دوره 29، شماره 1 - ( 1-1405 )
جلد 29 شماره 1 صفحات 12-5 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Nanava Z, Hatami Nemati H, Ahmai H, Khakpay R. Study of Changes in the Expression of Histamine and Histamine N-Methyltransferase Genes in the Lumbar Spinal Cord of Male Rats during Methamphetamine Abuse and Buprenorphine Treatment. J Arak Uni Med Sci 2026; 29 (1) :5-12
URL: http://jams.arakmu.ac.ir/article-1-8046-fa.html
URL: http://jams.arakmu.ac.ir/article-1-8046-fa.html
نانوا زهرا، حاتمی نعمتی حمیرا، احمدی حاتم، خاکپای رقیه. بررسی تغییرات بیان ژنهای هیستامین و هیستامین N- متیل ترانسفراز در قطعهی کمری نخاع رتهای نر طی سوء مصرف متآمفتامین و درمان با بوپره نورفین. مجله دانشگاه علوم پزشكي اراك. 1405; 29 (1) :5-12
زهرا نانوا1 
، حمیرا حاتمی نعمتی2 ، حاتم احمدی3 ، رقیه خاکپای2
، حمیرا حاتمی نعمتی2 ، حاتم احمدی3 ، رقیه خاکپای2
1- کارشناسی ارشدگروه زیست شناسی جانوری، دانشکده علوم طبیعی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
2- دانشیار، گروه زیست شناسی جانوری، دانشکده علوم طبیعی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
3- استادیار، گروه علوم پایه، دانشگاه فرهنگیان، صندوق پستی 889-14665 تهران، ایران ،hahmadi@cfu.ac.ir
2- دانشیار، گروه زیست شناسی جانوری، دانشکده علوم طبیعی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
3- استادیار، گروه علوم پایه، دانشگاه فرهنگیان، صندوق پستی 889-14665 تهران، ایران ،
چکیده: (278 مشاهده)
مقدمه: متامفتامین داروی محرک روانی قوی است که در سالیان اخیر به طور گسترده مورد سوء مصرف قرار گرفته است. بوپره نورفین بهعنوان مشتقات الکالوئیدی مورفینی در درمان وابستگی به اوپیوئیدها اثربخش است.
روش کار: در این مطالعه تجربی که بر روی 8 گروه آزمایشی 7تایی از موشهای صحرایی نر صورت گرفت، اثر تزریق درون صفاقی 5 روزه متآمفتامین، بوپرهنورفین، برهم کنش داروها و ترک مصرف متآمفتامین برتغییرات بیان ژنهای هیستامین و هیستامین N- متیل ترانسفراز در قطعه کمری نخاع بررسی شد. تحلیل دادهها به کمک آزمون آنالیز واریانس یک طرفه صورت گرفت.
یافتهها: تزریق درون صفاقی دوز 10 میلیگرم بر کیلوگرم متآمفتامین و دوزهای 6 و 10 میلیگرم بر کیلوگرم بوپرهنورفین در طی دوره 5 روزه تغییری در بیان ژنهای هیستامین و هیستامین N- متیل ترانسفراز در قطعهی کمری نخاع موشهای صحرایی نر ایجاد نکرد. محرومیت از داروی اعتیادآور متآمفتامین موجب افزایش بیان هر دو ژن در این ناحیه شد (0/01 > P). همچنین آزمایش بررسی برهمکنش اثر دو دارو نشان داد که بیان ژن هیستامین N- متیل ترانسفراز درگروه متآمفتامین + دوز 10 میلیگرم بر کیلوگرم بوپره نورفین نسبت به گروه متآمفتامین افزایش معنیداری یافت (0/01 > P).
نتیجهگیری: بر پایه نتایج این مطالعه و مکانیسمهای مطرح شده در مطالعات پیشین، به نظر میرسد ترک مصرف متآمفتامین و/یا بهکارگیری بوپرنورفین بهعنوان رویکرد درمانی امکانپذیر، با افزایش موقت هیستامین مغزی میتواند به تثبیت تعادل فیزیولوژیک دستگاه عصبی مرکزی منجر شود و در نتیجه به کاهش عوارض سوءمصرف متآمفتامین کمک کند.
روش کار: در این مطالعه تجربی که بر روی 8 گروه آزمایشی 7تایی از موشهای صحرایی نر صورت گرفت، اثر تزریق درون صفاقی 5 روزه متآمفتامین، بوپرهنورفین، برهم کنش داروها و ترک مصرف متآمفتامین برتغییرات بیان ژنهای هیستامین و هیستامین N- متیل ترانسفراز در قطعه کمری نخاع بررسی شد. تحلیل دادهها به کمک آزمون آنالیز واریانس یک طرفه صورت گرفت.
یافتهها: تزریق درون صفاقی دوز 10 میلیگرم بر کیلوگرم متآمفتامین و دوزهای 6 و 10 میلیگرم بر کیلوگرم بوپرهنورفین در طی دوره 5 روزه تغییری در بیان ژنهای هیستامین و هیستامین N- متیل ترانسفراز در قطعهی کمری نخاع موشهای صحرایی نر ایجاد نکرد. محرومیت از داروی اعتیادآور متآمفتامین موجب افزایش بیان هر دو ژن در این ناحیه شد (0/01 > P). همچنین آزمایش بررسی برهمکنش اثر دو دارو نشان داد که بیان ژن هیستامین N- متیل ترانسفراز درگروه متآمفتامین + دوز 10 میلیگرم بر کیلوگرم بوپره نورفین نسبت به گروه متآمفتامین افزایش معنیداری یافت (0/01 > P).
نتیجهگیری: بر پایه نتایج این مطالعه و مکانیسمهای مطرح شده در مطالعات پیشین، به نظر میرسد ترک مصرف متآمفتامین و/یا بهکارگیری بوپرنورفین بهعنوان رویکرد درمانی امکانپذیر، با افزایش موقت هیستامین مغزی میتواند به تثبیت تعادل فیزیولوژیک دستگاه عصبی مرکزی منجر شود و در نتیجه به کاهش عوارض سوءمصرف متآمفتامین کمک کند.
واژههای کلیدی: متآمفتامین،
بوپره نورفین،
ژن هیستامین،
نخاع
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
