسران نوجوان دارای اضافه وزن بهبود بخشد.</span></span><br> &nbsp;</div> حمید علی زاده http://amuj.arakmu.ac.ir/~amuj/browse.php?a_id=5225&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">چکیده</span></span></strong><br> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">زمینه و هدف:</span></span></strong> <span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">آسیب های نورونی به دنبال تشنج و صرع یکی از علل اصلی مرگ و میر و ناتوانی در سراسر جهان است. در سال</span></span></span> <span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">های اخیر، پیش شرطی سازی به عنوان یک راهکار درمانی برای پیش گیری از این آسیب ها مطرح شده است. پیش شرطی سازی پدیده ای است که در آن یک محرک آسیب رسان ضعیف، سبب محافظت در برابر محرک آسیب رسان قوی تر بعدی می شود. هدف از مطالعه حاضر، بررسی اثر پیش شرطی سازی اتانول بر اختلال حافظه اجتنابی ناشی از پنتیلن تترازول بود.</span></span></span><br> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">مواد و روش ها:</span></span></strong> <span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">در این پژوهش 45 موش بزرگ آزمایشگاهی نر بالغ در محدوده وزنی 180 تا 200 گرم در 5 گروه 9 تایی شامل کنترل، 25/0</span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">Eth </span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">، 5/0</span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">Eth </span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">،</span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">PTZ </span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">&nbsp;و گروه </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">Eth (0.5)+PTZ</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> قرارگرفتند. پیش شرطی سازی اتانول به مدت 6 روز قبل از تخریب حافظه با </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">PTZ</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> ایجاد شد. سپس حیوانات در دستگاه یادگیری اجتنابی طی 2 روز آموزش و آزمون بررسی شدند. فعالیت حرکتی حیوانات در دستگاه </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">open field</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> ثبت شد و بیان نسبی </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">mRNA</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> زیر واحد </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">NR1</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> در هیپوکامپ</span></span></span> <span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">با تکنیک </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">Real-time PCR</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> اندازه گیری شد.</span></span></span><br> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">یافته ها:</span></span></strong> <span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">آزمون آماری</span></span></span> <span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">آنووای یک طرفه نشان داد پیش شرطی سازی اتانول حافظه اجتنابی حیوان را تخریب نکرد.<br> &nbsp;همچنین آزمون تعقیبی نشان داد که پیش شرطی سازی اتانول به طور معناداری از تخریب حافظه توسط </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">PTZ</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> جلوگیری کرد و سبب افزایش بیان </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">&nbsp;mRNA</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">زیر واحد </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">NR1</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> در حیوانات دریافت کننده </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">PTZ</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> شد. فعالیت حرکتی حیوانات گروه های مختلف تفاوت معناداری نداشت.</span></span></span><br> <strong><span dir="RTL"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">نتیجه گیری:</span></span></span></strong> <span dir="RTL"><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد که پیش شرطی سازی اتانول با دوز روزانه 5/0 گرم بر کیلوگرم شش روز قبل از اختلال حافظه اجتنابی ناشی از </span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">PTZ</span></span></span><span dir="RTL"><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> سبب نوعی محافظت نورونی در حیوان می شود.</span></span></span></span></div> ابوالفضل ارجمند http://amuj.arakmu.ac.ir/~amuj/browse.php?a_id=5170&sid=1&slc_lang=fa <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">چکیده</span></span></strong><br> <a name="OLE_LINK7"><strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">زمینه</span></span></strong></a> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">و</span></span></strong> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">هدف:</span></span></strong><span style="font-family:b mitra;"> فنیل هیدرازین اکسیدانتی قوی است که اثرات سمی بسیاری نظیر تغییرات بیوشیمیایی و بافتی قلب را موجب می گردد. هدف از مطالعه حاضر، ارزیابی اثرات ژل رویال و ویتامین </span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;">C</span></span><span style="font-family:b mitra;"> در برابر سمیت قلبی ناشی از فنیل هیدرازین در موش بود.</span><br> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">مواد</span></span></strong> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">و</span></span></strong> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">روش</span></span></strong> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">ها: </span></span></strong><span style="font-family:b mitra;">موش های نر بالغ به صورت تصادفی به هشت گروه هشت تایی تقسیم شدند. چهار گروه از موش ها فنیل هیدرازین را به میزان 60 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن به صورت داخل</span><span dir="LTR"> </span><span style="font-family:b mitra;">صفاقی هر 48 ساعت به مدت 35 روز دریافت نمودند. به سه گروه از گروه های فوق چهار ساعت قبل از تزریق فنیل هیدرازین به ترتیب ویتامین </span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;">C</span></span><span style="font-family:b mitra;"> به میزان 250 میلی گرم بر کیلوگرم به صورت داخل</span><span dir="LTR"> </span><span style="font-family:b mitra;"> صفاقی، ژل رویال به میزان 100 میلی گرم بر کیلوگرم به صورت خوراکی و نیز ژل رویال و ویتامین </span><span dir="LTR">C</span><span style="font-family:b mitra;"> به صورت همزمان با دوزهای مشابه تجویز گردید. گروه شاهد و گروه هایی که تنها ویتامین </span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;">C</span></span><span style="font-family:b mitra;">، ژل رویال و ویتامین </span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;">C</span></span><span style="font-family:b mitra;"> و ژل رویال را به صورت همزمان دریافت می نمودند نیز در نظر گرفته شدند. </span><br> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">یافته ها:</span></span></strong><span style="font-family:b mitra;"> ژل رویال و ویتامین </span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;">C</span></span><span style="font-family:b mitra;"> سطح سرمی مالون دی آلدئید و کراتین کیناز-</span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;">MB</span></span><span style="font-family:b mitra;"> را که در اثر فنیل هیدرازین افزایش یافته بود به شکل معنی داری (05/0</span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;">p</span></span><span dir="LTR"><</span><span style="font-family:b mitra;">) کاهش داد. هم چنین، ویتامین </span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;">C</span></span><span style="font-family:b mitra;"> و ژل رویال، ظرفیت آنتی اکسیدانت تام و سوپراکسید دیسموتاز سرمی را که در اثر مصرف فنیل هیدرازین کاهش یافته بود افزایش داد. ژل رویال و ویتامین </span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;">C</span></span><span style="font-family:b mitra;"> آسیب های بافتی مانند ادم منتشر،<br> خون ریزی، احتقان گلبول های قرمز، اگزودای هیالینی، نکروز و فیبروزی شدن بافتی ناشی از فنیل هیدرازین را در بافت قلب تعدیل نمود. </span><br> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">نتیجه گیری:</span></span></strong><span style="font-family:b mitra;"> به نظر می رسد ژل رویال و ویتامین </span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;">C</span></span><span style="font-family:b mitra;"> می توانند سمیت قلبی ناشی از فنیل هیدرازین در موش را به واسطه مهار واکنش های اکسیداتیو کاهش دهند.</span><br> &nbsp; حجت عنبرا http://amuj.arakmu.ac.ir/~amuj/browse.php?a_id=5263&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">چکیده</span></span></strong><br> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">زمینه و هدف:</span></span></strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> در مورد کنترل درد بعد از عمل هنوز اجماع نظر وجود ندارد و تحقیقات در این زمینه ادامه دارد. هدف این مطالعه مقایسه تأثیر دو داروی دگزامتازون و استامینوفن تزریقی در تسکین درد پس از جراحی آب مروارید به روش بی حسی موضعی و مقایسه آن ها با گروه شاهد بود.</span></span><br> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">مواد و روش ها: </span></span></strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">در یک مطالعه کارآزمایی بالینی، 120 بیمار تحت عمل جراحی آب مروارید با آرام بخشی و بیهوشی موضعی انتخاب و در سه گروه برابر تقسیم شدند. 10 دقیقه قبل از پایان عمل، گروه اول 01/0 میلی گرم بر کیلوگرم دگزامتازون، گروه دوم 15 میلی گرم بر کیلوگرم استامینوفن و گروه سوم با حجم مشابه نرمال سالین به عنوان دارونما، دریافت نمودند. شدت درد و میزان داروی مسکن مصرفی اضافه در طی عمل و ریکاوری در سه گروه ارزیابی و مقایسه شد. </span></span><br> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">یافته ها:</span></span></strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> در سه گروه دریافت کننده استامینوفن، دگزامتازون و دارونما به ترتیب 6، 10 و 18 نفر دچار سردرد بعد از عمل شدند (به ترتیب 7/16، 27 و 4/47</span></span> <span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">درصد) و اختلاف بین سه گروه معنا دار بود (014/0</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">p=</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">). هم چنین، شدت درد به طور قابل ملاحظه ای در گروه کنترل در مقایسه با دو گروه دیگر از دقیقه سی ام ورود به اتاق ریکاوری تا 24 ساعت پس از عمل بالاتر بود(05/0</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">p<</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">). بروز سردرد پس از عمل در گروه دگزامتازون در مقایسه با گروه استامینوفن بالاتر بود، اما تفاوت معنادار در این دو گروه دیده نشد(05/0</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">p></span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">).</span></span><br> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">نتیجه گیری:</span></span></strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> تجویز استامینوفن وریدی نسبت به دگزامتازون و دارونما در کاهش درد و اثرات بیهوشی پس از عمل جرحی آب مروارید موثرتر می باشد.</span></span><br> &nbsp;</div> خسرو نقیبی http://amuj.arakmu.ac.ir/~amuj/browse.php?a_id=5235&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">چکیده</span></span></strong><br> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">زمینه و هدف:</span></span></strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> اینتگرون ها عوامل ژنتیکی متحرکی هستند که در گسترش و حمل ژن های مقاومت آنتی بیوتیکی موثرند. هدف از انجام این مطالعه</span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">،</span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> تعیین الگوی مقاومت آنتی بیوتیکی، بررسی فراوانی اینتگرون</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;"> </span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">های کلاس 1، 2 و 3 و مقایسه آن در ایزوله های </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">MRSA</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> و </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">MSSA</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> جدا شده از عفونت های کلینیکی می باشد.</span></span><br> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">مواد و روش ها:</span></span></strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> در این مطالعه،50 ایزوله </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">MRSA</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> و 50 ایزوله </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">MSSA</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> از عفونت های مختلف بیمارستان ولیعصر شهر اراک جمع آوری گردید. الگوی حساسیت آنتی بیوتیکی با استفاده از روش دیسک دیفیوژن تعیین گردید. سپس وجود ژن </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">mecA</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> جهت تایید مقاومت بررسی شد. فراوانی اینتگرون</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;"> </span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">های کلاس 1 و 2 و 3 و حضور ژن های </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">qacE<img alt="Description: Delta" height="15" src="file:///C:UsersHojatAppDataLocalTempmsohtmlclip11clip_image001.png" width="14" ></span>1</span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> و ژن </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">&nbsp;sul1</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> در ناحیه متغیر ایزوله ها با استفاده از روش </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">PCR</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> تعیین شد.</span></span><br> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">یافته ها:</span></span></strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> بیشترین مقاومت آنتی بیوتیکی در ایزوله ها مربوط به آنتی بیوتیک کلیندامایسین</span></span> <span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">بود. تمامی ایزوله ها نسبت به ونکومایسین حساسیت نشان دادند.80 درصد از </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">MRSA</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> ها دارای اینتگرون کلاس 1و 12 درصد دارای اینتگرون کلاس 2 بودند. هم چنین تمامی ایزوله هایی که اینتگرون کلاس 1 درآن ها مشاهده شد حاوی ژن </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">qacE<img alt="Description: Delta" height="15" src="file:///C:UsersHojatAppDataLocalTempmsohtmlclip11clip_image001.png" width="13" ></span> 1, sul1</span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> نیز بودند. میزان فراوانی اینتگرون کلاس 1 و 2 به ترتیب در </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">MSSA</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">ها40 درصد و 4 درصد بود. اینتگرون کلاس 3 نیز در ایزوله ها یافت نگردید.</span></span><br> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">نتیجه گیری:</span></span></strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> میزان فراوانی اینتگرون کلاس 1، در سویه های </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">MRSA</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> و </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">MSSA</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">های مورد مطالعه بسیار بالا<br> می باشد که این عامل احتمالاً می تواند نقشی در تسهیل گسترش سویه هایی با مقاومت دارویی داشته باشد. این یافته باید در نظر پزشکان بالینی و کمیته کنترل عفونت بیمارستان جدی تلقی شود.</span></span><br> &nbsp;</div> احسان اله غزنوی راد